Καθώς προσευχόταν είπε στην Μοναχή Νεκταρία
Ας ευλογήσω για τελευταία φορά το Μοναστηράκι μου και τους Χριστιανούς της νήσου Αιγίνης, διότι σε λίγο θα απέλθω.
Που θα πας; τον ρώτησε η Μοναχή. Εις τους Ουρανούς, της απάντησε.
Και τι θα γίνουμε εμείς χωρίς εσένα;
Εσεις να είστε καλές, τις απαντούσε και θα έρθουν πολλοί να σας προστατεύσουν. Θα έρθουνε λαϊκοί και Ιερείς και Αρχιερείς.
Από τότε οι πόνοι έγιναν αφόρητοι. Οι Μοναχές με αγώνα τον έπεισαν ότι πρέπει να νοσηλευτεί,και έτσι τον μετέφεραν στο Αρεταίειον Νοσοκομείο.
More Read
Καλόγηρος είναι; ρώτησε ο υπάλληλος που του έπαιρνε τα στοιχεία.
Όχι, Δεσπότης, του απάντησε η Μοναχή.
Άφησε τα αστεία, Γερόντισσα. Πες το όνομα του για να συμπληρώσω το δελτίο.
More Read
Δεσπότης παιδί μου. Είναι ο Πενταπόλεως.
Δεσπότης και δεν έχει χρυσό εγκόλπιο και χρήματα;
Πράγματι δεν είχε χρήματα, και τον έβαλαν με τους άπορους, με τους ανιάτους και με τους μελλοθανάτους.
Έζησε εκεί δύο μήνες με φρικτούς πόνους και παρέδωσε το πνεύμα του, προσευχόμενος και γαλήνιος, το βράδυ 8 Νοεμβρίου του 1920 αφού προηγουμένως μετέλαβε των Αχράντων Μυστήριων.
Όταν όμως ο Άγιος παρέδωσε το πνεύμα του, στο θάλαμο οι αδελφές τον άλλαξαν προς ενταφιασμό και του φόρεσαν καθαρά ρούχα.
Τη φανέλα του όμως, όταν την έβγαλαν την έριξαν προς στιγμή, στο διπλανό κρεββάτι, που ήταν ένας παράλυτος.
More Read
Παραδόξως όμως ο παράλυτος κατάλαβε ότι έγινε καλά. Σηκώθηκε από το κρεββάτι υγιής και περπατούσε και δόξαζε τον Θεό.
Ο θάλαμος του Νοσοκομείου, μέσα στον οποίο εκοιμήθη ο Άγιος, έπειτα από λίγη ώρα μοσχοβόλησε και επί μήνες ευωδίαζε.
Γι αυτό και δεν είχαν βάλει κανένα ασθενή εκεί. Και έκτοτε το δωμάτιο αυτό το χρησιμοποιούσαν ως τόπο προσκυνήματος.
Άγιος Νεκτάριος Επίσκοπος Πενταπόλεως.
Ιερεας Γκελιας Αρσενιος
