ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΔΙΩΞΕΩΝ ΣΤΟΥΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥΣ
Στις σύγχρονες δυτικού τύπου δημοκρατίες και στα πλαίσια κάποιων
κρατικών, κοινωνικών, εργασιακών κι γενικά ευρυτέρων σκοποθεσιών
την συλλογιστική εντασσόμενος ,ο πολίτης, καθίσταται συντελεστής
ευλόγου μερισμού της συνολικής προσπαθείας .
Ταυτόχρονα εγκλείεται σε
ρόλους οι οποίοι καθορίζουν αρμοδιότητες και προσδιορίζουν την έκταση
της δικαιοδοσίας του .Από μόνο του αυτό ,ως στοιχείο περιορισμού μπορεί
να παράξει κραδασμούς συμβιβαστότητας με την ελεύθερη προαίρεση
του καθενός .
Από την στιγμή ωστόσο ,κατά την οποία εντάσσεται στην
χορεία μιας συμπράξεως με άλλους ,αναιρεί οικειοθελώς τμήμα της
προσωπικής του ελευθερίας , θεωρώντας ότι η κοινή σκοποθεσία και η
μερισμένη ως προς το φορτίο κόπων συμπόρευση, προσπορίζει το έπαθλο
της κοινωνικής χειραφετήσεως ,της οποίας τα θετικά εύσημα νέμονται
άπαντες κατά της δημοκρατίας τα προβλεπόμενα θέσμια .
Η εγγύηση
ακόμη και της ελάχιστης φιλικής εγγύτητας των προς αυτούς νόμων,
κινητροδοτεί παραγωγικά την λεπτότερη και αφανέστερη θυσιαστική
εσωτερικότητα του ανθρώπου. Ακόμη και υπό καθεστώς πεφωτισμένης
δεσποτείας ,ο άνθρωπος επιστράτευε το απάνθισμα της εσωτερικής του
αύρας για τον κοινό σκοπό .
Γιατί και το ισχνό ακόμη του ηγέτη φως,
ενδυναμώνει την προσδοκία της επανόδου του ανθρώπου σε μια
πανάρχαια ελευθερία ,την οποία κάποτε στερήθηκε.Και με της ενοράσεως
την φωτοχυσία πορευόμενος ,πασχίζει άοκνα για να την ξαναβρεί.
Ιστορικά ποτέ δεν ήταν εγγυημένη η αδιάκοπτη πορεία προς το καλύτερο.
More Read
Τα ελευθέρα αγαθά , ήταν άλλοτε του χρόνου μακρόπνοο απόκτημα κι
άλλοτε δεινή του βίου απώλεια .Κι έτσι το σώμα της κοινωνίας κάποτε
αναβιβαζόταν σε πολιτισμικές κορυφές, υπό την αιγίδα ελευθέρων
πολιτευμάτων και κάποτε κατακρημνιζόταν στην σκοτία της τυρρανίας.
Ένα αέναο κοινωνικό εκκρεμές ,η ταλάντωσή του οποίου απηχούσε την
τραγικότητα της ασφυκτικής αγωνίας αλλά και την ανακούφιση της
ανασαιμιάς .Αγώνας κι ελπίδα μαζί να πορεύονται ,της φύσεως του
ανθρώπου πολύτιμα στοιχεία ,το καθένα αντιστύλι του άλλου.Και της
εκάστοτε κοινωνίας η ποιοτική συνθέση, κατοπτριζόταν με το απότοκό
της είδωλό ,στο δίκαιο και στη θεσμική της τάξη που παρήγαγε .Τούτα
απολόγιζαν ιστορικά το περίσσευμα ή το έλλειμα στ’αγαθά και στις
ελευθερίες της κάθε εποχής.
Μέχρι και σήμερα το σώμα της κοινωνίας παλλόταν σαν καρδιακός ιστός,
διαμορφώνοντας τον όγκο του σύμφωνα με την πλησμονή στο
περιεχόμενο που συντηρούσε.Η συστολή ενείχε την ύφεση αλλά και τον
αγώνα με την ελπίδα ως διάδημά του κι απαντοχή για του επομένου
σταδίου τη εμφάνιση. Η διαστολή εξέπεμπε την θετική αίσθηση της
ενεργητικής κατακτήσεως του αγώνα και του κάρπισματος των κόπων
και των θυσιών του .Η επάνοδος στην συστολή γινόταν έμπονα .Όμως η
κοινωνία συντηρούσε στα σπλάχνα της ,αρχέτυπα σοφής εμπειρίας που
ήταν θέμα χρόνου ν’αναδείξουν και πάλι κάποιους άλλους
πρωταγωνιστές στους ελπιδοφόρους αγώνες. Ο σπόρος πέθαινε για να
βγεί το νέο βλάστημα κι αυτό κάρπιζε για να δώσει τον επόμενο σπόρο.
Τούτος ο παλμός φανέρωνε τον διαλεκτικό χαρακτήρα της ιστορίας με
τον οποίο οι γενεές πορεύονταν συμφιλιωμένες .Ο θάνατος ως αθάνατος
τοποτηρητής των μεταβολών μαρτυρούσε διαχρονικά ,την προσωρινότητα
των πάντων, ακόμα κι αν αυτή μετρούσε τα τέρμινά της με το πέρασμα
των αιώνων .
Είναι εκπληκτική η σημερινή μονοσήμαντη ορμή με την οποία η
ανθρωπότητα κατευθύνεται ποδηγετούμενη από την νέα τάξη ,σε
ανεξερεύνητες αβύσσους έχοντας σχεδόν απολέσει τις αναφορές της
στην προηγούμενη εμπειρία.Η εκπαίδευση δεν παράγει παιδεία κι η
εξαπλούστευση των μέσων της οδηγεί τελικά στη θεμελιώδη αγνωσία και
τελικά στην ακρισία .Η αλκή του νου εναγκαλίζεται την ευήθεια κι
αμφότερες ερεύγονται την αποστροφή τους προς την σύνθεση ή την
αποσύνθεση διανοημάτων .Η επιστημονικότητα σχετικοποιείται,
εξαλλάσοντας τα προτάγματά της σε άνευ όρων προστάγματα. Η
παραδοξότητα στην συμπεριφορά, εννοιοδοτείται αξιακά ανερχομένη
στον αναβαθμό συνήθους κοινωνικού φαινομένου ,δοξαστικά και προς
κάθε κατεύθυνση εξακτινομένου ,ώστε ανένοχα να βρεί μιμητές. Παρά
φύση έξεις σποραδικά εμφανιζόμενες και με του κόρδακα την αμφίεση
περιβεβλημένες ,αναβιβάζονται αίφνης σε παραδεδεγμένες εκφάνσεις
της ανθρώπινης φύσεως .Ο νατιβισμός καταγγέλεται ως απαράδεκτος
λαϊκισμός κι η σύμμειξη μη αυτοχθόνων πληθυσμών συνιστά λύση
δημογραφικών προβλημάτων κι αλεξητήριον της πανανθρώπινης
ειρήνης .
΄Ενας ύστερος στοχασμός αναζητά ιστορικούς παραλληλισμούς αλλά δεν
τους βρίσκει παρά μόνο στη μυθολογία ,η οποία τότε καθίσταται
μυθιστορία. Αποπειράται σύννους ν’αντιστοιχίσει προσώπα σε
καταστάσεις ,μήπως το τέλειωμα του μύθου που πάντα διακρατά του
ιστορικού διδάγματος την πειστικότητα ,τον οδηγήσει σε κάποια
συμπεράσματα προβλεπτικά τούτης της πρωτοφανούς δυστοπικής
πραγματικότητας.Ο στοχασμός περιηγούμενος συνομολογεί πως
διαβλέπει κάποιες αντιστοιχίσεις στο έπος του Οιδίποδα από τον Θηβαϊκό
κύκλο. Η μοιραία Ιοκάστη συστοιχείται με τη ψηφιακή τεχνολογία και το
άκρατο σφρίγος των δυνατοτήτων της.Επιθυμία της είναι να μειχθεί στης
νέας παγκόσμιας τάξεως τον σχεδιασμό ,ο οποίος εις του Λαϊου το
πρόσωπο προσιδιάζει.Το άκρατο σφρίγος ,άκρατος οίνος γίνεται κι ο
Λάιος μεθά και τόκος τούτης της συνευρέσεως είναι ο απόλυτος έλεγχος
των ανθρώπων ,ο οποίος στην τραγική μορφή του Οιδίποδα
αποτυπώνεται .Όπως ο Οιδίπους εις της Σφίγγας το ερώτημα : «Τί έστιν ο
μίαν ἔχον φωνὴν τετράπουν καὶ δίπουν καὶ τρίπουν γίνεται;» απάντησε
ορθά, αναφέροντας τον άνθρωπο με τις ηλικιακές εκδοχές του ως λύση
του αινίγματος ,έτσι κι ο απόλυτος έλεγχος με την παραμυθία της
επιλύσεως των ανθρωπίνων προβληματισμών και προβλημάτων,
διεισδύει ισοβίως και μέχρι του πυρήνα των κυττάρων του ανθρώπου και
εις πάντα τα περί της ανθρωπίνου ζωής επιστητά .Βέβαια ο μύθος έχει και
την συνέχειά του και μάλλον ο περαιτέρω στοχασμός του περιεχομένου
του ,στο μέλλον αφορά της ανθρωπότητας. Ο Οιδίπους σκοτώνει τον Λάιο
κι αυτή η πατροκτονία ισοδυναμεί με την επιβολή του απολύτου ελέγχου
ακόμη και στα μέλη και στους εμπνευστές της νέας τάξεως.Σμίγει με την
μάνα του Ιοκάστη ,εισερχόμενος πια στο πρωτόφαντο σκοτάδι της
ανοσιότητας και γίνεται πατέρας κι αδελφός των ιδίων προσώπων.Η
Ιοκάστη η μάνα του ,μάνα των παιδιών του γίνεται με τη σειρά της .Έτσι
λοιπόν ο απόλυτος έλεγχος ως Οιδίπους και με την ψηφιακή τεχνολογία
ως Ιοκάστη ,αποτίκτουν το ανόσιο έκτρωμα του απολύτου κι
απαρεμβάτου από ανθρώπινο χέρι ετεροκαθορισμού των μηχανών πάνω
στον άνθρωπο ,με την κοινωνία να καθοδηγείται από τον τυφλό Οιδίποδα
χωρίς ανθρώπινο αισθητήριο ,αλλά με τον προγραμματισμό των
προηγμένων αλγορίθων και των λογισμικών ,πιθανότατα και προς
μαλθουσιανικούς προορισμούς .Επιστημονική φαντασία;Ίσως .Όμως ήδη
βρίσκεται προ των ιστορικών οφθαλμών ,η διολίσθηση της επιστήμης ,με
την αναγκαία νομική κάλυψη της υποχρεωτικότητας των πράξεών της,
στο περιθώριο του ανεξελέγχτου μη αρτίφρονος μενγκελισμού.
«Επιστήμη, χωριζομένη δικαιοσύνης και της άλλης αρετής, πανουργία και
ου σοφία φαίνεται» (Πλάτωνος, Μενέξενος)
Ο άνθρωπος δεν έρχεται στο κόσμο για να βολευτεί και να καλοπερνάει
ανέξοδα. Κάθε τι από το ελάχιστο αγαθό της διατροφής ως το υψηλότερο
της ελευθερίας, έχει το τίμημά του . Αβρόχοις ποσί ουδείς δύναται να
διέλθει ποταμόν .Τώρα όμως ένας δαιμονικός ανεμοστρόβιλος έχει
εισέλθει για τα καλά στη ζωή όλων .Αν μέχρι σήμερα ο βιούμενος αγώνας
στις κοινωνίες των ανθρώπων ήταν ο βιοτοπικός λειμώνας τους ,η
πνευματική ανεμοζάλη που ενέσκυψε με την νέα παγκόσμια τάξη ,ίσως
αποτελέσει τον λυμεώνα του ανθρωπίνου γένους .
Ανάμεσα στη ποικιλία των μεθοδειών της νέας τάξεως ,η οποία αναμένει
να τις απασφαλίσει σε πλήρη έκταση και δράση ,με την διαλαλουμένη
«μεγάλη επανεκκίνηση» ,συμπεριλαμβάνεται η εκρίζωση του
αγωνιστικού φρονήματος και της ελπίδας. Η νέα τάξη υπερθεματίζει
στις δυνατότητες των ψηφιακών μέσων με σκοπό την εικονοκλαστική
ακύρωση ανυπερβλήτων μέχρι τώρα τειχών στην ανθρώπινη πορεία:
αχρήματη ευπορία ,μηδενισμός των αιτιών πολέμου ,άρση του
εγκλήματος ,υγεία έως αθανασίας ,περιπαθής νομή του ηδονισμού χωρίς
φραγμό.Κι όλα αυτά με τη μορφή της πυκνής αναλύσεως των
εικονοστοιχείων στα ψηφιακά μέσα .Αν ο άνθρωπος δεν σκοπιάζει με
ζέση και με σκεπτικισμό σε τέτοιας «γαλαντομίας» τον προβαλλόμενο
σκοπό, τότε βαθμιαία η εκρίζωση του αγώνα και της ελπίδας θα
συντελεστεί με της ολόθυμης συγκαταβάσεώς του τη σύμπλευση .Ήδη
αχνοφαίνεται αυτό το σύμπτωμα ζωής μέσα στην ανεμελιά που δείχνουν
ευαρίθμα της κοινωνίας μέλη .Με ελαφρού χρονογραφήματος τον
εύθυμο σχολιασμό, χορηγούν την διαπίστευσή τους σε κείνους οι οποίοι
θα τους αποστερήσουν τα διαχρονικά τζιβαερικά τους .«Το κακό ενεργεί
πάντα με απάτη, με επικάλυμμα το καλό, και θέλει να πείσει ότι το καλό
αυτό που μας προβάλλει είναι τόσο σπουδαίο ώστε για την επιτυχία του
είναι επιτρεπτά όλα τα μέσα. Επομένως θα καταλαβαίνουμε το κακό όχι
από το καλό για το οποίο δήθεν αγωνίζεται, αλλά από τα κακά μέσα που
χρησιμοποιεί».(Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης). Ο υπαρξιακός της κοινωνίας
κίνδυνος βρίσκεται εντός των τειχών και θωπεύει με την έναυλη
εφησυχάζουσα ηχώ του τα ώτα των μελών της ,που έπαψαν πια να
ιδρώνουν .
Αν ο καθένας μας γαλουχείται και παραμένει μόνο μ’αυτά που βλέπει,
που ακούει ,που προσπορίζεται από των άλλων την βιωτή τότε απλά
αναψηλαφεί αυτά του τα γνώριμα σ’όλους εφόδια .Η ζωή του θα
παραμείνει μοιραία εγκλειομένη στην χωροχρονική ειρκτή ,μεταξύ της
απαρχής της και του πέρατος. Το παρελθόν θ’αντιλαλείται με τον
αναμηρυκασμό των εμπειριών και το μέλλον υποτακτικά θα προσπίπτει
στις προσδοκίες των τρεχουσών συγκυριών που τις συνθέτουν
εκτελεστικά. Έτσι οι μεταβολές που θα συντελούνται μέσα στη διάρκεια
του βίου ,θα είναι άδηλες ,χωρίς την ευδιάκριτη ανατροπή της ιστορίας
που ισοδυναμεί με την αλλαγή του ρου της. Η ιστορία θα μοιάζει με μιας
μακρόσυρτης ,θαρρείς μονότονης φαινομενολογίας την εκδίπλωση ,της
οποίας η ποιοτική σύνθεση μόλις που θα διαφοροποιείται σε επίπεδο
εκτεταμένων χρονικών ενοτήτων .Ο ανθρώπινος βίος θ’αποτελεί μια
αδιάστατη τελεία η οποία διόλου θα προσθέτει συναριθμουμένη στης
γραμμής την ιστορικότητα.
Το αγωνιστικό των ανθρώπων φρόνημα κι η ελπίδα, είναι τ’ουρανού
παρακαταθήκη .Από μέσα τους ξεπηδά η πίστη η απερινόητη ,που
θαλπωρή γίνεται γαλήνης ,ακόμα και στης αβύσσου τα βάθη ,αλλά και
λέων απροσκήνυτος μπροστά στην «κρατερή ανάγκη» που το κακό
διασπείρει ολόγυρα. «Ιδού δίδωμι υμίν εξουσίαν του πατείν επάνω όφεων
και σκορπίων και επί πάσαν την δύναμιν του εχθρού και ουδέν υμάς ου μη
αδικήση»(Λουκ. 10,19) Έτσι εξηγείται και το μένος εναντίον εκείνων που
εγκύπτουν την συνείδησή τους ν’αφουγκραστούν ,πριν οτιδήποτε
πράξουν .Η συνείδηση υποδέχεται τους εξωτερικούς ερεθισμούς,είναι
ικανή να σκέπτεται αναλυτικά ,αλλά και στην ενδοσκόπηση είναι
επιδέξια.Η συνείδηση εγγράφει πάνω στις πλάκες της τους θείους λόγους
της πίστεως .Είναι ο μετρονόμος όπως εκείνος ο άρχοντας επόπτης στην
αρχαία Αθήνα ,που εντεταλμένος ήταν να διαφυλάσσει την
αυθεντικότητα ,των κυκλοφορούντων μέτρων και των σταθμών, ως προς
τα πρωτότυπα.Αλλά και μετρονόμος επίσης γίνεται ,σαν το όργανο που
κρατάει το ρυθμό στης μουσικής την εξάσκηση, υποκαθιστώντας την
μπαγκέτα του θείου μαέστρου .Η συνείδηση ξετυλίγει το πανχρονικό
μυστήριο της θείας του ανθρώπου προελεύσεως ,όχι με τα ανόνητα λόγια
της ψευδελευθερίας ,αλλά με την πίστη που υποστασιάζει την σοφία των
λόγων σε βίωμα άρρητο .Και τότε τον κάθε Καφκικό Πύργο καθαιρεί με
αφοβία και με της αληθείας την σπάθη ,υπό την σκέπη του Υψίστου. «Εάν
τις αγαπά με ,τον λόγον μου τηρήσει και ο πατήρ μου αγαπήσει αυτόν και
προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ’αυτώ ποιήσομεν» (Ιωαν.14,23) Σε
τέτοιες συνθήκες ο άνθρωπος φέρνει στην ύπαρξη μια καταστάση που
σαρώνει κάθε νεοταξικού τέρατος τον κομπασμό κατανικώντας το. Τότε
και μόνο τότε δύναται να μετατραπεί το επί γης πέρασμα του ανθρώπου,
από αδιάστατη τελεία σε απειροελάχιστο κάτι ,ώστε η εκκόλαψή του να
αποκτήσει προστιθεμένη αξία στης ιστορικότητας την αδρομέρεια.
Ας αποσυρθούμε πριν οι συνθήκες μας καταβάλλουν ,για λίγο στην
σιωπή και στο κατανυκτικό ημίφως ενός καντηλιού ,για ν’αποζητήσουμε
με προσοχή και προσευχή να γεμίσει η βλογιοκομμένη μας από τα
τραύματα του υπεναντίου συνείδηση ,με τον ουλώδη ιστό της μετανοίας
και της πνευματικής εν ελευθερία και αγάπη εγρηγόρσεως. Ονομασία
προελεύσεως τούτων απάντων των αγαθών ,ο Ιησούς Χριστός.
«Θαρσείτε, εγώ ειμί ,μη φοβείσθε»(Ματθ.14,27)
Ο αγκιτάτορας
