Όπως σας έχω ξαναπεί τελείωσα ένα σχολείο από το οποίο προέρχεται ένα σεβαστό ποσοστό των μελών και της παρούσας κυβέρνησης αλλά και προηγούμενων. Μη ρωτάτε πως βρέθηκα εκεί, είναι από εκείνες τις απρόσμενες σπόντες της ζωής. Το σχολείο αυτό τότε είχε και οικοτροφείο, για μαθητές οι οποίοι προέρχονταν από την επαρχία ή την Κύπρο και συνήθως φοιτούσαν με κάποια υποτροφία.
Αργότερα, κάποιος φωστήρας διευθυντής αποφάσισε να κλείσει το οικοτροφείο: ήταν ο καιρός που το σχολείο έπρεπε να μεταμορφωθεί από σχολείο σε ίδρυμα για τους γόνους της διεφθαρμένης και παρασιτικής ελίτ των νεόπλουτων αυτής της χώρας: τα παιδιά του τυχάρπαστου που μας ξεβλάχεψε με την Ευγενία την Παρθένο που ξαναγέννησε στα 54της (αυτή τη φορά όντως με παρθενογένεση γιατί νυμφεύθηκε μια μπασκετμπολίστρια), τα παιδιά του μοντελοπνίχτη δικηγόρου που είχε φάει την τακουνιά κατακούτελα από ένα τρομερά έξυπνο μοντέλο κι ο οποίος μας έδινε μαθήματα κοσμιωτάτης συμπεριφοράς στα γήπεδα, το παιδί του δοσίλογου που του μηδένισε το γραπτό η καθηγήτρια επειδή αντέγραφε κι αντί να τιμωρήσουν το κακομαθημένο, απέλυσαν την καθηγήτρια και κάτι άλλα τέτοια φυντάνια που χρειάζονταν ένα βολικό ίδρυμα για να πίνουν τις κόκες τους ανενόχλητα.
Ας γυρίσουμε όμως πίσω, στις αρχές της δεκαετίας του 80 για να πούμε για το Νικολάκι. Το Νικολάκι έμενε στο οικοτροφείο επειδή οι γονείς του έμεναν στην Κέρκυρα. Σαφέστατα και δεν ήταν Επτανήσιος, αλβανό ήταν και είναι, αλλά γενικά εμείς οι Επτανήσιοι πάντα δίναμε άσυλο σε κάτι κακομοίρηδες που κατέφθαναν κατατρεγμένοι από την αντίπερα Οθωμανική αυτοκρατορία.
Το Νικολάκι μοιραζόταν το δωμάτιο του με τον συμμαθητή κι αδελφικό μου φίλο τον Βασίλη, ο οποίος και μου διηγήθηκε το συγκεκριμένο περιστατικό. Επειδή ο Βασίλης είναι από τους πλέον αξιόλογους ανθρώπους που έχω γνωρίσει, δεν έχω κανένα λόγο να μην τον πιστέψω.
Είχε φτάσει το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας κι ο Βασίλης θα έφευγε για να πάει στην οικογένεια του. Το αλβανό το Νικολάκι θα ξέμενε το κακόμοιρο στο οικοτροφείο. Μπορεί να έπεφτε μακριά η Κέρκυρα για ένα τόσο σύντομο πηγαινέλα, μπορεί και να φοβόντουσαν οι γονείς του Νικολάκι μήπως το Νικολάκι χάσει το δρόμο κι αντί για Κέρκυρα φτάσει Αφγανιστάν (ήταν ικανό) και να του είπαν Νικολάκι κάτσε εκεί που κάθεσαι και θα ‘ρθουμε να σε πάρουμε το Πάσχα, εννοώντας το καλοκαίρι δηλαδή, γιατί το Πάσχα στην Κέρκυρα μπορεί να του πεφτε κάνα κανάτι στο κεφάλι και να μηδενιζόταν το μονοψήφιο IQ του.
Ο Βασίλης είχε το εικονιζόμενο ξυπνητήρι, οι περισσότεροι τα έχουμε προλάβει αυτά: ρύθμιζες την ώρα και την ώρα αφύπνισης από κάτι αξονάκια στην πίσω πλευρά που τα γύριζες γύρω γύρω και πατώντας το πάνω κουμπί απενεργοποιούσες το ξυπνητήρι.
Με άλλα λόγια δεν χρειαζόταν να έχει κανείς παραπάνω από IQ 20 για να το χειριστεί. Φεύγοντας ο Βασίλης, ξέχασε το ξυπνητήρι ενεργοποιημένο στις 7:00 το πρωί. Γυρνάει πίσω ο Βασίλης την Καθαρά Δευτέρα το βράδυ και βλέπει το Νικολάκι μουτρωμένο. Τι τρέχει ρε Νικολάκι; Ρε συ Βασίλη, το ρημάδι το ξυπνητήρι σου βάραγε κάθε πρωί στις 7:00 κι εγώ ήθελα να κοιμηθώ παραπάνω ένεκα που είχαμε αργία. Γυρνάει ο Βασίλης και του λέει: γιατί δεν το έκλεινες ρε Νικολάκι το ξυπνητήρι; Το Νικολάκι γούρλωσε τα μάτια, σαν να του είχαν πει γιατί δεν οδηγάς το διαστημόπλοιο, είχε το βλέμμα του βαριά κρετίνου και λέει του Βασίλη: από πού κλείνει; Να, από αυτό το κουμπί απάνω. Ξαναγουρλώνει τα μάτια ο κρετίνος κι απαντάει “δεν το ήξερα”. Δίκιο είχε το παιδί, δεν του το είχαν μάθει στη Φυσική από πού κλείνει το ξυπνητήρι, ούτε το manual του είχαν δώσει για να το διαβάσει 1-2 μήνες να το εμπεδώσει.
More Read
Εντάξει ρε Νικολάκι, του λέει ο Βασίλης, πες δεν ήξερες, γιατί δεν άνοιγες το παράθυρο να το πετάξεις το ρημάδι το ξυπνητήρι να μη σε ζαλίζει, σιγά το πράγμα. Ξαναγουρλώνει τα μάτια το Νικολάκι, ήταν σαν να είσαι σύγχρονος Έλληνας πολιτικός και να σου λένε μη δίνεις μπέσα στους οβραίους, δεν είναι φίλοι μας, τελοσπάντων ο Βασίλης κατάλαβε ότι το Νικολάκι ήταν σε λάθος ίδρυμα, στο Νταού έπρεπε να βρίσκεται, τότε λειτουργούσε ακόμη, δυστυχώς μετά το κλείσανε γι αυτό έχουμε και πολλά καθυστερημένα σε θέσεις ευθύνης να μας κάνουν τη ζωή δύσκολη, είμαστε και της κοινωνικής ενσωμάτωσης τρομάρα μας!
Περάσανε τα χρόνια, το Νικολάκι έπρεπε να παραμορφωθεί, όπως και παραμορφώθηκε, τώρα έχει γίνει γλόμπος που ακτινοβολεί, τι άλλο; Σοφία! Για ένα φεγγάρι είχε πάει και στην Αγγλία, εκεί του μάθανε να μετράει μέχρι το δέκα, προσπάθησαν να του μάθουν και πως δουλεύει το ξυπνητήρι αλλά ήταν αδύνατο, του είχε μείνει και τραύμα κιόλας από το ξυπνητήρι του Βασίλη που όλο κουδούνιζε…
Από την πολλή παραμόρφωση δεν το παίρνανε το κακόμοιρο σε καμμιά κανονική δουλειά να βγάζει κανονικό μεροκάματο όπως όλοι οι νορμάλ άνθρωποι κι έτσι τον πήρε για σκυλάκι της μια πατσαβούρα οβραία που κάνει κουμάντο στους εδώ εκλεκτούς, παραμορφωμένη κι η ίδια από τις πολλές πλαστικές, κατάντησε σαν τον Τζόκερ και τη στείλαμε να κάνει τον κλόουν στο ευρωπέηκο Τσίρκους Μάξιμους. Με το που πήγε η πατσαβούρα στο Τσίρκους Μάξιμους, το Νικολάκι ούτε για κλόουν κείθε πέρα δε θα το παίρνανε, κι έμεινε χωρίς δουλειά κι έτσι το κοινωνικό κράτος είπε να το απασχολήσει σε τίποτα ιδρύματα εδώ, όπως προείπαμε είμαστε και της κοινωνικής ενσωμάτωσης βλαμμένων.
More Read
Τώρα τελευταία το Νικολάκι το χουν βάλει σ’ ένα ίδρυμα μεγάλο, που το ντύσαν απόξω με κάτι σανίδια για σκίαστρα λένε και για να μη φαίνεται κιόλας γιατί φαινόταν που ήταν ίδρυμα. Εκεί μέσα το Νικολάκι είναι ευτυχισμένο το κακόμοιρο, του είπαν ότι είναι στρατηλάτης, του δώσανε και κάτι στρατιωτάκια και κάτι καραβάκια, αυτά περίσσεψαν γιατί κάτι πυραυλάκια και κάτι κανονάκια τα στείλανε σε ένα άλλο βλαμμένο, κλόουν, ντιγκιτάγκα, οβραίο και κοκάκια, να παίζει κι εκείνο το δόλιο.
Αυτά λοιπόν που λέτε με το μικρό το Νικολάκι και το μονοψήφιο IQ του. Άμα βαρεθεί τα στρατιωτάκια θα του δώσουμε όλο το μεγάλο ίδρυμα να παίζει να νομίζει και δαύτο ότι κάτι είναι. Εννοείται ότι ακόμα στην Κέρκυρα δεν πάει, μη τσουγκρίσει με κάνα κανάτι αλλά δεν πειράζει κι εδώ καλά είναι, τουλάχιστον τη γλιτώσανε οι Κερκυραίοι 😀
Disclaimer εξηγούμεθα δια να μην παρεξηγούμεθα, η ιστορία αυτή είναι ιστορία σαμάνου. Κι από αυτό και μόνο καταλαβαίνετε ότι ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα ή με υπαρκτά ζώα, πράγματα ή πρόσωπα φυσικά ή αφύσικα, ούτε με πραγματικές καταστάσεις, περιστάσεις, παραστάσεις, ούτε με χώρες, ούτε με ιδρύματα για χαζούς ή έξυπνους και γενικά είναι μια φανταστική ιστορία που οραματίστηκε ο σαμάνος πίνοντας ουζάκια μαζί με τα μεζεδάκια της Καθαράς Δευτέρας.
Καλή Σαρακοστή σας εύχομαι από τη Νήσο Σοκότρα που πετάω αετό και να εξακολουθήσετε να είστε κοινωνία ενσωμάτωσης καθυστερημένων, all inclusive που λέτε κι εσείς τώρα που ξεβλαχέψατε 😀
Άγης Γουζάρης / ψυχίατρος
