Πέρασαν 1000 με 1100 χρόνια περίπου, πιθανότατα ήταν και τότε περίοδος μεγάλης Σαρακοστής, όταν σε ένα μοναστήρι στη σημερινή περιοχή Μανταμάδου Λέσβου δημιουργήθηκε η θαυμαστή ανάγλυφη εικόνα του Ταξιάρχου Μιχαήλ.
Ήταν στο μοναστήρι των Ταξιαρχων στον Μανταμαδο και οι μοναχοί μέσα στο καθολικό, τελούσαν κάτω από το φως των κεριών τη Θεια Λειτουργία.
Μεγάλη Σαρακοστή και οι μοναστηριακές ακολουθίες χαρακτηριζόντουσαν από την απόλυτη αφιέρωση στο Θεό και την προσευχή!
Kαι ξαφνικά η γαληνή χάθηκε, έντονος θόρυβος μέσα στην απόλυτη μυσταγωγία, άγριες φωνές από αγνώστους!
Άγνωστοι με όλο μίσος σε θέση επίθεσης προς τους μοναχούς!
Δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν. Αγαρηνοί με τα σπαθιά στα χεριά χωρίς κανένα δισταγμό έσφαζαν οποίον έβλεπαν και δεν ήταν με το μέρος τους.
Kανένα έλεος! όλοι οι μοναχοί, ήταν στα μάτια τους εχθροί, γιατί θα τους εμπόδιζαν να βρουν θησαυρούς που έψαχναν.
Για εκείνους όλοι έπρεπε να θανατωθούν για να μαζέψουν όλα τα αντικείμενα άξιας!
More Read
Το ιερό στο βάθος και ο δόκιμος μοναχός Γαβριηλ σαστισμένος έβλεπε το θάνατο να πλησιάζει και εκείνον.
Σε ένα παράθυρο η σωτηρία του… ” θα ανεβώ στη στέγη να σωθώ..!!.” σκέφτηκε, δεν έχασε χρόνο, με γρήγορες κινήσεις είχε σκαρφαλώσει ήδη, δεν υπήρχε άλλος δρόμος διαφυγής και σωτηρίας!
Ομως οι βάρβαροι πρόλαβαν και τον είδαν, δεν τους διέφυγε η απόδραση του, φοβηθήκαν μήπως τρέξει να ζητήσει βοήθεια από τα γύρω χωριά και οικισμούς, στη στέγη εξάλλου θα τον παγίδευαν, δεν θα είχε από αλλού να ξεφύγει.
Με γρήγορες κινήσεις ανεβαίνουν και εκείνοι, κανένας δεν ήθελαν να βγει ζωντανός.
Στη στέγη πάνω, τους χώριζε μια μικρή απόσταση, όταν στην άκρη, έβλεπαν ένα μοναχό μαζεμένο, έντρομο να περιμένει το τέλος του.
Η απόσταση όμως ξαφνικά έγινε απροσπέλαστη!!! Μπροστά τους μια φουρτουνιασμένη θάλασσα, κάτι πέρα από τη λογική.
More Read
Σάστισαν και το ξάφνιασμα διαδέχτηκε τον τρόμο.
Πάνω στη φουρτουνιασμένη θάλασσα ένας πελώριος στρατιώτης!!
Ένας πελώριος πολεμιστής με ένα μεγάλο σπαθί στο χέρι, έτοιμος να τους επιτεθεί χωρίς να τους αφήνει κανένα περιθώριο θάρρους!!
Όλα τα κλοπιμαία κάτω και στα πόδια, μακριά από αυτό τον πελώριο άντρα, που δεν θα τους γλίτωνε τίποτα από το μεγάλο σπαθί του.
Στην άλλη πλευρά, ο Γαβριηλ ακόμα να συνέλθει! είδε τον Ταξιαρχη μπροστά του να του σώζει τη ζωή….
“..μα………..μήπως κάποιος από τους μοναχούς-αδελφούς μου που επιτέθηκαν οι Αγαρηνοί, ζει ακόμα και προλάβω να τον βοηθήσω;;;;;…”
αναρωτήθηκε…
Έτρεξε κάτω μπήκε μέσα στο Ναο αλλά το θέαμα αποτρόπαιο:
αίμα παντού, αίμα να έχει κατακλύσει όλο το δάπεδο και οι αδελφοί του σφαγμένοι!
Κανένα ίχνος ζωής!!
Δεν έμεινε χρόνος να σκεφτεί πολύ.
Ο Αρχαγγελος “εργαζόταν” στη σκέψη του!
” δεν θα πάει το αίμα σας χαμένο αδέρφια μου, θα ιστορήσω τον Αρχαγγελο που με έσωσε μέσα από το δικό σας μαρτύριο…”
Μάζεψε το αίμα του δαπέδου, μάζεψε και χώμα και χωρίς να περάσει πολύ ώρα έφτιαξε πηλό! Πηλός με αίμα από τους αδελφούς μοναχούς και χώμα!!!
Στάθηκε, προσευχήθηκε, ζήτησε να τον καθοδηγήσει ο Ταξιαρχης και ξεκίνησε την προσπάθεια.
Πρώτα από το πρόσωπο, αφού τον είδε πεντακάθαρα.
Έβαζε όλη του την αγάπη και ο Ταξιαρχης τον καθοδηγούσε.
Η προσπάθεια συνεχιζόταν, ήταν αποφασισμένος ότι θα το έκανε!!
….τελείωσε!
Το κοίταζε έντονα, δεν έφευγε η μάτια από πάνω του, μετά την απογοήτευση της σφαγής ήρθε η ανέλπιστη χαρά!
Το πέτυχε!!
Το πρόσωπο που έφτιαξε ανταποκρινόταν πλήρως στο πρόσωπο του Αρχαγγέλου Μιχαήλ που είδε στη στέγη!!!
Πέρασαν λοιπόν 1000-1100 περίπου χρόνια και ακόμα ήμαστε αντίκρυ στο ίδιο πρόσωπο, στο ίδιο πρόσωπο που βρίσκεται αντίκρυ στο Χριστό, στο ίδιο πρόσωπο που ο Γαβριήλ με αίμα σφαγιασμένων μονάχων και χώμα ιστόρησε!
Αίμα μαρτύρων, αίμα από αγνώστους μοναχούς, μάρτυρες όμως και θερμοί μεσίτες διπλά στον Αρχαγγελο!!
𝚭𝛀𝚴𝚻𝚨𝚴𝚮 𝚨𝚷𝚶𝚫𝚬𝚰𝚵𝚮 𝚷𝚰𝚺ΤΕΩΣ.
Ιερεας Γκελιας Αρσενιος
