Παναγιώτα Σκόφιλτ: Σάντα Κλάους ἤ Μέγας Βασίλειος;

Ὅταν ὁ Ἅγιος Βασίλειος ἀποκτᾶ… σύζυγο. 

Τότε δέν μιλοῦμε γιά ἀφέλεια — μιλοῦμε γιά βλασφημία. Καί κάπου ἐδῶ τελειώνει ἡ ἀνοχή. 

Τά τελευταῖα χρόνια, μέ τό θέμα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καί τοῦ γελοίου Santa Claus, ὑπάρχουν στιγμές πού γελᾶς. Ὑπάρχουν στιγμές πού ἀπορεῖς. 

Ὑπάρχουν ὅμως καί στιγμές πού κλαίεις — ἀπό ὀργή, ἀπό ντροπή, ἀπό τήν ἐσωτερική ἐκείνη συντριβή πού νιώθεις ὅταν βλέπεις κάτι ἱερό νά μετατρέπεται σέ παρωδία, να βεβηλώνεται… 

Ὅπως σήμερα, πού βλέπεις τόν Ἅγιο Βασίλειο νά παρουσιάζεται ὡς… 

«χορευτικός Santa Claus μέ τή σύζυγό του». 

Ἔ, ὄχι. Ἐκεῖ δέν μένεις ἀπαθής. Ἐκεῖ ὀργίζεσαι. Πόση κατρακύλα πιά; Πόση ἀσέβεια; Πόση διαστροφή; 

Κάποιοι, κάπου, μέσα στά νοσηρά καί διεστραμμένα τους μυαλά ἀποφάσισαν νά πάρουν μία ἀπό τίς πιό ἱερές μορφές τῆς Ὀρθοδοξίας μας καί νά τήν μετατρέψουν σέ ἐμπορικό διακοσμητικό καρτούν πού «στροβιλίζεται» γύρω ἀπό τό δέντρο μέ τήν Mrs. Claus. Καί τό ὀνομάζουν αὐτό «Ἅγιο Βασίλειο». 

Τό βαφτίζουν “Mr. Christmas”.  Καί τό πλασάρουν — τό πουλοῦν, τό διαφημίζουν, τό προωθοῦν. Καί περιμένουν νά τό καταπιοῦμε. 

Δέν θά τό καταπιοῦμε. 

Καί προτάσσουμε, μέ κάθε ἱερότητα καί σοβαρότητα, τόν αὐθεντικό Μέγα Βασίλειο — τόν Καππαδόκη Πατέρα, τόν Μέγα Ἱεράρχη τῆς Ὀρθοδοξίας μας. 

Ποιός ἦταν ὁ Ἅγιος καί Μέγας Βασίλειος — Ὄχι αὐτός πού πουλοῦν 

Ὁ Μέγας Βασίλειος δέν χόρευε κανένα «ταγκό τῆς Mrs. Claus». 

Ἦταν ἀσκητής, μοναχός, ἐπίσκοπος. 

Ἦταν ὁ νοῦς καί ἡ καρδιά τῆς Βασιλειάδας — τοῦ πρώτου ὀργανωμένου φιλανθρωπικοῦ καί ἰατρικοῦ συγκροτήματος στήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας. Ἀσκητικότατος. 

Ἔζησε μέ νηστεῖες, ἀγρυπνίες, μέ κόπους καί πόνους και διακόνησε όσο λίγοι τον άνθρωπο και υπηρέτησε όσο λίγοι τό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. 

Κοιμήθηκε στά 49 του χρόνια — ἐξουθενωμένος ἀπό τήν προσφορά και την θυσιαστική του αγάπη. 

Ὁ μοναχός δέν ἔχει σύζυγο. 

Ὁ ἐπίσκοπος δέν ἔχει σύζυγο. 

Ὁ ἅγιος δέν ἔχει κοσμικές “κυρίες Βασίλειου”. 

Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τόν Μέγα Βασίλειο ὡς Πατέρα, Διδάσκαλο, Φωτιστῇ. 

Ὄχι ὡς… χριστουγεννιάτικη φιγούρα μέ παγέτες καί μπαταρία. 

Ὁ Santa Claus εἶναι δυτική ἐμπορική κατασκευή. Γιά κάποιους χαριτωμένος — δέν ἀντιλέγω. 

Ἀλλά 100% ξένος πρός τήν ρωμαίικη παράδοσή μας καί πρός τήν ἁγιολογική πραγματικότητα. 

Καί τό πρόβλημα δέν εἶναι ὁ Santa. Ἄς τόν ἔχουν. Ἄς τόν χαίρονται. 

Ἄλλωστε στή Δύση ἀποκαθήλωσαν και απιέρωσαν τά πάντα: τήν πίστη τους, τά σύμβολά τους, τά μυστήριά τους —  κι ὅ,τι ἀπέμεινε νοσεῖ μέσα στήν πτωμαΐλα ἑνός πολιτισμοῦ πού πεθαίνει ὁριζοντίως. 

Τό πρόβλημα δέν εἶναι τό κόκκινο κοστούμι, ούτε η μεγάλη κοιλιά, ούτε η λευκή γενειάδα. 

Τό πρόβλημα εἶναι ἡ σύγχυση. Ἡ ἐμπορική ἀναίδεια. Ἡ παραχάραξη. Ἡ βλασφημία. 

Ὅταν τό ἐμπόριο πατᾶ πάνω στή μνήμη ἑνός Ἁγίου 

τότε ὅλη ἡ φύση συνοδίνει. 

Εἴδαμε κάθε εἴδους διαστροφή μέ αὐτή τή φιγούρα. 

Γοῦστο σας καί δικαίωμά σας — μέχρι ἑνός σημείου. 

Ἀλλά: 

Ὄχι Ἅγιο Βασίλειο μέ γυναῖκα. 

Ὄχι Ἅγιο Βασίλειο “χορευτικό”. 

Ὄχι Ἅγιο Βασίλειο ὡς “Mr. Christmas”. 

Ὄχι Ἅγιο Βασίλειο τῆς Ὀρθοδοξίας νά γίνεται cosplay τῆς δυτικῆς πόπ κουλτούρας. 

Αὐτό δέν λέγεται «ἀθωότητα». 

Δέν λέγεται «παιχνιδιάρικη διάθεση». 

Λέγεται παραχάραξη. 

Λέγεται βλασφημία. 

Λέγεται προσβολή τῶν ἀπανταχοῦ Ὀρθοδόξων. 

Διότι ὁ Ἅγιος Βασίλειος εἶναι Μέγας: 

εἶναι ὁ ἱδρυτής τῆς ἐκκλησιαστικῆς φιλανθρωπίας, 

εἶναι Πατέρας τῆς Θεολογίας, 

εἶναι Προστάτης τῶν Γραμμάτων καί τῆς Παιδείας, 

εἶναι ὁ Φωτιστής τῆς Ρωμιοσύνης, 

εἶναι σύμβολο προσφορᾶς, 

εἶναι μέρος τῆς ταυτότητάς μας. 

Δέν εἶναι marketing. 

Δέν εἶναι μασκότ. 

Δέν εἶναι παιχνιδάκι. 

Δεν είναι καρτούν.

Φυσικά πριν φτάσουμε ἐδῶ… προηγήθηκε ἄλλο ξεχαρβάλωμα: 

Ἔστρωσαν χαλάκια εἰσόδου μέ τή μορφή τοῦ «Ἅη Βασίλη» γιά νά σκουπίζουμε τά πόδια μας πάνω του. 

Ἔφτιαξαν ἐσώρουχα μέ τή μορφή του. 

Ἔβγαλαν χαρτιά ὑγείας μέ τή μορφή του. 

Κανένας δέν μίλησε. 

Κανένας δέν ἀντέδρασε. 

Οἱ Ὀρθόδοξοι φοβόμαστε νά ξυπνήσουμε ἀπό τόν λήθαργο ὅπου μᾶς βύθισαν τά νεοταξικά κύματα πού σάν τσουνάμια καταβροχθίζουν τά πάντα — πίστη, πολιτισμό, φρόνημα, ταυτότητα, ἱστορία. 

Ὅσο γιά τούς Ἱερεῖς, τούς Πνευματικούς, τούς Δεσποτάδες, τούς Ἀρχιεπισκόπους, τούς Πατριάρχες… οἱ περισσότεροι «δέν εὐκαιροῦν». 

Οὔτε κἄν θέλουν νά ἀντιληφθοῦν τό μέγεθος τῆς ἱεροσυλίας. 

Καθόλου δέν θά ἐκπλαγῶ ἄν δῶ νά φιγουράρουν σέ ναούς καί Μητροπόλεις ἀντικείμενα μέ τόν Santa Claus. 

Ὅταν τό ποίμνιο εἶναι ἀκατήχητο σέ βασικά θέματα πίστης — θά κολλήσουμε τώρα στόν Santa Claus; 

Ἀντίθετα, κολλούμε μια ρετσινιά τοῦ τύπου «φανατικός» ἤ «ζηλωτής» σέ ὅποιον ἀντιστέκεται καί ….ξοφλήσαμε. Τά ἀγαπουλίστικα ἄλλωστε εἶαι αυτά πού ἔχουν πέραση στό πλατύ κοινό!…

Κι ὅμως, ἐδῶ εἶναι πού πρέπει νά σταθοῦμε. 

Γιατί: 

Ἀν δέν ὁμολογήσουμε τήν πίστη μας, γινόμαστε συνένοχοι.

Ἄν δέν προστατέψουμε ἐμεῖς τούς Ἁγίους μας, κανείς δέν θά τό κάνει. 

Ἄν δέν ὑψώσουμε φωνή, θά χαθεῖ καί ὁ τελευταῖος κρίκος μνήμης. 

Κι ἄν χάσουμε τόν Μέγα Βασίλειο, μετά θά χάσουμε τά πάντα. 

Γι’ αὐτό λέμε σήμερα — μέ καθαρό, δυνατό, ἀδιαπραγμάτευτο λόγο: 

Φτάνει πιά.  Ὁ Ἅγιος Βασίλειος δέν πουλιέται. Δέν διαστρέφεται. Δέν χλευάζεται. Δέν “παντρεύεται”. Δέν χορεύει. 

Εἶναι Ἅγιος. Εἶναι Πατέρας. Εἶναι Φωστῆρας. 

Εἶναι ὁ Μέγας Βασίλειος τῆς Ἐκκλησίας. 

Καί αὐτόν θά τιμοῦμε. 

Αὐτόν θά προτάσσουμε. 

Αὐτόν θά ὑπερασπιζόμαστε. 

Ὁ Μέγας Βασίλειος, ὁ λεπτός, ὁ ἐξουθενωμένος, ὁ πονεμένος λειτουργός, δέν χωρᾶ στά ράφια μιᾶς καταναλωτικῆς Δύσης πού σήπεται. Δέν χωρᾶ στά glitter. Δέν χωρᾶ στά «χορευτικά». 

Γι’ αὐτό τόν παίρνουν καί τόν γδύνουν ἀπό τό μεγαλεῖο του, 

τόν ντύνουν πλαστικά, 

καί τόν κατεβάζουν στό χαμηλότερο ἐπίπεδο τῆς ἀνθρώπινης αἰσθητικῆς παρακμῆς. 

Γονεῖς, νοννοί, φίλοι προσοχή στό τί δώρα ἀγοράζετε στά παιδιά σας… μή συναινείτε στόν ἐξευτελισμό ἑνός μεγάλου Ἁγίου, ὅπως εἶναι ὁ Μέγας Βασίλειος. Καλά Χριστούγεννα καί καλή καί εὐλογημένη πρωτοχρονιά.

Παναγιώτα Σκόφιλτ