Πνευματικὰ παιδιὰ τοῦ μακαριστοῦ π. Παύλου Καββαδία τοῦ Ἰεραπόστολου τοῦ Ἕβρου ἀποκαλύπτουν θαυμαστὰ σημεῖα ποὺ ἔζησαν κοντά του καὶ τὸ μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς του!
Περπατοῦσε στὸν ἀέρα, σάν νὰ πετοῦσε!
Ὅλοι οἱ μοναχοί μετά τήν κουρά τους πρέπει νὰ εἶναι ἐγγεγραμμένοι σε κάποια μονή. Ὁ π. Παῦλος ἦταν μοναχός της Μονῆς τοῦ Γενεσίου τῆς Θεοτόκου Δαδιᾶς. Τό ἀγαποῦσε πολύ το μοναστήρι του κι ἔψαχνε εὐκαιρίες νά τό λειτουργεῖ, διότι δέν ἦταν ἐπανδρωμένο.
Ἔτσι, κάθε χρόνο σχεδόν, κατά τη λήξη τῆς κατηχητικῆς χρονιᾶς, γινόταν συνάντηση ὅλων τῶν μελῶν, ὅλων τῶν συνάξεων τοῦ Ν. Ἕβρου, στὸν ὄμορφο αὐτό χῶρο τῆς μονῆς μέ Θεία Λειτουργία, κήρυγμα, σύσφιξη σχέσεων, τραγούδια καί χαρούμενη διάθεση. “Σε κάποια τέτοια εὐκαιρία”, ἀναφέρει μία κυρία, ἡ ὁποία ἀπό παιδί ἦταν κοντά στόν π. Παῦλο “ἤμουν μέσα στο ναό, ἀρκετά μπροστά, καί ἀπό τήν ἀρχή τοῦ ὄρθρου. Το τέμπλο τοῦ ναοῦ ἦταν χαμηλό (τότε) καί σοῦ ἐπέτρεπε να βλέπεις τὸν ἱερέα μέσα στὸ Ἱερό Βῆμα. Κι ἐγώ ἀφοσιωμένη παρακολουθοῦσα τόν π. Παῦλο. Ξαφνικά, τον βλέπω να περπατάει ἀπό τήν προσκομιδή πρός τήν Ἁγία Τράπεζα, ἀλλά νά μήν πατάει κάτω στο πάτωμα. Περπατοῦσε στὸν ἀέρα, σάν νὰ πετοῦσε. Τὰ ἔχασα, ἀλλά κρατήθηκα καί δέ φώναξα. Τώρα πού βρίσκεται στὸν οὐρανό καί δέν κινδυνεύει να πέσει ἀπό ὑπερηφάνεια, τώρα μπορῶ νά τό διακηρύττω. Ἀπό δῶ ἀκόμα, ἀπό τότε, ἔδειχνε σημεῖα ἁγιότητας”.
Γνώριζε τά προβλήματα
Πνευματικό του τέκνο ἀναφέρει ὅτι, ἐνῶ ἑτοιμαζόταν για γάμο, οἱ γονεῖς του πρόβαλλαν ἀντίρρηση γιά τήν ἡμερομηνία. Ἤθελαν να τον ἀναβάλλουν γιά λίγο καιρό, μήπως καί κατάφερνε νά ἔρθει κάποιο ἀγαπημένο τους συγγενικό πρόσωπο ἀπό τήν Ἀμερική. Ὅμως ὁ π. Παῦλος εἶπε χαρακτηριστικά στούς μελλονύμφους: “Δέ θὰ ἔρθει, ποτέ δὲ θὰ ἔρθει στὴν Ἑλλάδα, δέν μπορεῖ”. Τόνισε ἰδιαίτερα ἐκεῖνο τὸ “δέν μπορεί”.
Πράγματι, παρουσιάστηκαν προβλήματα υγείας στον ἄνθρωπο αὐτόν, πράγμα πού ἀγνοοῦσαν οἱ συγγενεῖς του στήν Ἑλλάδα. Δέν κατάφερε νὰ ἔρθει, ὅσο κι ἂν τὸ ἐπιθυμοῦσε καί ὁ ἴδιος. Πέθανε στην Ἀμερική.
Εἶχε τὸ χάρισμα νὰ διαβάζει τὶς σκέψεις
Διάβαζε τίς σκέψεις μας πολλές φορές καί χωρίς να πάρουμε εἴδηση και σε ἀνύποπτο χρόνο μᾶς ἔδινε ἀπάντηση σε κάτι ποὺ μᾶς ἀπασχολοῦσε. Σε κάποιον κύκλο, τήν ὥρα τῆς συζήτησης, σκεφτόμουν: “Πόσο θὰ ἤθελα νὰ κάνω ἕνα μεταπτυχιακό στη Σχολή μου!” Ἐκείνη τήν ὥρα, ἔτσι ἀνώνυμα, καί χωρίς νὰ εἶναι ἡ συνέχεια τῆς συζήτησης, χωρίς λόγο δηλαδή, εἶπε: “Κι ὅσοι σκέφτονται να συνεχίσουν τίς σπουδές, φτάνει τόσο, ὄχι ἄλλο”. Κατάλαβα ὅτι τό λέει για μένα.
Σε κάποιον ἄλλον κύκλο πάλι, μία μητέρα ἦταν πολύ σκεφτική τὴν ὥρα τοῦ κύκλου για τα τρία παιδιά της, πού τὰ εἶχε μακριά της, γιατί σπούδαζαν. Διάβασε τίς σκέψεις της ἐκείνη τήν ὥρα ὁ π. Παῦλος καί ἐντελῶς ἀπροσδόκητα τῆς λέει: “Μή φοβᾶσαι ἐσύ Δ… Τα παιδιά σου ἔχουν ρίζες ἀπὸ τὰ πρῶτα τους χρόνια. Δέ θα χαθοῦν”. Ταράχθηκε καί χάρηκε ἐκείνη τήν ὥρα.
Φαινόταν καθαρά, το χάρισμα πού τοῦ εἶχε δώσει ὁ Θεός να διαβάζει τίς σκέψεις μας.
«Μὲ γλύτωσε ἀπὸ θάνατο…»
Λίγους μῆνες πρίν την κοίμησή του, σε τηλεφωνική ἐπικοινωνία μοῦ εἶπε: “Θα περάσεις πάρα πολλά, ἀλλά μήν ἀνησυχεῖς. Ἄν βρῶ παρρησία στο Θεό, δέ θά σ’ ἀφήσω”.
Πραγματικά, ἀντιμετώπισα προβλήματα ἀλλά πάντα νιώθω τή βοήθειά του. Ἀκόμη καί ἀπό θάνατο μέ γλύτωσε, μόλις τὸν ἐπικαλέστηκα.
More Read
Δέχτηκα ἄγρια ἐπίθεση ἀπό ἕνα πρόσωπο. Μέ πίεζε στο λαιμό μου καί ἔνιωθα ὅτι πεθαίνω. Ἤδη τό μισό κορμί μου εἶχε μουδιάσει. Δέν ξέρω πῶς τότε, μέσα στη ζάλη μου, φώναξα μ’ ὅλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς μου: “Έλα πάτερ, γιατί ἀργεῖς;” Ἀμέσως κατέβηκε το χέρι ἀπό τό λαιμό μου, κι ἀγριεμένος ὁ ἔνοχος ἔφυγε ἀπό κοντά μου τρέχοντας.
Πολεμούσε τό δαίμονα
Καταθέτει μία ψυχή που τῆς εἶχε ἐμπιστευθεῖ μία προσωπική ἐμπειρία του, διότι ἔτσι θὰ ὠφελοῦνταν ἡ ἴδια.
Ήταν τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ἐφηβείας του. Καλοκαίρι στο Αἴγιο, ἡ ζέστη ἀφόρητη ἀκόμα καί τή νύχτα. Βγῆκε στήν αὐλή τοῦ σπιτιοῦ του, να κοιμηθεῖ κάτω ἀπό μία λεμονιά. Ἐκεῖ λοιπόν, κάτω ἀπό τόν ξάστερο Οὐρανό, σιγοψιθυρίζοντας λόγια προσευχῆς, δέχτηκε την πρώτη ἐπίθεση ἀπό τόν πονηρό. Ἦρθε κοντά του σάν δυνατός ἀέρας, μοῦ εἶπε, χωρίς νὰ μοῦ ἀναφέρει ἄλλες λεπτομέρειες. Εἶχε ὅμως τή διάκριση, παρά το νεαρό τῆς ἡλικίας του, καί διέκρινε τὸ ἔργο τοῦ δαίμονα. Ἀτάραχος συνέχισε να προσεύχεται.
Ἤξερε ὅτι “τοῦτο τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται, εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καί νηστεία”.
Λαμποκοποῦσε ὁλόκληρος!
Πνευματικό του παιδί ἀναφέρει ὅτι πρίν χρόνια πῆγε νὰ ἐξομολογηθεῖ. “Μπαίνοντας ὅμως στό ἐξομολογητήριο, ἔμεινα ἔκπληκτη καί ἔτριβα τα μάτια μου, γιατί δέν πίστευα στήν εἰκόνα που ἔβλεπα. Ὑπῆρχε μία λάμψη γύρω ἀπό τόν π. Παῦλο, τέτοια πού ποτέ στη ζωή μου δέν ξαναείδα. Αἰσθάνθηκα ὅτι βρισκόμουν μπροστά σ’ ἕναν ἅγιο ἐπί τῆς γῆς. Καί αἰσθάνομαι ἀκόμα τόσο μεγάλη τήν εὐθύνη μου μπροστά στο Θεό, πού μέ κάλεσε να ζήσω αὐτό το θαυμαστό γεγονός!”
Δέν ἦταν ἡ μοναδική φορά πού κάποιος ζοῦσε κάτι τέτοιο θαυμαστό κοντά στην εὐλογημένη αὐτή ψυχή. Πολλοί ἔχουν νά ἐκφράσουν τέτοιες ἐμπειρίες, πού τούς ἔχουν συγκλονίσει.
«Τόν εἶδα νά περπατάει στὸν ἀέρα…»
Ἐκεῖνο τὸ καλοκαίρι, το πρόγραμμα τῆς ἐκδρομῆς μας περιελάμβανε: Πάτμο-Λειψούς. Ενθουσιασμένοι ὅλοι οἱ ἐκδρομεῖς, δέ χορταίναμε νὰ ζοῦμε τή χάρη ἀπό τά μεγάλα προσκυνήματα αὐτῶν τῶν νησιῶν. Μικρά καραβάκια ἀπό τήν Πάτμο σέ μεταφέρουν στούς Λειψούς. Όμορφο, μικρό νησάκι, μ’ ἕνα χωριό στο λιμάνι, ἀλλά καί ἕνα ἐκκλησάκι πολύ γραφικό, ὄχι πολύ μακριά ἀπό τό χωριό, μέ μία θαυματουργή εἰκόνα, τήν ὀνομαστή Παναγία τοῦ Χάρου. Πήγαμε ὅλοι, προσκυνήσαμε καί πήραμε τό δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς.
Ὅταν ἀνεβήκαμε στο καραβάκι, γιὰ νὰ ἐπιστρέψουμε στην Πάτμο, μία κυρία, ἄγνωστη σὲ μᾶς, μᾶς πλησίασε καί ζήτησε νά μάθει ποιός εἶναι αὐτός ὁ παππούλης πού μᾶς συνοδεύει. Ὅταν τήν ρωτήσαμε γιατί ἐνδιαφέρεται, μᾶς ἀπάντησε: “Θέλω νά πάρω τήν εὐχή του, γιατί συγκλονίστηκα. Καθώς κατεβαίναμε ἀπό τήν Παναγία τοῦ Χάρου καί ὁ ἱερέας αὐτός βάδιζε μπροστά ἀπό μένα, ξαφνικά τόν εἶδα νά περπατάει στὸν ἀέρα, ἀρκετά πιό ψηλά ἀπό τό ἔδαφος. Αὐτὸς δὲν εἶναι ἕνας τυχαῖος ἱερέας. Θέλω νά τόν γνωρίσω καί νά μέ θωρακίσει μέ τήν εὐχή του”.
Αὐτή ἡ κυρία μία φορά τον συνάντησε κι ἔζησε αὐτό το θαυμαστό γεγονός, καί τὸν ἐκτίμησε. Πόσα τέτοια θαυμαστά γεγονότα θὰ ἔχουν ζήσει ὅσοι τον συναναστρέφονταν καθημερινά καί πόση ἐκτίμηση θά ἔπρεπε να τρέφουν για το πρόσωπό του!
Ἐνῷ εἶχε κοιμηθεῖ της μίλησε στὸ τηλέφωνο κανονικά!
Μία κυρία ἐπί χρόνια εἶχε πνευματικό τόν π. Παῦλο. Παντρεύτηκε καί γιά πολλά χρόνια δέν ἀποκτοῦσε παιδί, ἐνῶ τὸ λαχταροῦσε καί προσευχόταν γιά το θέμα αὐτό. Προσευχόταν πολύ θερμά καί ὁ πνευματικός της, ὥσπου ὁ Θεός θέλησε νὰ τῆς χαρίσει ἕνα ὑγιέστατο άγοράκι. Τό μεγάλωνε μέ περισσή φροντίδα το μονάκριβό της. Εἶχε μπεῖ ἤδη στο Δημοτικό Σχολεῖο τό παιδί, ὅταν ὁ π. Παῦλος ἔφυγε γιά τους οὐρανούς. Ἀλλά, ἐπειδή ἡ οἰκογένεια διαμένει ἐκτός Ὀρεστιάδας, δέν ἔμαθε τίποτε γιά τήν ἐκδημία.
Ἀρκετό καιρό ἀργότερα, δημιουργήθηκε ἕνα πρόβλημα μέ τό παιδάκι της καί, ὅπως ἔκανε συνήθως, τηλεφώνησε στον πνευματικό της, για να τον συμβουλευτεῖ. Ἐδῶ νά σημειώσουμε ὅτι ἤδη το σπίτι τοῦ π. Παύλου εἶχε ξενοικιαστεῖ καί εἶχαν γίνει κανονικά οἱ ἀποσυνδέσεις τοῦ ἠλεκτρικοῦ, τοῦ νεροῦ καί τοῦ τηλεφώνου. Ὅμως ὁ π. Παῦλος… τῆς ἀπάντησε, τῆς ἔδωσε τίς ὁδηγίες πού ἔπρεπε, τῆς ἔδωσε τὴν εὐχή του καί ἔκλεισε τό τηλέφωνο. Ὅλα ἔγιναν κανονικά, χωρίς νά καταλάβει τίποτε ἡ γυναίκα.
Ὅταν ὕστερα ἀπό λίγες μέρες ἔμαθε γιὰ τὴν κοίμησή του, ἔπαθε σόκ. Πῶς γινόταν να συνομιλεῖ κανονικά μέ τόν π. Παῦλο ἐδῶ στή γῆ, ἐνῶ αὐτός, μῆνες πρίν, εἶχε γίνει οὐρανοπολίτης!
Ἡ μητέρα αὐτή ἀκόμα καί τώρα, ὅταν το σκέφτεται ἢ τὸ διηγεῖται, τρέμει ἀπό τό συγκλονισμό της.
Πηγή: «Ὁ Ἱεραπόστολος τοῦ Ἕβρου – Ἀρχιμανδρίτης Παῦλος Καββαδίας (1924-2006)», Ἱερὰ Μητρόπολις Διδυμοτείχου-Ὀρεστιάδος καὶ Σουφλίου, Χριστιανικὴ Ἕνωσις Ὀρεστιάδος «Θεία Οἰκοδομή», σέλ.223-229
