Ὁ Γέροντας Ευσέβιος ζοῦσε τὴν παρουσία τῆς Παναγίας καὶ τῶν Ἁγίων. Μιλοῦσε μὲ ἁπλότητα καὶ πίστη ζωντανὴ γιὰ τοὺς Ἁγίους. Εἶπε κάποτε στὶς μοναχές της Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Αιγιαλείας:
«Θὰ παρακαλεῖ ὁ Ἅγιος Εὐσέβιος τὸ Μέγα Βασίλειο ποὺ ἦταν φίλοι στὴ γῆ: Ἅγιε Βασίλειε, βοήθησε καὶ σὺ ἐκεῖνο τὸ συγκρότημα ἐκεῖ κάτω». Συχνὰ τὶς προέτρεπε: «Παρέα μὲ τὸ Χριστό, παρέα μὲ τὴν Παναγία, μὲ τοὺς Ἁγίους… Νὰ σκεπτόμαστε τὸν Παράδεισο. Τὰ σκηνώματα τῶν Ἁγίων, πόσο ὡραῖα εἶναι ἐκεῖ. Ἐκεῖ νὰ εἶναι ὁ νοῦς μας». Ὁ ἴδιος ἦταν οὐρανοπολίτης καὶ «συμπολίτης τῶν Ἁγίων» (πρβλ. Ἐφ. β’, 19).
Κάποια φορὰ ποὺ ἂν καὶ ἦταν πολύ κουρασμένος ἤθελε νὰ λειτουργήσει, οἱ μοναχὲς τοῦ εἶπαν: «Αὔριο δὲν εἶναι γιορτή, Γέροντα. Εἶναι μικρὸς Ἅγιος». Καὶ ἐκεῖνος ἀπάντησε: «Κανεὶς Ἅγιος δὲν εἶναι μικρός. Χαίρονται οἱ Ἅγιοι, ὅταν λειτουργοῦμε στὴ μνήμη τους καὶ πρεσβεύουν γιὰ μᾶς».
Συχνὰ ἔλεγε:«Δὲν μπορεῖ νὰ συλλάβει ἡ σκέψη μας τί δεήσεις κάνουν οἱ Ἅγιοι γιὰ μᾶς ποὺ ζοῦμε ἐδῶ, στὴν κοιλάδα τοῦ κλαυθμῶνος. Διότι περπάτησαν ἐδῶ ποὺ περπατᾶμε κι ἐμεῖς, καὶ συνάντησαν δυσκολίες, πειρασμοὺς καὶ ἐμπόδια, ποὺ κι ἐμεῖς συναντᾶμε. Νὰ καταφεύγουμε πάντα στοὺς Ἁγίους καὶ νὰ ζητᾶμε τὶς ἱκεσίες τους.
Εἴδατε οἱ φίλαθλοι μὲ πόσο πάθος παρακολουθοῦν τοὺς δικούς τους ἀθλητὰς ποὺ ἀγωνίζονται στὸ στάδιο; Λοιπόν, σκεφτόμαστε κι ἐμεῖς ὅτι πάνω ἀπὸ τὸν Οὐρανὸ παρακολουθοῦν οἱ Ἅγιοι τὸν ἀγώνα μας ἐδῶ στὴ γῆ καὶ προσεύχονται; Καὶ πόση χαρὰ δοκιμάζουν, ὅταν νικᾶμε!».
Ὁ π. Εὐσέβιος ἐργαζόταν «ἐν τῷ κρυπτῷ» τὴν ἀρετή, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου, καὶ ἔκρυβε ἐπιμελῶς τὴν ἐσωτερικὴ ἐν Χριστῷ ζωή του καὶ τὰ πνευματικά του παλαίσματα. Γι’ αὐτὸ καὶ ἄνθιζε περισσότερο ή άρετή του καὶ εὐωδίαζε ἐντονότερα τὸ μύρο τῆς ταπεινοφροσύνης του.
More Read
Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Τιμίου Προδρόμου ὅταν ἦταν παιδί
More Read
Μιὰ Κυριακὴ ποὺ πήγαινε στὸ Ναό –θὰ ἦταν τότε δέκα ἕως ἕνδεκα ἐτῶν – λίγο πιὸ πάνω ἀπὸ τὸ σπίτι του, στὸ σταυροδρόμι, συνάντησε ἕναν ἄγνωστο νέο, ἐπιβλητικὸ καὶ ἀσκητικό, ὁ ὁποῖος τὸν κοίταξε μὲ σοβαρότητα καὶ ἀγάπη, καὶ τοῦ εἶπε: «Πρόσεχε, Ἀντώνη παιδί μου (το βαπτιστικό όνομα του π. Ευσεβίου). Δυὸ δρόμοι ὑπάρχουν στὴ ζωή. Ὁ ἕνας μὲ τοὺς χορούς, τὶς διασκεδάσεις, τὴν κοσμική ζωή, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἀπώλεια. Ὁ ἄλλος μὲ τὴ σεμνή, τὴν ἠθικὴ ζωή, ποὺ ἀρέσει στὸ Θεό». Καὶ λέγοντας αὐτά, τοῦ παρουσίασε μιὰ πολιτεία μὲ ἐπαύλεις, πλούσια σπίτια, ταβέρνες, πολυτελεῖς αἴθουσες μὲ φῶτα καὶ μουσική (παραστάσεις ποὺ δὲν εἶχε δεῖ ποτὲ τὸ μικρὸ χωριατόπουλο, ποὺ ἤξερε μόνο σπίτι, βρύση, ἐκκλησία, σχολεῖο). Μέσα ἐκεῖ ἄνθρωποι καλοπερνοῦσαν, ἔτρωγαν, ἔπιναν, γλεντοῦσαν. «Ὅλους αὐτοὺς μὴν τοὺς θαυμάζεις, μὴν τοὺς ζηλεύεις. Αὐτοὶ ὅλοι μιὰ μέρα, ἀλλοίμονό τους, ἐκεῖ θὰ βρεθοῦν» εἶπε καὶ τοῦ ἔδειξε ὑπόγειες σπηλιὲς καὶ σκοτεινές τρύπες. «Εσύ, παιδί μου, πρόσεχε, πρόσεχε! Ἡ ζωή σου νὰ εἶναι καθαρή, ἁγνή, ἁγία, γιὰ νὰ μὴν πᾶς μ’ αὐτούς, ἀλλὰ νὰ πᾶς μὲ τὸ Χριστό, στὸν Παράδεισο» εἶπε καὶ ἔγινε ἄφαντος.
Ὁ Ἀντώνης γεμάτος ἀπὸ συγκίνηση ἀλλὰ καὶ ἀπορία, συνέχισε τὸ δρόμο του πρὸς τὴν ἐκκλησία. Μπῆκε καὶ στάθηκε μπροστά, ὅπως συνήθιζε. Καθώς κοίταξε τὴν εἰκόνα τοῦ Τιμίου Προδρόμου στὸ τέμπλο, ἀναγνώρισε μὲ ἔκπληξη καὶ δέος τὸν νέο ποὺ εἶχε πρὶν ἀπὸ λίγο δεῖ στὸ σταυροδρόμι. Ἡ συνάντηση αὐτὴ ἦταν καθοριστικὴ γιὰ τὴν περαιτέρω πορεία τῆς ζωῆς του. Ἡ παρουσία τοῦ Βαπτιστοῦ καὶ ὅσα τοῦ ἀποκάλυψε, προκάλεσαν θεία ἀλλοίωση στὴν ψυχή του. Ἀπὸ τὴν ἡμέρα ἐκείνη ἄναψε μέσα του ὁ πόθος γιὰ τὰ οὐράνια.
(+ π. Εὐσέβιος Γιαννακάκης 19 Ιουνίου 1995)
Πηγή: «Ἱερομόναχος Εὐσέβιος Γιαννακάκης. Ἐπίγειος ἄγγελος καὶ οὐράνιος ἄνθρωπος», Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου Αἰγιαλείας, σέλ.20-21, 487-488
