Ο Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ είναι ο άγιος της χαράς. Ενώ πολλοί ασκητές επικεντρώνονταν στην αυστηρότητα, εκείνος εξέπεμπε ένα αναστάσιμο φως. Είναι ο άγιος που υποδεχόταν κάθε άνθρωπο, κάθε μέρα του χρόνου (όχι μόνο το Πάσχα), με τον χαιρετισμό:
«Χριστος Ανέστη, Χαρά μου !»
Ο Άγιος Σεραφείμ πίστευε ότι η Εκκλησία δεν είναι ένα κτίριο, αλλά μια διαρκής γιορτή.
Για εκείνον, κάθε μέρα ήταν Πρωτοχρονιά (μια νέα αρχή).
Κάθε άνθρωπος ήταν ένας «θησαυρός».
Κάθε στιγμή ήταν μια ευκαιρία να πούμε «Χριστός Ανέστη».
Κάποτε, ένας άνθρωπος που είχε χάσει κάθε ελπίδα για τη ζωή του λόγω πολλών προβλημάτων και αμαρτιών, αποφάσισε να επισκεφθεί τον Όσιο στο δάσος. Η καρδιά του ήταν τόσο βαριά που ένιωθε ότι δεν άξιζε ούτε να προσευχηθεί.
Μόλις ο Άγιος τον είδε από μακριά, δεν τον επέπληξε, ούτε του ζήτησε εξηγήσεις. Αντίθετα:
Έτρεξε προς το μέρος του με ανοιχτές αγκάλες.
Τον φίλησε στα χέρια και στο πρόσωπο (κάτι που έκανε συχνά για να δείξει την αξία της ανθρώπινης ψυχής).
Του είπε το περίφημο: «Χαρά μου! Μην απελπίζεσαι, ο Θεός σε αγαπάει περισσότερο από όσο μπορείς να φανταστείς!»
Ο άνθρωπος ένιωσε αμέσως ένα βάρος να φεύγει από πάνω του. Ο Άγιος του εξήγησε ότι η λύπη είναι σαν ένας καπνός που θολώνει το τζάμι της ψυχής και δεν την αφήνει να δει τον ήλιο.
Ιερεας Γκελιας Αρσενιος
