…. τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια δίπλα στην Προβατική Κολυμβήθρα.
Σήμερα, στην καρδιά του Αγίου Όρους, στη μεγαλοπρεπή Σκήτη του Αγίου Ανδρέα, ένας άλλος «παράλυτος», ο μοναχός Ιώβ, μας διδάσκει ότι η πραγματική ίαση δεν είναι πάντα η σωματική, αλλά η πνευματική ελευθερία.
Όποιος έχει επισκεφθεί το Σεράι, γνωρίζει μια εικόνα που χαράσσεται ανεξίτηλα στη μνήμη: Πριν καν ακουστεί το πρώτο σήμαντρο για τον Όρθρο, ο π. Ιώβ βρίσκεται ήδη στη θέση του μπροστά – μπροστά μέσα στο Καθολικό. Παρά τους περιορισμούς του αναπηρικού αμαξιδίου, η συνέπειά του στις ακολουθίες είναι παροιμιώδης.
Δεν είναι απλώς ένας μοναχός που υπομένει την κατάστασή του· είναι ένας αγωνιστής που αρνείται να επιτρέψει στο σώμα να καθορίσει τους ρυθμούς της ψυχής του. Η παρουσία του εκεί, στην πρώτη γραμμή της προσευχής, αποτελεί έναν αμίλητο έλεγχο για όλους εμάς τους «υγιείς» που συχνά μετρούμε την κούραση και αναζητούμε δικαιολογίες για την πνευματική μας νωθρότητα.
Αν κάτι χαρακτηρίζει τον π. Ιώβ, δεν είναι η αναπηρία του, αλλά το πλατύ, ειλικρινές χαμόγελό του. Σε μια εποχή όπου η μελαγχολία και η απελπισία τείνουν να γίνουν κοινωνικά φαινόμενα, το πρόσωπο αυτού του μοναχού εκπέμπει μια παράδοξη χαρά.
Πρόκειται για τη «χαρμολύπη» των πατέρων – τη χαρά που πηγάζει από τη βαθιά πίστη ότι τίποτα δεν συμβαίνει χωρίς το θέλημα του Θεού. Το χαμόγελό του λέει περισσότερα από χιλιάδες κηρύγματα: λέει ότι ο Χριστός είναι παρών στις δυσκολίες μας, ότι η ζωή έχει νόημα ακόμα και μέσα στον πόνο, και ότι ο Παράδεισος κερδίζεται με την ευχαριστιακή υπομονή.
Το Μάθημα της Κυριακής του Παραλύτου.
Στο Ευαγγέλιο, ο Χριστός ρωτά τον παράλυτο: «θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;». Ο μοναχός Ιώβ φαίνεται να έχει απαντήσει σε αυτή την ερώτηση με έναν τρόπο βαθύτερο. Η «υγεία» του είναι η ακεραιότητα της πίστης του. Το αμαξίδιό του δεν είναι δεσμά, αλλά το «όχημα» με το οποίο πορεύεται προς τη Βασιλεία των Ουρανών.
Η στάση του μας θυμίζει τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «ὅταν γὰρ ἀσθενῶ, τότε δυνατός εἰμι». Η δύναμη του Θεού τελειούται μέσα στην ανθρώπινη αδυναμία, και ο π. Ιώβ είναι η ζωντανή απόδειξη αυτής της αλήθειας.
Η σκέψη μας σήμερα στρέφεται στη Σκήτη του Αγίου Ανδρέα. Προσευχόμαστε ο Κύριος να δίνει δύναμη στον μοναχό Ιώβ, για να συνεχίσει να είναι αυτός ο φωτεινός φάρος υπομονής. Η δική του παρουσία μας καλεί σε μια προσωπική αναθεώρηση. Αν εκείνος, με τόσες δυσκολίες, μπορεί να είναι ο πρώτος στη Θεία λατρεία και ο πρώτος στο χαμόγελο, ποια είναι η δική μας δικαιολογία;
Πηγή Αγαπώ τον Χριστό
Ιερεας Γκελιας Αρσενιος
