Δωρεά οργάνων… η θέση του παπόφιλου αρχιεπισκόπου Κύπρου (ως μητροπολίτης τότε Πάφου)

mike
By
9 Views
3 Min Read

Ὁ Άγιος Παΐσιος, ὅταν ρωτήθηκε περὶ μεταμοσχεύσεων, ἀντιτάχθηκε κατηγορηματικὰ στὴ μεταμόσχευση ζωτικῶν ὀργάνων (ὄργανα χωρὶς τὰ ὁποῖα ὁ δότης δὲν μπορεῖ νὰ συνεχίσει νὰ ζεῖ), γιὰ δύο λόγους:

Πρῶτον: «ἀποτελεῖ ἀνεπίτρεπτη παρέμβαση, ἀντιστρατευόμενη στὸ δημιουργικὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὴν μία θανατώνοντας τὸν δότη, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη δημιουργώντας μας τὴν ἔπαρση γιὰ τὴν ζωοποίηση τοῦ λήπτη».

Καὶ δεύτερον: «Θὰ γίνει αἰτία ἐφευρέσεως τρόπων νὰ σκοτώνουν τοὺς ἀσθενεῖς, γιὰ νὰ πάρουν τὰ ὄργανά τους». Ὁ Άγιος Πορφύριος ἦταν ἀντίθετος μὲ τὴν μεταμόσχευση συμπαγῶν ὀργάνων ἀπὸ «ἐγκεφαλικῶς νεκρούς». Ἔκανε τὴν ἑξῆς σύσταση σὲ ζεῦγος, ποὺ ἤθελε νὰ δωρίσει τὰ ὄργανα τοῦ παιδιοῦ τους μετὰ ἀπὸ σοβαρὸ ἀτύχημα: «ΕΝΑΣ θάνατος ὑπάρχει. Νὰ δώσετε μόνον τοὺς κερατοειδεῖς χιτῶνες τῶν ὀφθαλμῶν».

Ὁ εὑρισκόμενος στὴν κατάσταση τοῦ λεγόμενου “ἐγκεφαλικοῦ θανάτου” εἶναι βαριὰ πάσχων ἀσθενὴς καὶ ὄχι νεκρός. Μὲ τὴ λήψη τῶν ζωτικῶν ὀργάνων ἀπὸ “ἐγκεφαλικῶς νεκρὸ” ἀσθενή αὐτὸς ὁδηγεῖται διά τῆς βίας στὸν ὁριστικὸ κλινικὸ θάνατο· αὐτὴ ἡ ἐνέργεια, μὲ τὰ κριτήρια τῆς Ὀρθόδοξης Θεολογίας, ἰσοδυναμεῖ μὲ ΦΟΝΟ.

Θὰ σοῦ ποῦν ὅτι ἡ δωρεὰ ὀργάνων εἶναι αὐτοθυσία καὶ πράξη εὐγενική, πράξη ἀνθρωπιᾶς καὶ ἀλτρουϊσμοῦ. Αὐτὸ δὲν εἶναι ἀλήθεια. Αὐτός, ποὺ ὁρίζει πότε θὰ πεθάνουμε, εἶναι ὁ Δημιουργός μας καὶ ὄχι ἐμεῖς. Στὴν Παλαιὰ καὶ στὴν Καινὴ Δισθήκη, ἀλλὰ καὶ στὴν Ὑμνογραφία τῆς Ἐκκλησίας μας, μὲ ἔμφαση τονίζεται ὅτι Κύριος τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου εἶναι μόνον ὁ Δημιουργός.

Ἀκόμη καὶ ὅταν ὑπάρχει συναίνεση, ἡ «ΔΩΡΕΑ» ζωτικῶν ὀργάνων δέν εἶναι αὐτοθυσία, ἀλλὰ ἰδιόμορφη αὐτοκτονία καὶ μέγιστη ἁμαρτία, διότι ἀφαιρεῖ ἀπὸ τὸν δότη τὴν δυνατότητα τῆς μετάνοιας (νὰ πεῖ δηλαδή, ἔστω καὶ τελευταία στιγμή, «Συγχώρα με, Θεέ μου» καὶ νὰ σώσει ὁ Θεὸς ἐνδεχομένως τὴν ψυχή του).

Γνωρίζεις γιὰ τὸν Νόμο 150/3984 ἄρθρο 95 παρ. 2 περὶ “εἰκαζόμενης συναίνεσης”; Ἂν ὄχι, σὲ ἐνημερώνουμε: Ἀπὸ τὴν 1η Ἰουνίου 2013: «…Ἡ ἀφαίρεση ἑνὸς ἢ περισσοτέρων ὀργάνων ἀπὸ ἐνήλικο, “θανὸν” πρόσωπο πρα γματοποιεῖται ἐφόσον, ὅσο ζοῦσε, δὲν εἶχε ἐκφράσει τὴν ἀντίθεσή του σύμφωνα μὲ τὴν παρ. 3…», δηλαδή, ἂν δὲν ἔχεις δηλώσει ἀρνητικά, σὲ θεωροῦν “δωρητή”! Ἂς δηλώσουμε στὸν Ἐθνικὸ Ὀργανισμὸ Μεταμοσχεύσεων τὴν ἄρνησή μας, (Τμῆμα Προώθησης Δωρεᾶς Ἱστῶν καὶ Ὀργάνων, Ἀν. Τσόχα 5, 115 21 Ἀθήνα) κάνοντας μία ὑπεύθυνη δήλωση, μὲ βεβαιωμένο τὸ γνήσιο τῆς ὑπογραφῆς μας ὅτι: «Σὲ καμία περίπτωση δὲν ἐπιθυμῶ νὰ ληφθοῦν τὰ ὄργανά μου πρὸς μεταμόσχευση κατόπιν διαπιστώσεως τοῦ θανάτου μου εἴτε μὲ κριτήριο τὴ θεωρούμενη “νέκρωση τοῦ ἐγκεφαλικοῦ στελέχους” εἴτε μὲ ὁποιοδήποτε ἄλλο κριτήριο. Ἐπίσης δὲν ἐπιθυμῶ νὰ λάβω ὄργανα πρὸς μεταμόσχευση ἀπὸ “ἐγκεφαλικῶς νεκρὸ” ἀσθενῆ».

Κίνηση Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἐναντίον τοῦ «Ἐγκεφαλικοῦ Θανάτου» καί τῆς «εἰκαζόμενης συναίνεσης
Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1969, 27 Μαρτίου 2013

 

Σημεία των καιρών 3

add
Share This Article