Περί των αγνώστων οσίων ερημιτριών στους Αγίους Τόπους
Στη διήγηση του ο π. Βασίλειος Βακράς (εκοιμήθη στις 30 Οκτωβρίου 2018, ζούσε και λειτουργούσε στο χωριό Μύλους στη Σάμο ), για τις τελευταίες στιγμές του νεοφανούς Αγίου Ιωάννου του Χοζεβίτου το 1960, αναφέρει για αυτούς τους ερημίτες:
«Η Παλαιστίνη έχει πολλούς αγίους. Είχε, τώρα δεν ξέρω.
Σε μια χαράδρα πάνω από την Νεκρά Θάλασσα ένας δεσπότης και τρεις μοναχές, τους έχω δει από μακριά. Μας τους έκανε γνωστούς ένας βεδουίνος, ”έχει ένα άντρα και τρεις γυναίκες ντυμένους στα μαύρα, αυτοί κάνουν έτσι ( τον σταυρό τους δηλαδή) και ανεβαίνουν στο σπήλαιο.”
-Τους είδε ο βεδουίνος;
-Ναι! Χωρίς σκάλες, χωρίς τίποτα. Και πήγαμε (μαζί) κι επίτηδες πήγα και δέκα φορές αλλά δεν έτυχε να τους δω. Κι λέω θα κάνω το άλλο και θα πηγαίνω πρωί και βράδυ… Αυτό είναι κοντά στην Νεκρά θάλασσα … και όντως χωρίς σκάλα χωρίς τίποτα κατέβαιναν και μάζευαν χόρτα »!
***
Ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος αφηγείται παρακάτω μια εξαιρετική εμπειρία ενός Αγιορείτη γέροντα που γνώριζε προσωπικά:
«Μια μέρα, αφού τελείωσε ο εσπερινός, ο γέροντας πήγε στο κελί του για να συνεχίσει να προσεύχεται μόνος του. Ενώ το έκανε αυτό, θαύμασε στη σκέψη ότι όλοι – και οι δύο χιλιάδες περίπου μοναχοί ολόκληρης της Αθωνικής χερσονήσου – προσεύχονταν εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Τότε, αναρωτήθηκε πώς έμοιαζε το Άγιο Όρος κάτω από τόσο έντονη προσευχή.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ένιωσε τον εαυτό του να εκτοξεύεται από το Άγιο Πνεύμα ψηλά στον αέρα. Ήταν σαν να κοιτούσε κάτω από αεροπλάνο. Από εκείνο το ψηλό σημείο, είδε την Αθωνική χερσόνησο να εκτοξεύει φλόγες σαν ενεργό ηφαίστειο, σαν όλο το βουνό να καιγόταν. Μερικές από τις φλόγες ανέβαιναν κατευθείαν στον ουρανό. Άλλες φαίνονταν αδύναμες, σαν τη φλόγα ενός μικρού κεριού, ενώ άλλες τρεμόπαιζαν και μόλις που διακρίνονταν. Ωστόσο, υπήρχε μία, ισχυρίστηκε αυτός ο γέροντας, που ήταν σαν πύρινο ποτάμι που ανέβαινε κατευθείαν. Τότε άκουσε μια φωνή να έρχεται από τον ουρανό να λέει:
«Αυτό που είδατε είναι το Άγιο Όρος και αυτές είναι οι προσευχές των μοναχών που ανεβαίνουν στο «Θεέ μου».
Τότε ο γέροντας ρώτησε: «Και τίνος προσευχή είναι αυτός ο μεγάλος ποταμός της φωτιάς;»
Ο Θεός απάντησε ότι ήταν η προσευχή ενός ηγουμένου ενός μοναστηριού, του οποίου το όνομα δεν μπορεί να αποκαλυφθεί, αφού αυτός ο ηγούμενος είναι ακόμα ζωντανός.
Απόσπασμα από το βιβλίο «Δώρα της Ερήμου: Το Ξεχασμένο Μονοπάτι της Χριστιανικής Πνευματικότητας» του Κυριάκου Κ. Μαρκίδη, σελ. 222-223.
