«Κύριος φωτισμός μου και σωτήρ μου· τίνα φοβηθήσομαι; Κύριος υπερασπιστής της ζωής μου· από τίνος δειλιάσω;» Ψαλμός 26
Υπάρχουν στιγμές στην ζωή όπου η ψυχή πληγώνεται βαθιά και ο άνθρωπος αισθάνεται ότι κάτι μέσα του έσπασε οριστικά.
Υπάρχουν απώλειες που αφήνουν σιωπή βαριά, πόνοι που αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο, δοκιμασίες που σβήνουν την αθωότητα και αφήνουν ένα ίχνος μνήμης που δεν φεύγει. Ο άνθρωπος συνεχίζει να ζει, να εργάζεται, να φροντίζει εκείνους που αγαπά, όμως γνωρίζει ότι πλέον δεν είναι ο ίδιος. Ο πόνος τον έχει σμιλεύσει διαφορετικά.
Η Εκκλησία δεν αρνείται την πραγματικότητα του πόνου. Δεν τον ωραιοποιεί ούτε τον αγνοεί. Τον φωτίζει. Ο ίδιος ο Κύριος πέρασε από τον δρόμο της οδύνης, της εγκατάλειψης, της αδικίας και της σταυρικής θυσίας. «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς» Ματθαίος 11,28. Η πρόσκληση αυτή δεν είναι λόγος παρηγορητικός μόνο, αλλά υπόσχεση αληθινή. Ο Χριστός γίνεται συνοδοιπόρος στην θλίψη, όχι θεατής της ανθρώπινης αγωνίας.
Ο άνθρωπος που πλησιάζει με ειλικρινή μετάνοια δεν βρίσκει απλώς λόγια ενθαρρύνσεως, αλλά εμπειρία θείας παρουσίας. Η χάρις του Θεού θεραπεύει εκεί όπου ο άνθρωπος δεν μπορεί να φθάσει μόνος του. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι καμία δοκιμασία δεν είναι ισχυρότερη από την πρόνοια του Θεού, διότι εκείνος που εμπιστεύεται τον Κύριο δεν μένει μόνος μέσα στον αγώνα.
Η πληγή μπορεί να παραμένει ως μνήμη, αλλά παύει να είναι απελπισία. Με την προσευχή, την εξομολόγηση, την Θεία Κοινωνία και την υπομονή, ο άνθρωπος ανακαλύπτει ότι η δύναμη δεν βρίσκεται στην απουσία θλίψεων, αλλά στην παρουσία του Θεού μέσα σε αυτές. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος υπενθυμίζει ότι όπου υπάρχει ταπείνωση και ελπίδα, εκεί κατέρχεται η παρηγορία του Αγίου Πνεύματος.
More Read
Ο Χριστός δεν υποσχέθηκε ζωή χωρίς σταυρό, αλλά σταυρό που οδηγεί στην Ανάσταση. Η αγάπη Του δεν είναι ιδέα, αλλά θυσία πραγματική. Εκείνος που σταυρώθηκε προσφέρει στον άνθρωπο αυτό που κανείς άλλος δεν μπορεί να δώσει, την ειρήνη της καρδιάς και την βεβαιότητα ότι η ζωή έχει νόημα ακόμη και μέσα στο σκοτάδι.
Η ελπίδα δεν είναι άρνηση του πόνου, αλλά βεβαιότητα ότι ο πόνος δεν έχει τον τελευταίο λόγο. Ο άνθρωπος που παραδίδει την καρδιά του στον Χριστό μαθαίνει να σηκώνεται ξανά, να συνεχίζει με πίστη, να αγαπά χωρίς φόβο. Διότι η αγάπη του Θεού δεν παύει ποτέ και δεν εγκαταλείπει κανένα από τα πλάσματά Του.
Μέσα στην σιωπή της προσευχής, ο άνθρωπος ακούει την πιο βαθιά αλήθεια της υπάρξεώς του, ότι είναι παιδί αγαπημένο και προορισμένο για ζωή αιώνια. Και τότε η καρδιά, ακόμη και μέσα στα δάκρυα, βρίσκει δύναμη να ψιθυρίσει ότι δεν φοβάται, διότι δεν είναι μόνη.
Η ψυχή που ελπίζει στον Χριστό δεν συντρίβεται, αλλά μεταμορφώνεται.
Εκείνος που αγαπά τον άνθρωπο μέχρι τέλους δεν παύει να περιμένει την επιστροφή του.
Στην σιωπή της καρδιάς γεννιέται η βεβαιότητα ότι η αγάπη του Θεού είναι ισχυρότερη από κάθε δοκιμασία.
Παραπομπές και πηγές
Αγία Γραφή, Ψαλμός 26 Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο 11,28 Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Ομιλίες περί θλίψεως και ελπίδος Ισαάκ ο Σύρος, Ασκητικοί λόγοι
Η ελπίδα στον Χριστό γίνεται φως ακόμη και μέσα στην δοκιμασία.
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ
