Έχουν χυθεί τόνοι μελάνης ανά τους αιώνες προκειμένου να αναλυθεί το κίνητρο ενός ανθρώπου, που ελεύθερα αποφασίζει να ενεργήσει υπερβατικά μπροστά στο υπέρτατο ανθρώπινο δίλλημα της ζωής ή του θανάτου …επιλέγοντας το ακατανόητο στους πολλούς ….δηλαδή τον θάνατο και μάλιστα ενίοτε με μαρτυρικό τρόπο , προκειμένου μην προδώσει την πίστη του, μια απόφαση που συνήθως η πλειοψηφική αντίληψη της κάθε εποχής, την χαρακτηρίζει από ακατανόητη έως παράλογη.
Κι όμως υπάρχουν καταγεγραμμένα ιστορικά παραδείγματα σπουδαίων ανθρώπων που πήραν συνειδητά αυτή την φαινομενικά παράλογη απόφαση…. Γιατί άραγε; Αλήθεια, αναρωτήθηκε ποτέ κανείς; Ποιά να ήταν άραγε εκείνη η βεβαιότητα που οδήγησε έναν σκληροτράχηλο ανώτερο αξιωματικό του ρωμαϊκού στρατού να παραιτηθεί της θέσης και του αξιώματός του προκειμένου να ακολουθήσει τον τρόπο ζωής που δίδαξε ένας άντρας καταδικασμένος σε θάνατο με τον πλέον αναξιοπρεπή – για την εποχή τρόπο – τον σταυρικό θάνατο;…. τον οποίο παρεμπιπτόντως ανέλαβε να εκτελέσει ο ίδιος!
Στις 16 0κτωβρίου η εκκλησία μας εορτάζει την μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Λογγίνου ( καθώς και δύο πρώην στρατιωτών του που το ακλούθησαν στο μαρτύριο) που δεν είναι άλλος από εκείνον τον εκατόνταρχο, που πήρε την εντολή από τον Πιλάτο να εκτελέσει δια σταυρικού θανάτου τον Ιησού. Είναι εκείνος που ήταν παρών όταν τον κάρφωναν στον Σταυρό… που βίωσε όλα εκείνα τα φοβερά γεγονότα του σεισμού και του σκότους που συνέβησαν κατά την διάρκεια του φρικτού μαρτυρίου του Κυρίου στον Γολγοθά και εκείνος που τελικά βεβαίωσε τον θάνατό Του, κεντρίζοντάς Του την πλευρά, αναφέροντας κατόπιν σχετικά στον Πιλάτο.
Η παράδοση της εκκλησίας αναφέρει ότι στο ίδιο αυτό πρόσωπο και στους στρατιώτες του, ανατέθηκε και η φύλαξη του τάφου και επομένως ήταν παρών και στο θαυμαστό γεγονός της Αναστάσεως που εξελίχθηκε μπροστά στα μάτια του και τα μάτια των στρατιωτών του χωρίς να μπορεί κάποιος να επέμβει ή να το εξηγήσει παρά μονάχα να το βεβαιώσει. Για να καταλήξει ένας τέτοιος άνθρωπος (αναμφισβήτητης αξιοπιστίας) να αναφωνήσει «αληθώς Θεού Υιός ην ούτος» σημαίνει ότι η αλήθεια των γεγονότων που βίωσε ήταν τόσο συγκλονιστική που ανέτρεψε όλη την πορεία της ζωής του. Στην συνέχεια παραιτήθηκε από τον Ρωμαϊκό στρατό και αποσυρόμενος στα κτήματά του στην Καππαδοκία, άρχισε να κατηχεί τους ανθρώπους της περιοχής στην διδασκαλία του Ιησού (συνεπικουρούμενος από δύο πρώην στρατιώτες του που είχαν και εκείνοι βιώσει τα θαυμαστά εκείνα γεγονότα της Σταύρωσης και της Ανάστασης και οι οποίοι πήραν την ίδια απόφαση να τον ακολουθήσουν στην νέα του ζωή) αποτελώντας έναν από τους πλέον αξιόπιστους μάρτυρες, ικανούς να βεβαιώσουν τον Σταυρικό Θάνατο και κυρίως το θαυμαστό γεγονός της αναστάσεως του Κυρίου.
Η αξιοπιστία του βεβαιώνεται και από το γεγονός ότι η εξιστόρηση των γεγονότων της Αναστάσεως που αυτονόητα πρέπει να έγινε και στον Πιλάτο: ότι δηλαδή συντελέστηκε με έναν υπερφυσικό και ανεξήγητο τρόπο (σεισμός-μετακύλιση του λίθου- τα οθώνεια άθικτα επί του άδειου τάφου) δεν οδήγησε σε κάποια τιμωρία του, που προφανώς θα επέσυρε μια ενδεχόμενη πλημμελής ή ανεπαρκής εκτέλεση της διαταγής φύλαξης του τάφου.
More Read
Αυτή η αξιοπιστία της μαρτυρίας του Λογγίνου περί της αλήθειας του βιώματός του και η κατηχητική του δράση ήταν και η αιτία της καταδίκης του σε θάνατο δια αποκεφαλισμού. Το κατεστημένο της εποχής (Ρωμαϊκή διοίκηση και εβραϊκή θρησκευτική αρχή, σε σύμπραξη για τους δικούς τους ξεχωριστούς λόγους ο καθένας) δεν ήταν δυνατόν να επιτρέψουν στον πλέον αξιόπιστο αυτόπτη μάρτυρα να διαδίδει «περί αναστάσεως ενός καταδικασμένου σε σταυρικό θάνατο»
Κανείς όμως εχέφρων άνθρωπος δεν ανταλλάσει αυτό που όλοι θεωρούμε ως το πλέον πολύτιμο αγαθό…. Την ζωή του δηλαδή, για μια φαντασίωση, ένα ψέμα ή μια ουτοπία….. παρά μόνο για κάτι πολυτιμότερο απ’ αυτή…. Για μια αλήθεια που δεν μπορεί να προσπεράσει…. για ένα βίωμα που δεν μπορεί να αγνοήσει…
Για κάποιον που αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό τα γεγονότα και την αλήθεια του Ευαγγελίου, πριν γυρίσει την πλάτη του κρεμώντας εύκολα ταμπέλες όπως: ‘ιστορίες- φαντασιώσεις για αφελείς’ (το να γυρίζεις την πλάτη και να φυγομαχήσεις αρνούμενος να αγωνιστείς με την προοπτική να φτάσεις κάποια στιγμή να βιώσεις την αλήθεια, δεν είναι θέση… είναι μια ακατανόητα στείρα άρνηση που απορρίπτει με ευκολία κάθε τι που δεν συμβαδίζει με το αφήγημα ζωής που οικοδομεί αυτή την άρνηση…) θα πρέπει να δώσει μια σαφή και λογική απάντηση στην αναζήτηση του κινήτρου!
Ποιο να ήταν άραγε το κίνητρο του Λογγίνου και τόσων άλλων μαρτύρων να προτιμήσουν έτσι ξαφνικά τον θάνατο παρά να προδώσουν την αλήθεια που βίωσαν; Προβληματίστηκε ποτέ κανείς από τους εν λόγω σκεπτικιστές πάνω στο τεράστια παράδοξο φαινόμενο της εξάπλωσης στα πρώτα χρόνια του χριστιανισμού, με βασικό όργανο έναν πρώην φανατικό διώκτη του; Τι έκανε τον Παύλο να μεταστρέψει ολοκληρωτικά προς τον χριστιανισμό και από φοβερός διώκτης να γίνει μέγας απόστολος του Χριστού;
Εξετάζοντας τα γεγονότα και αναλύοντας τα με την κοινή λογική δεν μπορούμε να μην καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι : Απουσιάζει ένα «λογικό και επικερδές κίνητρο» …ούτε πλούτη απέκτησε ούτε δόξα, αντίθετα μισήθηκε, διώχθηκε και κινδύνευσε πολλάκις ακόμα και από τους ίδιους τους ομοεθνείς του… ας αναλογιστούμε μια στιγμή τι υπέφερε ρίχνοντας μια ματιά στα γεγονότα όπως τα περιγράφει παρακάτω ο ίδιος:
«Με χτύπησαν με αφάνταστη αγριότητα, φυλακίστηκα περισσότερες φορές, κινδύνεψα πολλές φορές να θανατωθώ. Πέντε φορές μαστιγώθηκα από Ιουδαίους με τριάντα εννιά μαστιγώματα. Τρείς φορές με τιμώρησαν με ραβδισμούς, μία φορά με λιθοβόλησαν, τρείς φορές ναυάγησα, ένα μερόνυκτο έμεινα ναυαγός στο πέλαγος. Έκανα πολύ κοπιαστικές οδοιπορίες, διάβηκα επικίνδυνα ποτάμια, κινδύνευσα από ληστές, κινδύνευσα από ομογενείς μου Ιουδαίους, κινδύνευσα από τους εθνικούς……πείνασα, δίψασα, πολλές φορές μου έλλειψε εντελώς το φαγητό, ξεπάγιαζα και δεν είχα ρούχα να φορέσω….» (προς Κορινθίους Β’ επιστολής Παύλου, κεφ. 11 , στιχ.23 -27).
Γιατί άραγε; Εδώ η λογική ανάλυση κομπιάζει, αδυνατεί να χτίσει μια πειστική απάντηση… μόνο μια μοναδική και ακλόνητη αλήθεια, που επιβεβαιώνεται μέσω ενός ισχυρού προσωπικού βιώματος μπορεί να υπερβεί το πεπερασμένο της ανθρώπινης λογικής και να νοηματοδοτήσει μια τέτοια αλλαγή και πορεία ζωής.
Οι άνθρωποι αυτοί συνειδητοποίησαν κάποια στιγμή, με έναν μοναδικό ίσως για τον καθένα τρόπο, μια συγκλονιστική αλήθεια: την δύναμη δηλαδή και την υπεροχή της πίστης στον Θεάνθρωπο Ιησού….. Μια αλήθεια που τους χαλύβδωσε την θέληση και τους κάλεσε να αναμετρηθούν και εκείνοι με την σειρά τους με τις συνέπειες αυτού του βιώματος , καθόσον όχι μόνο γκρέμισε αυτόματα μέσα τους κάθε άλλη πίστη σε ψεύτικα είδωλα και δοξασίες, αλλά επιπλέον η παραδοχή και ομολογία της, είχε εκείνη την εποχή ένα βαρύτατο τίμημα γι ‘ κεινους… την ίδια τους την ζωή.
Μόνο όταν κάποιος πιστέψει ότι η απειλή του θανάτου είναι πλέον μια υπόθεση νικημένη πάνω στον Γολγοθά από τον Ιησού Χριστό, τότε και μόνο τότε θα μπορέσει να κατανοήσει τον θάνατο όχι ως τέλος αλλά ως αρχή, ως «γέννα», σε μια νέα ευλογημένη υπαρξιακή αιωνιότητα, προσδοκώντας την απόλυτη εκστατική χαρά και ευτυχία της ψυχής του, καθώς εκείνη θα απολαμβάνει την αιώνια επανασύνδεσή της με την αδιατάρακτη παραδείσια γαλήνη, που κάθε ψυχή λαχταρά να απολαμβάνει στην αγκαλιά του Δημιουργού της.
More Read
Δομέστικος
