Άλλοτε ερχόταν αμέλεια. Τότε έλεγα στον εαυτό μου: «Άρρωστος δεν είσαι, έφαγες και ήπιες νερό. Λοιπόν εδώ θα αγωνιστείς. Θα πεθάνεις εδώ προσευχόμενος». Δεν υποχωρούσα. Και μετά από λίγη ώρα, ερχόταν τέτοια ειρήνη και μακαριότητα, που επί 4 ώρες, νόμιζα ότι δεν πατούσα στην γη, νόμιζα ότι 4 ώρες ήταν 10 λεπτά. Την εποχή εκείνη είχα πολλές καταστάσεις, ο Θεός μου είχε δώσει πολύ χάρη.
Ειρήνη με ειρήνη έχει διαφορά. Υπάρχει τεράστια διαφορά, από την ειρήνη που δίνει ο Θεός. Έτσι κάποτε προσευχόμενος, αισθάνθηκα ένα πράγμα, που δεν μπορεί να το έκφρασει κανείς.
Εκεί που προσευχόμουν, ακούω ξαφνικά μία βοή. Οι αισθήσεις μου κόπηκαν και άνοιξε μέσα στην καρδιά μου μία ειρήνη, σε ανέκφραστο βαθμό. Δεν μπορούσα να κουνηθώ. Μία ανέκφραστη γλυκύτητα, γαλήνη και ειρήνη.
Δεν περιγράφεται, αισθανόμουν παράδεισο μέσα μου. Αυτό ίσως κράτησε μια ώρα και κατόπιν υποχώρησε. Κάτι όμως έμεινε μέσα μου. Και έκτοτε ό,τι και αν συνέβαινε, οποιαδήποτε ταραχή, πειρασμός, η ειρήνη μέσα μου δεν έφευγε.
Όταν έφυγε εκείνη η μεγάλη και ανέκφραστη ειρήνη έκλαιγα και φώναζα: «Τι ήτανε αυτό; Θεέ μου αυτή ήταν η ειρήνη που έδωσες στους Αγίους Αποστόλους;» Δεν μπορούσα να βαστάξω, έκλαιγα».
Παπά Χαράλαμπος ο Διονυσιάτης (1910-2001✞),
Spiros Kontogouris
