Η ΘΕΊΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΊΑ, Η ΘΕΊΑ ΚΟΙΝΩΝΊΑ
Όπως το σώμα τρέφεται με την υλική τροφή, έτσι και το πνεύμα, η ψυχή πρέπει να τρέφεται με πνευματική τροφή τη Θεία Κοινωνία.
Ή Θεία Κοινωνία αλλάζει την φύση του ανθρώπου και παρέχει στον άνθρωπο αγιασμό, ειρήνη, μακαριότητα.
Και άν πολλοί Χριστιανοί δεν έχουν προχωρήσει ή δεν μπορούν να προχωρήσουν στα πνευματικά, είναι διότι τους λείπει η συνεχής – τακτική Θεία Κοινωνία.
Είπε ο Κύριος:
«Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ιω. ιε΄ 5).
Μόνο ο Χριστός αλλάζει τους ανθρώπους.
Ο άνθρωπος βάζοντας, δια της Θείας Κοινωνίας, μέσα του τον Χριστό, που είναι το Φως, φωτίζεται ο νους του,
αποκτά θεία γνώση
και βλέπει τα πράγματα καθαρά,
στη σωστή τους διάσταση
και μπορεί έτσι να διακρίνει τις παγίδες του διαβόλου, που πριν δεν είχε ιδέα γι’ αυτές..
Γι’ αυτό ένα πράγμα φοβάται ο διάβολος μέσα στην Εκκλησία από τον πιστό:
Να μην Κοινωνήσει!.
Γιατί θέλει τους ανθρώπους κουτάβια. Τους θέλει πνευματικά τυφλούς.
Δημήτριος Παναγόπουλος +
Όταν γίνεται η Θεία Λειτουργία, ο ίδιος ο Χριστός Λειτουργεί, δανειζόμενος το στόμα και το σώμα του εκάστοτε ιερέως!
Ο Χριστός είναι ο προσφέρων και ο προσφερόμενος.
Δεν θυσιάζει ο παππάς το Χριστό,
αλλά ο Χριστός αυτοθυσιάζεται.
Δεν Λειτουργεί ο παππάς με την βοήθεια του Χριστού,
αλλά ο Χριστός Λειτουργεί με την βοήθεια του παππά.
Σε κάθε Θεία Λειτουργία, η Παναγία γονατίζει και μετά δακρύων ικετεύει το Χριστό και Υιό Της, υπέρ σωτηρίας των ανθρώπων που λειτουργούνται,
όλου του κόσμου και των κεκοιμημένων μας (σεσωσμένοι και μη), ώστε να σωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι!
Αυτό γίνεται κάθε μέρα και είναι ένα ιδιαίτερο διακόνημα της Παναγίας, το πιο σημαντικό.
Αυτή είναι η τέλεια αγάπη της Παναγίας!
Εάν ο κληρικός δεν φορέσει τα άμφιά του, κατά τη Θεία Λειτουργία, υπάρχει κίνδυνος.!
Τα άμφια είναι προστατευτικά για αυτόν που τα φέρει και αγιαστικά για τον λαό. Υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων, που Λειτούργησαν χωρίς άμφια και έπεσαν νεκροί.
Δεν είναι επιδεικτικά, όπως λένε μερικοί. .
Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα
“Έρχομαι στον θρόνο Σου, Θεέ,
στα Άγια των Αγίων, Κύριε,
εκεί που το Εγώ μου χάνεται,
εκεί που οι σκέψεις όλες σβήνουνε.
Άγγελοι παντού τριγύρω Σου,
γονατίζουν στη μεγαλοσύνη Σου,
Σε λατρεύουν και Σε προσκυνούν
και μ’ ευλάβεια τη δόξα Σου υμνούν.
Με δέος στέκομαι μπροστά Σου
και λιώνω μέσα στη ματιά Σου.
Στα πόδια Σου μπροστά
λυγίζει η καρδιά
και χάνομαι στη φωτιά
της παρουσίας Σου,
της αγιοσύνης Σου.
Με δέος στέκομαι μπροστά Σου.! ”
Αμήν..
Ιερεας Γκελιας Αρσενιος