Παρατηρείται συχνά τό φαινόμενο, τό βλέπουμε κάθε Κυριακή στούς μεγάλους ναούς ή στίς πανήγυρις όταν τό αντίδωρο δέν μοιράζεται από τό χέρι τού ιερέα αλλά βρίσκεται σέ ένα πανέρι, οί πιστοί νά προβαίνουν σέ μια σχολαστική «διαλογή».
Αναζητούν το μεγαλύτερο κομμάτι, το πιο καλοψημένο, το ζυμωτό με προζύμι ή εκείνο που μοιάζει πιο «φρέσκο». Αυτή η κίνηση, όσο απλή κι αν φαίνεται, φανερώνει μια βαθιά πνευματική αστοχία.
Η θεία χάρη δεν είναι ποσοτική. Δεν λαμβάνει κανείς «περισσότερο Θεό» επειδή πήρε ένα μεγαλύτερο κομμάτι. Το αντίδωρο αγιάζεται ολόκληρο στο σύνολό του κατά την προσκομιδή και τη Λειτουργία. Η στιγμή που διαλέγουμε, είναι η στιγμή που παύουμε να δεχόμαστε αυτό που μας δίνει ο Θεός και αρχίζουμε να επιβάλλουμε αυτό που θέλουμε εμείς. Η πνευματική ζωή, όμως, είναι άσκηση εμπιστοσύνης και υπακοής.
Η σπουδή και η βιασύνη πάνω από το πανέρι μετατρέπουν τον ναό από λιμάνι γαλήνης σε χώρο συναλλαγής. Η ευλάβεια δεν βρίσκεται στο χέρι που διαλέγει, αλλά στην καρδιά που δέχεται.
Όταν το αντίδωρο δίνεται από τον ιερέα, λειτουργεί ως σύνδεσμος. Ο πιστός δεν παίρνει απλώς έναν άρτο· ασπάζεται το χέρι που πριν από λίγο ψηλάφησε τα Άγια, παίρνει μια προσωπική ευχή και αποχωρεί με τη σφραγίδα της εκκλησιαστικής κοινωνίας. Η απουσία του ιερέα από τη διανομή δεν πρέπει να θεωρείται «ελευθερία» για αταξία, αλλά ευκαιρία για αυτοέλεγχο και συνειδητή ευπρέπεια.
Ο αληθινός πιστός πλησιάζει το αντίδωρο όπως πλησιάζει κάθε τι ιερό. Θα πάρει το πρώτο κομμάτι που θα αγγίξει το χέρι του, θεωρώντας το ως το «δώρο Του Θεού» ειδικά για εκείνον.
Ιερεας Γκελιας Αρσενιος
