Σας έχω πει την ιστορία μου πως πίστεψα στον Θεό μας. Τώρα θα σας πω ένα άλλο περιστατικό, το οποίο ίσως κάποιους να τους κάνει να σκεφτούν και να αναρωτηθούν: «Ρε μπας και όντως υπάρχει Θεός;»
Δεν υπάρχει πιστός Ορθόδοξος μοναχός ο οποίος να μην υπεραγαπά την Παναγία μας. Αλλά και πολλοί λαϊκοί σέβονται την Παναγία και την αγαπούν. Προσωπικά δεν το είχα αυτό. Πάντα τον Χριστό επικαλούμουν, όχι την Παναγία μας. Μέχρι που μου συνέβη το παρακάτω περιστατικό.
Ήταν 10 Αυγούστου 2024 και επιστρέφοντας από το εξωτερικό επισκέφτηκα το Μοναστήρι της Παναγίας της Μαλεβής. Ο λόγος ήταν ότι ήθελα να παραλάβω λίγο από τον θαυματουργό μύρο για ένα ζευγάρι από την Κύπρο. Έτσι κράτησα και εγώ για τον εαυτό μου δύο μικρά βαμβακάκια με τον άγιο μύρο, ο οποίος να σημειωθεί εκρέει από την συγκεκριμένη εικόνα της Μονής Παναγίας της Μαλεβής.
Στις 25 Δεκεμβρίου, μετά το μεσημεριανό γεύμα, ο ανιψιός μου ήθελε να κάνουμε μία προπόνηση μαζί για βελτίωση της φυσικής κατάστασης. Δεν αρνήθηκα, αλλά βλέπετε υπερτίμησα τις ικανότητές μου και την επόμενη ξύπνησα με έναν απίστευτο πόνο στο δεξί γόνατο και συγκεκριμένα στον έσω πλάγιο σύνδεσμο.
Την επόμενη, στις 26 Δεκεμβρίου, πήγα να κοινωνήσω κουτσαίνοντας και φυσικά ο πόνος συνεχιζόταν. Σκεφτείτε ότι πονούσα τόσο, που μόλις ακουμπούσε το πάπλωμα πάνω στο γόνατο πεταγόμουν μέσα στον ύπνο μου από τον πόνο. Στις 27 Δεκεμβρίου, την ημέρα εορτής του Πρωτομάρτυρος Αγίου Στεφάνου, δεν μπορούσα να περπατήσω.
Τότε σκέφτηκα από μέσα μου και είπα: «Παναγία μου, δεν έχω πρόβλημα και δύο μήνες να μείνω κουτσός, ό,τι θέλει ο Υιός σου και Θεός μου. Αλλά αν γίνεται, ας μη με βρει ο καινούργιος χρόνος κουτσό». Σκέφτηκα λοιπόν: «Μα αφού έχεις το φάρμακο, βρε Ανδρέα, χρησιμοποίησέ το».
Έτσι ξεκίνησα να αλείφω με τον θαυματουργό μύρο το σημείο που πονούσα και συγκεκριμένα στο δεξί πόδι, στον έσω πλάγιο σύνδεσμο. Έβαλα δύο φορές στις 27 του μηνός, μεσημέρι και βράδυ. Τι έκανα; Απλά σταύρωνα με τον θαυματουργό μύρο το σημείο.
Το ίδιο ακριβώς έκανα και στις 28 Δεκεμβρίου, τρεις φορές: πρωί, μεσημέρι και βράδυ. Να σημειωθεί ότι το προηγούμενο βράδυ και μόνο με την πίεση του παπλώματος πάνω στο πόδι με ενοχλούσε αφάνταστα, με αποτέλεσμα να μη μπορώ να κοιμηθώ και να κουτσαίνω.
Στις 29 Δεκεμβρίου δεν πονούσα καθόλου· είχα γίνει εντελώς καλά. Μιάμιση με δύο μέρες χρειάστηκε, με τη Χάρη της Παναγίας μας (που κάποιοι βρίζουν) και τον θαυματουργό Της μύρο. Το μυαλό μου αρνιόταν να το πιστέψει. Μα καλά, είναι δυνατόν τόσο γρήγορα να μην αισθάνομαι τίποτα; Ούτε τσίμπημα;
Και μαντέψτε τι έκανα για να με πείσω, ο άπιστος. Πήγα γυμναστήριο με τον γιο μου.
Και έκανα μπερμπις και καθίσματα….
Από την εμπειρία μου ως γυμναστής θεωρούσα ότι θα χρειαζόμουν τουλάχιστον τρεις εβδομάδες με ένα μήνα, όχι για να αναρρώσω, απλά για να περπατήσω χωριίς να πονώ.Όμως «όπου Θεός βούλεται νικάται φύσεως τάξις».
Όπως ξέρετε η δουλειά μου απαιτεί να έχω καλή σωματική υγεία, κάτι που η Παναγία μας σε απίστευτα γρήγορο χρόνο, τόσο απλόχερα και άμεσα με μία μικρή παρακλητική φράση που της ζήτησα μου έδωσε , ώστε να μη με βρει το νέο έτος έτσι.
Η Παναγία μας όχι μόνο με γιάτρεψε, αλλά μου έδειξε το πόσο γρήγορα, αν θέλει, το κάνει. Τι άλλο θα μπορούσα να πω πέραν του;
Σε ευχαριστώ Παναγία μου για την άμεση και γρήγορη ίαση, αλλά περισσότερο σε ευχαριστώ διότι μου ενίσχυσες την αδύναμη πίστη μου. Και τώρα που η μητέρα μου εδώ και κάποια χρόνια με έχει αφήσει μπορώ να σε επικαλούμαι στη θέση της.
Είθε η Χάρη της να μας σκεπάζει όλους!!!
Venetis Consulting & Training Services
