Όλος ο κόσμος έμπαινε και ασπαζόταν το σταυρό. Μια γυναίκα τον κοιτούσε περιφρονητικά και δεν πλησίαζε.
Ο στάρετς λοιπόν, έρχεται προς εκείνη και την ρωτάει:
Γιατί δεν ασπάζεσαι το σταυρό;
Εκείνη του απάντησε με βρισιές, τον πρόσβαλλε ως ιερέα και βλαστημούσε κάθε τι ιερό και άγιο. Ο στάρετς στεκόταν κι άκουγε με υπομονή.
Όταν τέλειωσε και δεν είχε τίποτα άλλο να πει, την ρώτησε:
Τέλειωσες; Και τώρα εγώ θα σου πω κάτι.
Δε θα σε κρίνω επειδή μας πρόσβαλλες.
Δε θα σε κρίνω που αν και δεν είσαι παντρεμένη έχεις παιδί.
Αλλά πως τολμάς να μη το βαφτίζεις, αφού εσύ η ίδια είσαι βαφτισμένη;
Η γυναίκα έγινε κατάλευκη και ψιθύρισε:
Πως τα ξέρετε όλα αυτά;
Χωρίς να της δώσει κάποια απάντηση ο στάρετς είπε:
Πολύ σε λυπάμαι. Χάνεσαι.
Και μ’αυτό την έπιασε από τους ώμους και της είπε:
Φύγε.
Εκείνη άρχισε να κουνιέται και σιγά – σιγά έφυγε. Αυτό τη συγκλόνισε τόσο αποτελεσματικά, ώστε μετανόησε..
Γέρων Ζαχαρίας Δημητρίεβιτς (1850-1936)
