ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ επισημάνει πολλές φορές, η αιρετική Δύση αργοπεθαίνει συμβολικά και κυριολεκτικά. Είναι πλέον ένα τυμπανιαίο πτώμα, το οποίο αναδίδει ανυπόφορη ηθική μπόχα.
Ο νεοφανής άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, ο μέγας θεολόγος και ομολογητής της Ορθοδοξίας, προβλέποντας το «θάνατο» της Ευρώπης, έγραψε:
«Χωρίς τον Θεόν ο άνθρωπος δεν είναι παρά εβδομήκοντα κιλά αιμόφυρτης ύλης. Τι είναι ο άνθρωπος χωρίς τον Θεόν, αν όχι τάφος παραπλεύρως εις τον τάφον; Ο Ευρωπαίος άνθρωπος έχει καταδικάσει εις θάνατον τον Θεόν και την ψυχήν. Δεν κατεδίκασεν όμως ούτω και τον εαυτόν του εις θάνατον εκ του οποίου θανάτου δεν υπάρχει ανάστασις; Κάμετε ειλικρινώς και αμερολήπτως τον απολογισμόν της Ευρωπαϊκής φιλοσοφίας, επιστήμης, πολιτικής, κουλτούρας, πολιτισμού, και θα ιδήτε ότι αυταί έχουν φονεύσει εις τον Ευρωπαίον άνθρωπον τον Θεόν και την αθανασίαν της ψυχής.
Εάν όμως προσέξετε σοβαρώς εις την τραγικότητα της ανθρωπίνης ιστορίας οπωσδήποτε θα εννοήσετε, ότι η θεοκτονία πάντοτε καταλήγει εις την αυτοκτονίαν. […] Το οικοδόμημα του Ευρωπαϊκού πολιτισμού, οικοδομηθέν χωρίς τον Χριστόν, κατ’ ανάγκη θα καταρρεύση και μάλιστα πολύ συντόμως, […] Δέκα ολόκληρους αιώνας ανεγείρετο ο ευρωπαϊκός πύργος της Βαβέλ, και ημείς ηξιώθημεν του τραγικού οράματος: Ιδού, ανηγέρθη πελώριον μηδέν! Επήλθε γενική σύγχυσις. Άνθρωπος δεν εννοεί άνθρωπον, ψυχή δεν εννοεί ψυχή, έθνος δεν εννοεί έθνος. Ηγέρθη άνθρωπος εναντίον ανθρώπου, βασιλεία εναντίον βασιλείας, λαός εναντίον λαού, ακόμη και ήπειρος εναντίον ηπείρου»!
Μία μεγάλη αλήθεια, από ένα μεγάλο άνθρωπο, ένα μεγάλο άγιο και ομολογητή της Ορθοδοξίας μας!
Ο ευρωπαίος άνθρωπος «εθεοποίησε» τον εαυτόν του και δι’ αυτό εδαιμονοποιήθη!
ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ του προηγουμένου σχολίου μας, ο αγιασμένος και θεωμένος Γέροντας άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς θεωρεί το «θάνατο» του ευρωπαίου ανθρώπου αναπόφευκτο, διότι αρνήθηκε το Θεό και στη θέση του έθεσε τον «θεό» εαυτό του.
Έγραψε:
«Ο ευρωπαίος άνθρωπος έφθασεν εις τον μοιραίον ίλιγγον, ωδήγησε τον υπεράνθρωπον εις την κορυφήν του πύργου της Βαβέλ του, θέλων να αποπερατώση με αυτόν το οικοδόμημά του, αλλ’ ο υπεράνθρωπος ετρελλάθη ακριβώς επί της κορυφής και εκρημνίσθη εκ του πύργου. Και πίσω του ο ίδιος ο πύργος κρημνίζεται και θρυμματίζεται διά των πολέμων και επαναστάσεων.
Ο Ευρωπαίος άνθρωπος έπρεπε κατ’ ανάγκην να τρελλαθή εις το τέλος του πολιτισμού του· ο Θεοκτόνος ήτο αδύνατον να …
μή γίνη αυτοκτόνος. Νύκτα, βαρειά νύκτα έχει καλύψει την Ευρώπη. Κρημνίζονται τα είδωλα της Ευρώπης και δεν είναι πολύ μακράν η ημέρα, κατά την οποίαν δεν θα μείνη ούτε πέτρα επάνω εις την πέτραν από την κουλτούραν και τον πολιτισμό της Ευρώπης, διά των οποίων αυτή ανήγειρε πόλεις και κατέστρεψε ψυχάς, εθεοποίει τα κτίσματα και απέρριπτε τον Κτίστην»!
Κι όμως, εμείς οι νεοέλληνες ορθόδοξοι «διακηρύσσουμε» με καμάρι και στόμφο, ότι «ανήκουμε στη Δύση» και εναποθέτουμε τη διάσωσή μας στο «πτώμα» της!
Δυστυχώς!