Του Προφήτη Ηλία σήμερα, ξεκίνησα λοιπόν να στέλνω μηνύματα σε φίλους, συνεργάτες και πελάτες. Μία απάντηση που παίρνω συνήθως είναι: «Η υγεία πάνω απ’ όλα, όλα τα άλλα θα τα βρούμε». Ο συμπαθέστατος φίλος απάντησε όπως οι περισσότεροι άνθρωποι.
Είναι έτσι όμως; Είναι όντως η υγεία το πιο σημαντικό για έναν άνθρωπο; Ο Χριστιανός βλέπει την υγεία ως το μέσο για να ζει κατά Χριστόν. Αν υποθέσουμε ότι η υγεία σου είναι τέλεια —καμία αρρώστια, κανένας παιδεμός— είσαι ξέγνοιαστος. Αυτό μπορεί να σε οδηγήσει στην ψευδαίσθηση ότι είσαι άτρωτος, να κάνεις την άσωτη ζωή σου, απλά ευχαριστώντας το σώμα και τις αισθήσεις σου, οδηγώντας την αιώνια ψυχή σου κατευθείαν στον αιώνιο θάνατο. Και αναρωτιέμαι: μήπως η τέλεια υγεία οδηγεί έναν άπιστο κατευθείαν στον αιώνιο θάνατο;
Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε:
«Ο καρκίνος έχει γεμίσει τον Παράδεισο»
Εννοώντας πως πολλοί άνθρωποι που ήταν μακριά από τον Θεό, γύρισαν κοντά Του όταν αρρώστησαν. Ταπεινώθηκε το σώμα και έσωσαν το πολυτιμότερο αγαθό της υπάρξεώς τους, την ψυχή τους, μετανοώντας, εξομολογούμενοι και κοινωνώντας τα Άχραντα Μυστήρια.
Η προσωπική εμπειρία
Πρέπει να ήμουν στον τρίτο χρόνο της χριστιανικής μου μεταστροφής, εν έτει 2024. Στις 2 Ιανουαρίου, βλέποντας διάφορους συναδέλφους στο πάρτι στο οποίο ήμουν προσκαλεσμένος, είπα μέσα μου: «Φτάνει Ανδρέα, ακόμα δεν γέρασες, είσαι νέος, ζήσε τη ζωή σου όπως όλοι, όσο σε παίρνει ακόμα. Άσε τα περί χριστιανικής ζωής, φτάνει». Σκέψη καθαρά εωσφορική, αλλά δεν το κατάλαβα εκείνη τη στιγμή.
Έρχεται η διευθύντρια Ανθρώπινου Δυναμικού και μου λέει: «Ανδρέα, μήπως έχεις κάποιο θερμόμετρο; Ο διευθυντής τραπεζιών αισθάνεται ότι έχει πυρετό».
Της απαντώ: «Βεβαίως, στη τσάντα μου. Μισό λεπτό να πάω στη γκαρνταρόμπα να στο φέρω».
Πηγαίνω στη γκαρνταρόμπα και, ενώ ήμουν βέβαιος 100% ότι είχα αφήσει εκεί τη τσάντα μου, δεν τη βρίσκω πουθενά. Λέω από μέσα μου: «Θα την άφησα στο αμάξι». Βγαίνω λοιπόν να πάω στο αμάξι να φέρω τη τσάντα. Όπως κατέβαινα την κατηφορική ράμπα, υπήρχε πάγος. Γλιστρώ και τρώω ένα πέσιμο όπως ποτέ στη ζωή μου! Ακούω ένα «κρακ» και λέω από μέσα μου: «Ελπίζω να ήταν θλάση αυτό…». Όσο περνούσε η ώρα, δεν μπορούσα να αναπνεύσω και είχα έντονο πόνο στα πλευρά. Λέω από μέσα μου: «Ανδρέα, δύσκολο βράδυ σε περιμένει».
Μη σας τα πολυλογώ, 3ο και 4ο πλευρό σπασμένα. Λόγω του ότι δεν μπορούσα να μη δουλεύω, αποφάσισα να κοιμάμαι στο ξενοδοχείο όπου εργαζόμουν ως υπεύθυνος ασφαλείας, ώστε κούτσα-κούτσα να κατεβαίνω στο γραφείο, που ήταν δύο ορόφους κάτω, και να εργάζομαι.
More Read
Δύο βασανιστικοί μήνες! Δεν μπορούσα να κοιμηθώ, δεν μπορούσα να βήξω… Στην εκκλησία έβαζα άλλον να οδηγεί για να με πάει, και κάθε φορά που βρίσκαμε λακκούβα στον δρόμο, ο πόνος ήταν αβάσταχτος.
Το συμπέρασμα
Φύγανε οι πειρασμοί και ήταν οι πιο ωφέλιμοι μήνες της πνευματικής μου ζωής. Εκεί κατάλαβα πως ό,τι μας τυχαίνει στη ζωή —μία αρρώστια για παράδειγμα, ένα ατύχημα— δεν είναι πάντα για κακό μας. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το πολυτιμότερο πράγμα δεν είναι η υγεία, αλλά το να είσαι κοντά στον Θεό.
Αν με ρωτήσετε τώρα τι θα προτιμούσα: να είμαι υγιής, να διασκεδάζω και να περνάω ωραία ή να είμαι άρρωστος και να είμαι κοντά στον Θεό; Το δεύτερο, και μόνο το δεύτερο.
Μα αλήθεια, πόσο πιστεύετε ότι θα ζήσουμε; 60, 70, 80, 100 χρόνια; Μετά η ψυχή πού πάει; Αυτό που μετράει περισσότερο, φίλοι μου, είναι να είμαστε κοντά στον Θεό και μετά η υγεία. Πρώτα η σχέση μας με τον Θεό…
Γιατί, όπως αναφέρει το Κατά Ματθαίον 16:26:
«Τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ;»
Χρόνια πολλά σε όλους τους εορτάζοντες!
