Μια μητέρα πήγε σε έναν γέροντα με πόνο.
-Το παιδί μου, γέροντα, δεν ακούει. Αντιμιλά, φεύγει, κάνει του κεφαλιού του. Του μιλάω, τον μαλώνω, του εξηγώ… τίποτα.
Ο γέροντας την κοίταξε ήρεμα.
-Πόσες φορές την ημέρα του μιλάς;
-Όλη μέρα… για το καλό του.
-Και πόσες φορές μιλάς στον Θεό γι’ αυτόν;
Η γυναίκα σώπασε.
-Από σήμερα, της είπε, θα αλλάξεις τρόπο.
Λιγότερα λόγια στο παιδί… περισσότερα στον Θεό.
Και όταν του μιλάς, μόνο με αγάπη.
-Και θα αλλάξει;
-Θα αλλάξεις εσύ πρώτα. Και τότε… θα δεις.
Η μητέρα άρχισε.
Έκοψε τις φωνές.
Έκοψε τις παρατηρήσεις.
Κρατούσε μόνο μια φράση:
-Παιδί μου, σε αγαπώ.
Και τα βράδια… προσευχή.
Πέρασαν μέρες.
Τίποτα δεν φαινόταν να αλλάζει.
Μια νύχτα, όμως, το παιδί στάθηκε στην πόρτα της.
-Μαμά… γιατί δεν μου φωνάζεις πια;
-Δεν θέλω να σε χάσω, του είπε ήρεμα.
Το παιδί κατέβασε το κεφάλι.
-Νόμιζα… ότι δεν σε νοιάζω πια.
Η μητέρα τον αγκάλιασε.
-Τώρα αρχίζω να σε αγαπώ σωστά.
Και από εκείνη τη μέρα, δεν άλλαξε πρώτα το παιδί…
αλλά η καρδιά του. Και μετά, όλα τα άλλα.
🌻
Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού
