Οι εμπαθείς και αδύνατοι πολεμούν με τα πάθη τους, οι δυνατοί με το διάβολο.
Ως δυνατός μονομάχησε με το διάβολο και νίκησε.
Σε αυτές τις συμπλοκές γινόταν πάλη πραγματική σώμα με σώμα. Ο διάβολος έφευγε ηττημένος και άφηνε τον Γέροντα με μαλλιά ανάκατα και ράσα τσαλακωμένα. Φυσικά δεν τον νικούσε με τη σωματική του δύναμη.
Μερικές φορές, πάλευε όχι με ένα δαίμονα αλλά με πλήθος. Έβλεπε ολόκληρη φάλαγγα δαιμόνων να ορμούν για να τον κατασπαράξουν. Από το πλήθος των δαιμόνων «ο τελευταίος της φάλαγγας φαινόταν μικρός σαν το κεφάλι της καρφίτσας».
Έλεγε για τον πόλεμο με το διάβολο «ο διάβολος κάνει καλά τη δουλειά του. Το σκυλί το χτυπάς μία – δύο φορές και φεύγει. Τον διάβολο τον χτυπάς ξανά και ξανά αλλά πάλι εκεί, δεν φεύγει. Χρειάζεται μόνον περιφρόνηση και να μην του δίνουμε δικαιώματα. Τότε, όταν περιφρονείται και δεν του δίνουμε δικαιώματα, κάνει σκηνές, γελάει, παίζει θέατρο χωρίς εισιτήριο. Δεν νοιώθει όμως κανείς το φόβο του διαβόλου, δεν βλέπει άγριο σκύλο, αλλά ένα αδύνατο σκυλάκι».
Ιερεας Γκελιας Αρσενιος
