Όταν ήρθε η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, άκουσε ότι την Τετάρτη το απόγευμα θα γινόταν η Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων.
Απορημένος πλησίασε τον ιερέα και τον ρώτησε:
– Πάτερ, γιατί αυτή η Λειτουργία είναι διαφορετική; Γιατί λέγεται «Προηγιασμένων»;
Ο ιερέας χαμογέλασε και του είπε:
-Παιδί μου, σκέψου έναν άνθρωπο που ταξιδεύει σε μακρύ δρόμο. Πριν ξεκινήσει, παίρνει μαζί του τροφή για να μην εξαντληθεί. Έτσι κάνει και η Εκκλησία. Κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή βαδίζουμε έναν πνευματικό δρόμο μετάνοιας και αγώνα. Για να μην αποκάμουμε, ο Χριστός μάς δίνει τροφή πνευματική: το Σώμα και το Αίμα Του.
Και συνέχισε:
– Τα Τίμια Δώρα έχουν ήδη αγιαστεί την Κυριακή. Την Τετάρτη και την Παρασκευή δεν τελούμε νέα Θυσία, αλλά κοινωνούμε από αυτά τα ήδη αγιασμένα Δώρα. Είναι σαν να μας περιμένει ο Χριστός μέσα στην εβδομάδα για να μας ενισχύσει.
Το βράδυ ο νέος πήγε στη Λειτουργία. Ο ναός ήταν ήσυχος, τα φώτα χαμηλά, οι ψαλμωδίες κατανυκτικές. Όταν πλησίασε να κοινωνήσει, ένιωσε βαθιά ειρήνη στην καρδιά του.
Μετά τη Λειτουργία πλησίασε πάλι τον ιερέα και του είπε:
– Πάτερ, τώρα κατάλαβα. Δεν είναι απλώς μια άλλη Λειτουργία. Είναι σαν να μας κρατά ο Χριστός από το χέρι στον δρόμο προς το Πάσχα.
More Read
Και ο ιερέας του απάντησε:
-Ακριβώς. Η Εκκλησία μάς θυμίζει ότι στον αγώνα της νηστείας δεν είμαστε μόνοι. Ο Χριστός μάς τρέφει και μάς δυναμώνει.
Και από τότε ο νέος δεν έχανε ποτέ τη Λειτουργία των Προηγιασμένων, γιατί ήξερε ότι εκεί λάμβανε δύναμη για να συνεχίσει τον πνευματικό του δρόμο.
Δόξα τω Θεω.
Ιερεας Γκελιας Αρσενιος
