1. Μια φορά ήρθε ένας νέος με μαλλιά μεγάλα σαν αλογοουρά. Ο γέροντας τον ρώτησε «παλικάρι, τι δουλειά κάνεις;» «είμαι φοιτητής».
«Έχεις μαθήματα να περάσεις;» «έχω, οκτώ».
«Άμα θέλεις να τα περάσεις, έλα να σε κουρέψω» του είπε χαμογελώντας.
Μπήκε στο κελί του, έφερε ένα ψαλίδι και τον κούρεψε.
Ο νέος το θεώρησε ευλογία, το είπε και σε άλλους και έρχονταν κι αυτοί να πάρουν παρόμοια ευλογία. «Έχω κάνει πολλές κουρές» έλεγε γελώντας.
«Γέροντα, τι τα κάνετε τα μαλλιά τους;», «τα κρατώ και τα φυτεύω στους φαλακρούς», απάντησε αστειευόμενος..
—
2. Ἤτανε ἀπογευματάκι· ἀνεβαίναμε στή Σουρωτή. Στό λεωφορείο συνάντησα κάποια κοπέλλα πού δέν ἤξερε τό Μοναστήρι, καί τήν καθοδήγησα ἐγώ.
Ἦταν φοιτήτρια, ἔμενε στή Θεσσαλονίκη καί συγκατοικοῦσε μέ μία ἄλλη κοπέλα. Ἡ συγκάτοικος τῆς ἔδωσε ἕνα βιβλίο τοῦ Γέροντα Παΐσιου τό διάβασε μέ πολλή ταπείνωση, μέ δάκρυα, γονάτισε και παρακάλεσε τό Γέροντα νά τή βοηθήση, γιατί εἶχε παρατήσει τό πανεπιστήμιο γιά δέκα χρόνια.
Ἀπ’ ὅ,τι μοῦ εἶπε, ὅπου πήγαινε νά βρῆ δουλειά, τῆς ζητοῦσαν πτυχίο καί δέν μπορούσε νά δώσει ἐξετάσεις, γιατί εἶχε ἀλλάξει ἡ ύλη. Έτσι βρισκόταν σέ ἀπόγνωση δέν ἤξερε τί νά κάνη.
Κάποια ἡμέρα βλέπει μεταξύ ὕπνου και ξύπνιου το Γέροντα Παΐσιο νά τῆς λέει:
“Τί ζητᾶς, τί θέλεις καί μέ φωνάζεις;”
“Νά, θέλω νά συνεχίσω τή σχολή μου, ἀλλά ἔχουν ἀλλάξει ὅλα τά μαθήματα καί δέν ξέρω τίποτα”.
Τῆς λέει ὁ Γέροντας: “Θά πᾶς στό πανεπιστήμιο νά κάνης τά χαρτιά σου καί ἐγὼ θά βοηθήσω νά βάλουν τά μαθήματα αὐτά πού θά μοῦ πεῖς”.
Υπέδειξε ἡ κοπέλλα κάποια μαθήματα, πήγε, ἔκανε τά χαρτιά της, ἦρθε ὁ καιρός πού ἔδωσε ἐξετάσεις, πέρασε καί τελείωσε τή σχολή της.
Έτσι, πήγαινε νά πάρη εὐλογία, νά τόν εὐχαριστήση μάλιστα στό Μοναστήρι, ἐκεῖ στόν τάφο του..
