Η Πίστη του Χριστιανού, σε μια φωτογραφία…
«Προσδοκώ Ανάσταση Νεκρών» λέμε στο Πιστεύω.
===========================================
– Πιστεύεις;
– Εννοείται πιστεύω!
– Στον Χριστό, τους Αγίους; στους αγγέλους;
– Μα βέβαια!
– Στην Παναγία μας;
– Εννοείται!
– Πιστεύεις στο Ευαγγέλιο, στις γραφές, στα λόγια Του Χριστού και την διδασκαλία Του;
– Βεβαίως!
– Κι αφού Πιστεύεις, γιατί πράττεις αντίθετα από την Πίστη μας;
– Μα δεν κάνω τίποτα αντίθετο!
– Αφού ενώ πιστεύεις, δεν πενθείς!
– Μα τι να πενθήσω;;;
– Μέχρι τις 15 Αυγούστου πενθούμε την Παναγία μας που κοιμήθηκε εκείνη την ημέρα…
– Ε κι εγώ πενθώ! Και μάλιστα θα πάω να κοινωνήσω κιόλας!
– Πόσους έχεις δει που πενθούν και πάνε σε πανηγύρια;
===========================================
Δεν υπάρχουν πολλές ορθοδοξίες, αλλά μονάχα μία.
Την οποία μάλιστα, εδώ και 2025 χρόνια ΚΑΝΕΙΣ δεν μπόρεσε να κόψει και να ράψει στα μέτρα του…
Δεν μπορούμε να λέμε ότι πιστεύουμε και να τρέχουμε στα πανηγύρια μέσα στην νηστεία του 15Αύγουστου…
Αν δεν πιστεύεις; Δικαίωμά σου.
Αν πιστεύεις όμως, ο δρόμος είναι ένας και πολύ συγκεκριμένος.
Κι αν δεν θες να τον ακολουθήσεις αλλά θέλεις να έχεις εσύ έναν “δικό σου” τρόπο να πιστεύεις, έναν τρόπο όπως σε εξυπηρετεί, τότε καλά θα κάνεις να πενθήσεις και για την δική σου πνευματική κατάσταση.
Κι αν αυτά που γράφει ο Πολέμαρχος θέλετε να τα αμφισβητήσετε, θα σας δώσει ο Πολέμαρχος κάτι λοιπόν, το οποίο δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς…
===========================================
Άγιος Νήφωνας, Επίσκοπος Κωνσταντιανής, Περί πανηγυριών στο βιβλίο “Ένας Ασκητής Επίσκοπος”
Πήγε κάποτε ο Άγιος Νήφων, να προσευχηθεί σε ένα Ναό, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στην Υπεραγία Θεοτόκο. Εκεί κατά τη διάρκεια του όρθρου, βλέπει ξαφνικά ο Άγιος, με τα μάτια της ψυχής του, να περνάει από τον πλαϊνό δρόμο, σκυφτός και κατσουφιασμένος, κάποιος άρχοντας των πονηρών πνευμάτων.
Τον ακολουθούσε ένα πλήθος από δαίμονες. Μόλις άκουσαν οι σιχαμεροί τη δοξολογία του λαού, έσκασαν από το κακό τους.
Λιώνοντας από φθόνο, άρχισαν να γκρινιάζουν στον αρχηγό τους: ”Βλέπεις πώς δοξάζεται ο Ιησούς από τους δούλους Του; Ακόμα και αυτούς που είχαμε πρώτα μαζί μας, αυτούς που προσκυνούσαν τα είδωλα, τους άρπαξε ο Ναζωραίος. Νικηθήκαμε… Ρεζιλευτήκαμε!”.
Στα κλαψουρίσματα των δαιμόνων, ο άρχοντάς τους, πιο ψύχραιμος εκείνος, αποκρίθηκε: ”Σας κακοφάνηκε που ακούσατε να δοξάζετε ο Ιησούς στο σπίτι της Μαρίας; Αυτό είναι μικρό αγκάθι. Με άλλους τρόπους μας πληγώνουν χειρότερα… Μα γιατί χολοσκάτε; Τούτοι εδώ που τώρα ψάλλουν ύμνους στον Ιησού, άλλες φορές δοξολογούν εμάς, με τα τραγούδια τα δικά μας. Στο κάτω – κάτω, αν θέλετε και τώρα μπορώ να σας δείξω άλλους, που μας λατρεύουν πιστά και αφοσιωμένα. Ελάτε μαζί μου και θα δείτε…”
Τους πήρε λοιπόν και τους έφερε στην πλατεία του Βοός. Μόλις βρέθηκαν εκεί και ετοιμάστηκαν να προκαλέσουν φασαρίες και καβγάδες, ξάφνου φτάνουν καμμιά τριανταριά ταξιδιώτες από την Παφλαγονία της Μικράς Ασίας. Πλησίασε τότε ο αρχηγός των δαιμόνων, τον μεγαλύτερο της παρέας και του έβαλε στο νου πονηρούς λογισμούς. Εκείνος αμέσως άναψε και άρχισε να λέει δυνατά ένα αισχρό τραγούδι.
More Read
Παρακινημένοι και οι άλλοι από τον σύντροφό τους, άρχισαν να επαναλαμβάνουν το στίχο τους, να χορεύουν καταμεσίς του δρόμου και να χτυπάνε δυνατά τα πόδια τους στη γη. Άλλο που δεν ήθελαν οι δαίμονες! Ολόχαροι έστησαν και αυτοί μαζί τους το χορό! ”Τί σας έλεγα; φώναξε θριαμβευτικά ο αρχηγός τους. Βλέπετε που υπάρχουν και άνθρωποι δικοί μας, που μας τιμούν και μας λατρεύουν. Πανηγυρίστε λοιπόν, έχουμε και εμείς δόξα!”.
Στη μέση της πλατείας συνάντησαν έναν άνθρωπο, που έπαιζε λύρα. Όχλος πολύς τον τριγύριζε και διασκέδαζε με το παίξιμό του. Αλλά ο μακάριος Νήφων, είδε με τα διορατικά του μάτια, έναν δαίμονα να τους έχει όλους δεμένους πισθάγκωνα και να τους σέρνει πίσω από τον οργανοπαίχτη. Οι άλλοι δαίμονες, βλέποντας ένα μόνο σύντροφό τους, να διαφεντεύει τόσο λαό, πήδηξαν από τη χαρά τους!
Βάλθηκαν και αυτοί να πειράζουν και να σκανδαλίζουν τους ανθρώπους. Άλλους παρακινούσαν να χορεύουν άσεμνα, άλλους να κάνουν φασαρία και άλλους να τραγουδούν αισχρά…
More Read
Σε μια στιγμή, κάποιος πλούσιος που παρακολουθούσε το ξεφάντωμα από τον εξώστη, φώναξε στο λυράρη να σταθεί και να παίξει ένα κομμάτι μπροστά στο αρχοντικό του. Στο τέλος ο πλούσιος έδωσε ένα ασημένιο νόμισμα στον οργανοπαίχτη, ο οποίος το πήρε και το έκρυψε στον κόρφο του. Από εκεί όμως, του το άρπαξαν κρυφά οι δαίμονες και το πήγαν στον πατέρα τους, το σατανά. Εκείνος το πήρε γεμάτος ικανοποίηση και είπε με ένα χαμόγελο άγριας χαράς: ”Μου κάνουν θυσίες και οι ειδωλολάτρες!!!…
Να σκληρύνετε τον αγώνα σας, όλοι οι δικοί μου! Να αφανίσουν τους άθλιους Ναζωραίους!”.
Ύστερα, εφόσον το ”ευλόγησε”, το ξανάστειλε πίσω και ένας δαίμονας του το έβαλε ξανά στον κόρφο του λυράρη, χωρίς εκείνος να καταλάβει τίποτα… Όλα αυτά τα έβλεπε ο Άγιος Νήφων και έπεσε σε βαρειά λύπη και δάκρυσε, για την τόση πλάνη και την απώλεια των Χριστιανών. Και έλεγε λοιπόν ο Άγιος Νήφων, γι’ αυτούς που αγαπούν τα παλιοτράγουδα, ότι όπως η σάλπιγγα συγκεντρώνει τους στρατιώτες και όπως ο άνθρωπος που προσεύχεται συνάζει ολόγυρά του τους αγγέλους του Θεού, έτσι και αυτός που τραγουδάει, μαζεύει αόρατα τους ζοφερούς δαίμονες. Και όποιος αγαπάει τις κιθάρες και τις λύρες και διασκεδάζει μ’ αυτά, αυτός τιμάει έτσι τους ιερείς του μεγάλου δράκοντα δηλ. τον διάβολο…
