Με την ευκαιρία της Σαρακοστής που ξεκινά σήμερα ένα αισιόδοξο μήνυμα.
Ένας άνθρωπος που δεν είχε καμία σχέση με την Ορθοδοξία μετά από θαυματουργική επέμβαση του Θεού μετεστράφη εντελώς.
Πλέον δηλώνει Ορθόδοξος Χριστιανός που κάνει τον πνευματικό του αγώνα προσπαθώντας να αφήσει πίσω του τον παλιό αμαρτωλό του εαυτό.
Μιλάει μάλιστα με το ονοματεπώνυμό του.
Ηθικό δίδαγμα:
Ο Θεός προνοεί για όλες τις καλοπροαίρετες ψυχές. Γι’ αυτό ας του έχουμε εμπιστοσύνη και ας μην απελπιζόμαστε με τα όσα συμβαίνουν γύρω μας.
Η ιστορία παρακάτω:
Δημόσια Εξομολόγηση(Προς αποφυγή παρεξηγήσεων).
Αυτοί που ακολουθούν χρόνια τη σελίδα θα έχουν παρατηρήσει ότι τον τελευταίο καιρό αναφέρομαι συχνά στον Χριστό και στην Ορθοδοξία, ενώ παλαιότερα μόνο στη φιλοσοφία. Γιατί;
Πρώτα απ’ όλα να σας εκμυστηρευτώ- εξομολογηθώ ότι μέχρι και τα 51 μου δεν ήμουν πιστός Χριστιανός. Μάλλον, για να είμαι ειλικρινής, δεν ήμουν καν Χριστιανός. Για την ακρίβεια ήμουν αντίχριστος. Πιστός, ακόμη και τώρα, δεν είμαι. Πριν τον Φεβρουάριο του 2021 πίστευα πως όλες οι θρησκείες, πάνω κάτω, τα ίδια λένε. Μάλιστα ήμουν τόσο πλανεμένος που δεν θα είχα κανέναν ενδοιασμό, πριν από 15 χρόνια, να πάω και στο Ισλάμ. Για τους Αγίους πίστευα πως είναι γεροντάκια που απλά ζούσαν τίμια και εκκλησιαστικά και γι’ αυτό η Εκκλησία τους αγιοκατάταξε.
Η «πίστη» μου ήταν η φιλοσοφία προς την αρχαία ελληνική διδασκαλία. Μάλιστα ήμουν μεγάλος φαν της ορφικοπυθαγόρειας διδασκαλίας. Στη συγκεκριμένη σχολή που πήγαινα, η αρχή ήταν ότι τα πάντα είναι ένα και το ένα τα πάντα. Όλοι είμαστε μέρη του ενός και ο σκοπός ήταν να έρθουμε σε επίγνωση και να κατανοήσουμε ότι όλοι είμαστε μικροί θεοί. Ναι, φίλοι μου, τέτοιες πλάνες πίστευα. Στη σχολή αυτή πιστεύουν ότι με τον διαλογισμό και με την αυτογνωσία μπορείς να φτάσεις στη φώτιση (τώρα βέβαια καταλαβαίνω πόσο κουτός ήμουν). Μάλιστα πίστευα και στη μετενσάρκωση.
Εκκλησία πήγα όταν βαφτίστηκα και στον γάμο μου το 2004. Το Πάσχα, όταν πήγαινα — αν τύχαινε να πάω, γιατί δούλευα σε καζίνο εκείνες τις μέρες — πήγαινα στις δώδεκα παρά δέκα και έφευγα στις δώδεκα και τρία λεπτά. Θεία Κοινωνία ίσως να είχα λάβει στη δευτέρα δημοτικού· δεν θυμάμαι, ίσως και ποτέ. Για τους παπάδες έλεγα τα χειρότερα. Χέρι παπά δεν φιλούσα ποτέ και αυτό δίδασκα και στον γιο μου. Πάντα έβλεπα τα σκάνδαλα της Εκκλησίας, ποτέ τους Αγίους. Αφού δεν πίστευα, πώς θα τους έβλεπα; Όπως καταλάβατε, χλεύαζα τους πιστούς Ορθόδοξους· ειδικά όταν άκουγα για αμαρτήματα γελούσα.
Όμως καμιά φορά ο Θεός έχει πολύ χιούμορ. Έτσι, τον Φεβρουάριο του 2021 βίωσα κάτι το οποίο, μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, με έκανε να δω ποιος ήμουν στην πραγματικότητα. Και αυτό που είδα ήταν πολύ μακριά από αυτό που πίστευα πως ήμουν ένα δευτερόλεπτο πριν. Ξαφνικά, μέσα σε λίγα λεπτά, άρχισα να βλέπω ως αμαρτήματα αυτά που θεωρούσα επί 51 χρόνια φυσιολογικά. Δεν μπορώ να σας εξομολογηθώ δημόσια τι συνέβη. Πάντως θα σας πω ότι ακόμη και η πίστη εκ του Θεού δίδεται. Δεν ξέρω τι είδε ο Θεός και μου άνοιξε τα μάτια, όμως αλήθεια σας λέω: αν συμβεί σε οποιονδήποτε από εσάς, θα γίνετε όλοι Χριστιανοί — και περισσότερο από μένα.
Από τότε ξεκίνησε και ο πνευματικός αγώνας. Η μάχη μεταξύ του παλιού εαυτού και του νέου. Ο παλιός εαυτός ήθελε να ξαναγυρίσει στα ίδια — να μη σας τα εξηγώ, μεγάλα παιδιά είστε, καταλαβαίνετε. Έχεις χρήματα, μηχανές και όλα τα παρελκόμενα που πηγαίνουν μαζί με αυτά. Έλα όμως που όταν ο Θεός σου ανοίξει τα μάτια της ψυχής, αν έχεις λίγο φιλότιμο, δεν ξαναγυρνάς εκεί.
Ο πνευματικός αγώνας, λοιπόν, ο οποίος τελειώνει στον τάφο, είναι μία συνεχής μάχη μεταξύ του παλιού εαυτού που τείνει στην αμαρτία και του νέου εαυτού που θέλει να εφαρμόσει τον λόγο του Θεού. Θα μου πείτε τώρα: «Ρε Βενέτη, εμείς σε ακολουθούμε για θέματα ασφάλειας — τι μας ζαλίζεις τώρα με τα θέματα πίστης;»
Όχι, φιλαράκια μου. Πλέον η δουλειά μου είναι σε δεύτερη μοίρα — πρώτα ο Θεός και μετά η δουλειά. Όσοι με γνωρίζουν ως εκπαιδευτή ξέρουν πως ό,τι διδάσκω είναι εμπειρικό και βιωματικό. Έτσι και ό,τι σας λέω, φίλοι μου, για το θέμα πίστης είναι επίσης βιωματικό και εμπειρικό. Και αν δεν μιλήσω σε εσάς για το πιο σημαντικό πράγμα που συνέβη στη ζωή μου, σε ποιους θα μιλήσω;
Έκτοτε έχουν συμβεί πολύ μεγαλύτερα γεγονότα τα οποία ακόμη περισσότερο εδραίωσαν την πίστη μου στον ένα και μοναδικό αληθινό Τριαδικό Θεό. Σε τέτοιο σημείο που, αν μπορούσα — λέω αν — να ξεκινούσα εκ νέου σπουδές, θα επέλεγα τη Θεολογική Σχολή. Αλλά πλέον, στα 57 μου, άλλα πράγματα έχουν προτεραιότητα. Έχω ήδη δύο μεταπτυχιακά και δεν με παίρνει να χάνω χρόνο σε άλλες σπουδές.
Αυτά λοιπόν, για να μην αναρωτιούνται κάποιοι τι έπαθε ο Βενέτης και μιλά για τον Χριστό. Εξάλλου μας το είπε ο Κύριος: όποιος με ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους, θα τον ομολογήσω και εγώ έμπροσθεν του Πατρός μου.
Αν κάποιοι αναρωτιέστε τι έγινε εκείνη τη μέρα του Φεβρουαρίου του 2021 και επήλθε αυτή η αλλαγή, δεν είναι η ώρα ακόμη να σας το αποκαλύψω. Ευελπιστώ να έρθει εκείνη η αγιασμένη ώρα να το μοιραστώ μαζί σας.
Από Δευτέρα ξεκινά η Σαρακοστή. Σε όσους θα ξεκινήσουν το στάδιο, καλή ανάβαση εύχομαι. Ανεξαρτήτως πίστης, είτε είστε άθεοι, προσωπικά αγαπώ τους πάντες το ίδιο.
Τους μοναδικούς που κάνω μπλοκ είναι τους υβριστές — και αυτό πιο πολύ για τους ίδιους. Διότι εμένα ό,τι και να μου πουν, χαρά μου· απλά δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να βρίζει μέσα σε αυτή τη σελίδα τον Πατέρα μας και τα θεία.
