Αρχιτέκτονας σπούδασε ο Ντίνος!
Όχι πως το’ θελε μα το χατίρι των γονιών έκανε. Αυτό θα σπουδάσεις. Αρχιτεκτονική του λέγανε απ το δημοτικό.
Αυτό θα γίνεις. Έτοιμη εταιρεία θα σου’ χομε και μόλις τελειώσεις εδώ θα έρθεις. Είχαν μια οικοδομική εταιρεία οι γονείς και για κει τον προορίζανε. Τους έκανε το χατίρι με βαριά καρδιά.
Δεν τ αγαπούσε τούτο το επάγγελμα.
Το σπούδασε όμως με δυο χρόνια καθυστέρηση. Σκόπιμα το’κανε. Δεν ήθελε να επιστρέψει στην εταιρεία τους. Άλλος χαρακτήρας αυτός. Δεν έμοιαζε καθόλου με την αδερφή του τρία χρόνια μεγαλύτερη αυτή και ήδη εργαζόταν κοντά στους γονείς στην εταιρία ως πολιτικός μηχανικός.
Οι γονείς δίναν εντολές και κείνοι έπρεπε να τις εκτελέσουν Μέσα στο μυαλό μας ακόμα ηχούνε οι λέξεις τους.
Να σπουδάσετε αυτό που χρειάζεται η εταιρεία. Να έχετε δουλειά στρωμένη. Της αδερφής του της άρεσε όλο αυτό.
Αλλά του Ντίνου όχι. Διαφορετικοί χαρακτήρες. Αυτή ήθελε το έτοιμο εκείνος ήθελε να κοπιάσει να δημιουργήσει κάτι από μόνος του. Αυτό το έτοιμο δεν το’ θελε ποτέ του.
Να γίνετε χρήσιμοι να γίνετε σωστοί να’ χετε αξίες! Αυτό με τις αξίες το λέγανε και το ξαναλέγανε αλλά μεγαλώνοντας και καταλαβαίνοντας τι είναι οι αξίες έβλεπε πως δεν υπήρχαν μέσα στην οικογένειά τους. Πολλά χρήματα, ακριβά αυτοκίνητα, ζωή χλιδάτη, διακοπές τρεις φορές τον χρόνο αλλά αξίες δεν έβλεπε ο Ντίνος. Έπρεπε όμως να τελειώσει τις σπουδές, δεν σήκωνε άλλη καθυστέρηση και το’ κανε. Πήρε επιτέλους για τους γονείς το πτυχίο. Και νάτος τώρα πρώτη μέρα στη δουλειά.
Γραφειάρα του είχαν ετοιμάσει δίπλα από της αδερφής του.
Κι αφού τελειώσανε τα καλωσορίσματα κι αφού περάσανε οι υπάλληλοι να τον συγχαρούνε έμεινε μόνος σε ένα γραφείο άδειο και κρύο.. Σ ένα γραφείο που δεν ήθελε να δουλεύει εκεί.
Σηκώθηκε,πήγε στο παράθυρο στον τρίτο ήταν το γραφείο του και κοίταξε κάτω. Αφαιρέθηκε πολύ ώρα κοιτώντας μια νέα κοπέλα να καθαρίζει τον δρόμο. Υπάλληλος του Δήμου ήταν και έκανε την καθαριότητα στους δρόμους.
Μια στιγμή βλέπει τον πατέρα να βγαίνει έξω μαζί με την μάνα του. Ήταν η ώρα που πίνανε τον καφέ τους απέναντι στην καφετέρια. Δεν τον πίνανε ποτέ στο γραφείο αλλά βγαίνανε έξω και τον πίνανε.
Καθώς πήγε να περάσει απέναντι σκάλωσε στο καρότσι που είχε η κοπέλα αφημένο στην άκρη του δρόμου έχοντας πάνω του ό,τι της χρειαζότανε για την δουλειά της.
Και έκπληκτος ο Ντίνος αντικρίζει ένα πατέρα έξαλλο να ρίχνει κάτω το καρότσι να πετάει τα πράγματά της και να τα βάζει μαζί της απειλώντας την πως θα μεσολαβήσει να απολυθεί.
Ένας κόμπος σφίχτηκε στον λαιμό του Ντίνου. Φωνάζει την αδερφή του να δει το σκηνικό και κείνη του είπε θα συνηθίσεις…κι έφυγε εντελώς αδιάφορη.
Ο Ντίνος έχασε τα λόγια του κι ένιωσε μεγάλη ντροπή για τους γονείς των αξιών…Ήθελε να βγει έξω να αγκαλιάσει την κοπέλα να της ζητήσει συγνώμη αλλά τα πόδια του δεν υπακούνε.
Βάρυναν από το αίσχος που μόλις είδε κι ένιωσε.
Όλη την μέρα δεν βγήκε από το γραφείο δεν ήθελε να δει και να μιλήσει με κανέναν. Έπρεπε να βάλει το μυαλό του σε τάξη μαζί με τα συναισθήματά του. Άνοιξε τον υπολογιστή του και βλέπει κάποιες θέσεις να προκηρύσσονται σ ένα νησί.
Μεγάλη απόφαση πήρε. Θα υποβάλει τα χαρτιά του για μια θέση στον Δήμο του νησιού αυτού. Και το’κανε!
Στο γραφείο δεν ξαναπήγε. Τι κι αν φωνάζανε οι δικοί του;
Το καλύτερο όμως το φύλαγε για το τέλος. Μεγάλη η χαρά του όταν του τηλεφωνήσανε. Προσλαμβάνεσαι του είπαν και λες κι ήξερε την απάντηση είχε την βαλίτσα του έτοιμη για αναχώρηση.
More Read
Πέρασε καιρός κι ο Ντίνος ήταν κάτι παραπάνω από ευχαριστημένος. Οι δικοί του δεν ήξεραν που είναι ούτε τι δουλειά κάνει. Ξέρανε μόνο πως είναι σ ένα νησί κι είναι καλά!
Με τα λίγα ζούσε και δεν ήθελε και περισσότερα για την ώρα…
Γνώρισε έναν κόσμο αληθινό μέσα από αυτή την δουλειά. Ένα κόσμο ηθικό με πραγματικές αξίες από κείνες που πλημμύριζε η ανθρωπιά η ντομπροσύνη η αλληλεγγύη η ενσυναίσθηση!
Γνώρισε τι θα πει να μην έχεις να πάρεις μια τυρόπιτα και να σου δίνει κάποιος την δική του.
Γνώρισε τι θα πει να σου ανοίγουν την πόρτα του σπιτιού τους και να σου λένε, έλα να πιεις ένα ποτήρι δροσερό νερό.
Γνώρισε τι θα πει ευγένεια! Γνώρισε πολλούς ανθρώπους να του ζητάνε συγνώμη την ώρα της δουλειάς του..
Γνώρισε πόση ομορφιά κρύβεται στην απλότητα των ανθρώπων που ανήκουν σε λαϊκά στρώματα και πως εκεί ζούνε οι αξίες!
Εκεί μέσα σ αυτές τις καρδιές που τον καλημερίζανε και τον χτυπούσανε στην πλάτη την ώρα της δουλειάς του λέγοντάς του ευχαριστούμε! Έτσι γνώρισε και μια φοιτήτρια!
Να δουλεύει εποχιακή να μην επιβαρύνει τους δικούς της για τις σπουδές της! Κι όταν την ρώτησε τι σπουδάζεις;
Αρχιτεκτονική του είπε κι έλαμπε το πρόσωπό της! Οι γονείς μου δεν έχουν τόσα χρήματα να με στηρίξουν γι αυτό αποφάσισα να δουλεύω και γω είπε κι ξανά έλαμψε το πρόσωπό της.
Κι ο Ντίνος ερωτεύτηκε αυτή την λάμψη! Και κείνη τις ευαισθησίες του! Νέοι κι όμορφοι κι οι δυο τους ενώσανε τις ζωές τους με την υπόσχεση πως θα παλέψουν για τα όνειρά τους!
Κι όταν εκείνη πήρε το πτυχίο της,την έπιασε από το χέρι και πήγανε σε ένα κτίριο ολοκαίνουργιο!
Μπήκανε μέσα, σταμάτησαν σε μια πόρτα, έβγαλε ένα κλειδί από την τσέπη του και της είπε. Περάστε κυρία μου!
Και πέρασε η κυρία κι είδε ένα γραφείο έτοιμο να ξεκινήσει τις δουλειές του τις αρχιτεκτονικές! Και μια ταμπελίτσα να γράφει επάνω Αρχιτεκτονικό γραφείο με τα ονόματά τους!
Και τότε της είπε πως και κείνος είχε σπουδάσει αρχιτεκτονική!
Την παρακάλεσε όμως να τον κάνει να αγαπήσει αυτό το επάγγελμα και κείνη του είπε πως ναι. Θα το κάνει!
More Read
Οι γονείς του ξέρανε πως ήταν καλά κι ήταν σ ένα νησί. Πως δούλευε στον Δήμο ως καθαριστής δρόμων!
Ξέρανε πως ζει με μια γυναίκα που κάνει την ίδια δουλειά με κείνον. Ξέρανε επίσης πως ήταν ευτυχισμένος κοντά της!
Κι ήταν και τα τρία αλήθεια. Όταν του είπαν προσλαμβάνεσαι, ήταν για να σκουπίζει τους δρόμους….
Ελευθερία Λάππα
