Θέλετε προστασία ἀπὸ τὰ μάγια καὶ τὰ δαιμόνια; τοὺς Χαιρετισμοὺς νὰ λέτε… κάθε μέρα… πολλὲς φορές… μέχρι ποὺ θὰ τοὺς μάθετε ἀπ’ ἔξω…
Ἔρχονται καὶ μοῦ λένε… Παππούλη πήραμε καὶ διαβάζουμε τοὺς ἐξορκισμούς τους Ἁγίου Κυπριανοῦ… καὶ τὸ λένε μὲ μία εὐκολία… τους λέω… αὐτὰ εἶναι λόγια τῶν Ἱερέων… μὴν διαβάζετε ἐσεῖς ἐξορκιστικὲς εὐχές… δὲν ἔχετε τὴν Ἱερωσύνη… τί νὰ πῶ… ὁ κόσμος τὰ δικά του κάνει… τοὺς καταλαβαίνω, ἀπελπισμένοι εἶναι… καὶ γιὰ αὐτό τους τὸ λέω καὶ σὲ αὐτὲς καὶ σὲ ἐσᾶς… Θέλετε προστασία ἀπὸ τὰ μάγια καὶ τὰ δαιμόνια;… τοὺς Χαιρετισμοὺς νὰ λέτε… κάθε μέρα… πολλὲς φορές… μέχρι ποὺ θὰ τοὺς μάθετε ἀπ’ ἔξω.
Ἄχ… νὰ ξέρατε πόσο τοὺς καῖνε τοὺς δαίμονες οἱ Χαιρετισμοί… δὲν θά ‘πρεπε νὰ σᾶς τὸ πῶ… ἀλλὰ ἂς εἶναι…
Μοῦ ἦρθε μιὰ νέα κοπέλα μὲ τὴν μητέρα της… κοσμικὴ κοπέλα… δὲ φταῖνε καὶ τὰ παιδιά… αὐτὰ βλέπουν νὰ γίνονται, αὐτὰ κάνουν… δὲν καταλαβαίνουν πὼς μὲ τὴν ἐφάμαρτη ζωὴ ἀνοίγουν τὴν πόρτα στὸ διάβολο καὶ τὰ δαιμόνια του… Λοιπὸν ἡ κοπέλα ἄρχισε νὰ μὴν θέλει νὰ πάει στὴ Σχολή της, σπούδαζε στὸ Πανεπιστήμιο, κλείστηκε στὸν ἑαυτό της, εἶχε μαῦρες σκέψεις… ξέρεις τώρα… νὰ κάνει κακὸ στὸν ἑαυτό της… τέτοια τῆς ἔβαζε στὸ μυαλὸ ὁ παμπόνηρος… ἀπελπίστηκε αὐτή… ἀπελπίστηκε καὶ ἡ μάνα… καὶ ἦρθαν ἐδῶ στὸν Ἅγιο μᾶς… νὰ προσκυνήσουν νὰ λυτρωθεῖ…
Μὲ πιάνει ἡ μάνα της… Παππούλη μου το καὶ τὸ μὲ τὸ παιδί μου, σὲ παρακαλῶ διάβασε τῆς εὐχὲς νὰ φύγει τὸ κακό… τί νὰ κάνω… τὶς λυπήθηκα… καὶ τὴν ἔφερα ἐδῶ δὰ ποὺ βλέπετε… καὶ τῆς δίνω νὰ διαβάζει λίγο ἀπὸ τὸν Παρακλητικό, ἐνῷ ἐγὼ ξεκίνησα νὰ λέω ἀπὸ μέσα μου τοὺς Χαιρετισμούς….
Ὅταν ἔφτασα στὸ γράμμα Λ ἐκεῖ ποὺ γράφει αὐτὸ ποὺ σᾶς εἶπα δηλαδὴ τό …Χαῖρε ἀνόρθωσις τῶν ἀνθρώπων, χαῖρε κατάπτωσις τῶν δαιμόνων… τὸ ἐπανέλαβα δυὸ τρεῖς φορές… καὶ ὦ Παναγία μου τί ἔγινε…
Ἡ ἤρεμη κοπελίτσα ποὺ διάβαζε ἀργὰ τὶς ὠδὲς τοῦ Παρακλητικοῦ, γυρνάει ξαφνικὰ τὸ κεφάλι της, μοῦ ρίχνει μιὰ ἀγριεμένη ματιά, πὼς νὰ σᾶς τὸ πῶ, βλοσυρὴ ματιά, σᾶς τὸ λέω καὶ ἀνατριχιάζω, καὶ μὲ μία φωνὴ ἀλλόκοτη… τραχιά, ἄγρια, ἀπόκοσμη, σὰν νὰ γρύλιζε ἄγριο ζῶο… ξεστόμισε
«Σκάσε τραγόπαπα, σκάσε πιά, δὲν βαρέθηκες νὰ τὴν χαιρετᾶς τὴ Μαρία…» …καὶ μετὰ ἄρχισε ἕναν ὀχετὸ ἀπὸ βωμολοχίες, ἂχ Παναγία μου, δὲν μίλαγε ἡ κοπελίτσα, ὁ μυσαρὸς μίλαγε…
Σταύρωνα τὸ κορίτσι μὲ τὸν Σταυρὸ αὐτὸ ποὺ βλέπετε καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο ἠρέμησε καὶ συνέχισε νὰ διαβάζει καὶ τὰ Ἀπολυτίκια τῆς Κοιμήσεως καὶ τοὺς Εὐαγγελισμοῦ καὶ τὸ Θεοτόκε Παρθένε… ἤρεμα ὡς πρίν… σὰν νὰ μὴν ἔγινε τίποτα… δὲν τὸ θυμόταν κἂν μετά.
Ξαναῆρθε μὲ τὴν μητέρα της, μιὰ δυὸ φορὲς καὶ τὴν ξαναδιάβασα ἀλλὰ δὲν ξανάπε τὸ δαιμόνιο αὐτὰ τὰ λόγια…
Μετὰ μοῦ εἶπε ἡ Ἡγουμένη ὅτι στὴν Παναγιὰ ποὺ εἶχαν πάει νὰ προσκυνήσουν, ἦρθε στὴν κοπέλα ἔντονη ἀδιαθεσία, βγῆκε ἔξω καὶ ἔκανε ἐμετὸ πολύ… καὶ μετὰ ξαλάφρωσε… ἡ Παναγία μας την λευτέρωσε στὸ σπίτι Της… τὸ ξέρετε δὰ ὅτι ἡ Παναγιὰ πρώτη φορὰ μυρόβλυσε τὴ ὥρα ποὺ τῆς ἔψαλλαν τοὺς Τέταρτους Χαιρετισμοὺς πρὶν πολλὲς δεκαετίες… τυχαῖο δὲν νομίζω νὰ ἦταν, ὅτι ἐκεῖ ἐλευθερώθηκε τὸ κορίτσι.
Ε… ἀπὸ τότε κατάλαβα πιὰ ξεκάθαρα τὸ πόσο τὸν καῖνε τὸν διάβολο οἱ Χαιρετισμοί…
Καὶ γιὰ αὐτὸ τὸ λέω καὶ τὸ ξαναλέω… Μὴν πιάνετε νὰ λέτε λόγια τῶν παπάδων, μὴν διαβάζετε εὐχὲς ἐξορκιστικές… τοὺς Χαιρετισμοὺς νὰ λέτε…
Μοῦ λένε… Παππούλη μοῦ διαβάζουμε ἀλλὰ εἶναι ἀρχαῖα καὶ δὲν τὰ καταλαβαίνουμε… τοὺς λέω… δὲν πειράζει τὰ καταλαβαίνει ὁ διάβολος μὲ τοὺς δαίμονες τοῦ καὶ παίρνουν δρόμο καὶ τρέχουν… ἀκούσατε Μαρία Τὴν εἶπε τὴν Παναγία μας… δὲν τολμᾶ κἂν νὰ Τὴν ἀποκαλέσει μὲ τὸ Ὄνομα Της, Παναγία ἢ Θεοτόκο… καίγεται ὅταν Τὴν ἀκούει νὰ Τὴν ἐπικαλούμεθα καὶ νὰ Τὴν χαιρετίζουμε μὲ τοὺς Χαιρετισμούς Της…
Γιὰ αὐτό σας λέω ὅταν εἶδα ὅτι τὸ βιβλιαράκι αὐτὸ τῶν Χαιρετισμῶν τὸ γράφει στὴν πρώτη σελίδα… ὅτι εἶναι ἐπιθυμία καὶ ἐντολὴ τῆς Δέσποινας μᾶς νὰ διαβάζουμε κάθε μέρα τοὺς Χαιρετισμούς.