Είμαι με την κοιλιά τούρλα..
Τα μάτια μου έχουν κρυφτεί από το πρήξιμο, τα δάχτυλα μου μοιάζουν με λουκανικα, η μύτη και τα μάγουλα μου είναι πιο κόκκινα κι από ντομάτα και αντί για 38 Νο παπούτσι που φοράω σε νορμάλ συνθήκες, τα πόδια μου μπαίνουν μόνο σε all star 41 με λυμμενα κορδόνια..
Λεύκωμα είπε ο γιατρός ότι λεγόταν αυτό που με έκανε να μοιάζω με μπάλα κι ότι συμβαίνει στις εγκυμοσύνες..
Θέλω για να γεννήσω άλλες 18 μέρες!!
Έχω κάνει τη νύχτα μέρα και το αντίστροφο.
More Read
Τα βράδια βλέπω σε dvd #ταφιλαρακια και τα πρωινά κοιμάμαι.
Πρώτο παιδί και φοβάμαι τόσο πολύ..
Αυτό το συγκεκριμένο πρωινό της 10ης Αυγούστου βλέπω στον ύπνο μου ότι βρίσκομαι μόνη σε ένα ορεινό χωριό και προσπαθώ να πιω νερό από μια πηγή που τρέχει χαμηλά..
Αδύνατον να σκυψω εκεί κάτω κι αγανακτώ..
Πλησιάζει τη βρύση μια γυναίκα στα μαύρα ντυμένη με δεμένο το τσεμπέρι στο πίσω μέρος του κεφαλιού, και με ρωτάει..
-Τι έχεις κόρη μου, φουρκισμένη φαίνεσαι
-Μα δε βλέπεις πως έχω γίνει, ούτε νερό δε μπορώ να πιω..
-Έλα κοντεύεις, λίγο ακόμα υπομονή, μου λέει και μου δίνει νερό μες τις χούφτες της..
-Τι κοντεύω, έχω ακόμα 18 μέρες
-Λιγότερο θα είναι μα κάνε μου μια χάρη. Μέρα που θα είναι δώσε στην κόρη σου και ένα όνομα της Παναγίας!!
Ξυπνάω απότομα αλλά ακούω στο αφτί μου κι όλα τα ονόματα της Μεγαλόχαρης..
Με πιάνουν τα κλάματα από τύψεις κι ενοχές γιατί και τις δύο γιαγιάδες της λένε Αλεξανδρες και το παιδί γεννιόταν με το όνομα του..
Δεν είπα σε κανέναν τίποτα πέρα από τον άντρα μου κι αποφασίσαμε ότι αφού είναι ο μήνας της Παναγίας μας θα της δώσουμε και δεύτερο όνομα.
11 Αυγούστου 1997
Οι γονείς μου κάθε απόγευμα πάνε στις παρακλήσεις κι αμέσως μετά περνάνε από το σπίτι να δουν εμένα γιατί με έχουν έννοια.
Τόσο πρησμένη έγκυο δεν έχουν ξαναδεί..
Εκείνη τη μέρα ο πάτερ Πασχάλης είναι πολύ προβληματισμενος και κοιταζεται περίεργα με τη μαμά..
Το μυαλό μου πήγε στα χειρότερα λόγω της καρδιοπαθειας του.
Ανησυχώ και ρωτάω ευθεως.
-Ότι κι αν είναι πείτε το, μεγάλη κοπέλα είμαι θα το διαχειριστω. Συμβαίνει κάτι με την υγεία σου?
-Όχι παιδί μου, μην τρέχει ο νους σου στο κακό, λέει ο παππουλακος μου.. Εγώ θα σας πω τι μου συνέβη κι εσείς κάντε ότι καταλαβαίνετε. Σήμερα το πρωί όπως καθόμουν στο γραφείο του ναού μπήκε να προσκυνησει μια γυναίκα. Έριξε το μαντήλι τους στους ώμους, άναψε το κεράκι της και ήρθε στο γραφείο. Νέος εγώ στην ενορία σκέφτομαι ότι είναι κάποια από τις κυρίες που διακονει το ναό.
-Τι έχεις πάτερ Πασχάλη, τι σου συμβαίνει?
-Να βρε παιδί μου, την κόρη μου σκέφτομαι, θέλει μέρες ακόμα να γεννήσει αλλά είναι παραμορφωμενη, πολύ πρησμένη.
-Ανησυχείς
-Πολύ, πάρα πολύ
Του έπιασε τον ώμο και του είπε
-Μέρα που θα γεννηθεί δώστε της κι όνομα της Παναγίας και μην ανησυχείς, θα είμαι κι εγώ εκεί.
Μεχρι να καταλάβει τι του είπε εκείνη μπήκε στο ναό.. Πήγε να τη βρει και δεν υπήρχε πουθενά… άλλη έξοδος στο υπόγειο εκκλησάκι του Αγίου Ραφαήλ στο Περιστέρι δεν υπήρχε. Έπρεπε να περάσει πάλι από μπροστά του…
15 Αυγούστου 1997
05:15 έσπασαν τα νερά, έφυγα για το μαιευτήριο με ένα πλατύ χαμόγελο σα να πήγαινα εκδρομή.
Στις 13:55 γεννήθηκε η Αλεξάνδρα-Μαρία και μαζί της έφερε τη μητρότητα, την ανιδιοτελή αγάπη και την βεβαιότητα, μετά από μια πολύ δύσκολη γέννα, ότι στην αίθουσα δεν ήμουν μόνη μου..
Όταν ο γιατρός μου βγήκε να ενημερώσει τους συγγενείς και βλέποντας το μπαμπά είπε “μάλιστα τώρα κατάλαβα γιατί πήγαν όλα καλά. Ανάψτε δύο λαμπάδες πάτερ”
.
.
Ο Θεός έκανε δώρο στους ανθρώπους την Παναγία και η Παναγία χαρίζει τους ανθρώπους στο Θεό με τη μεσιτεία της 💕
Καλό 15 Αυγουστο σε όλους παρέα μου 🙏
Υ. Γ. Πρώτη φορά μοιράζομαι δημόσια αυτή την ιστορία κι αν σας προκαλεί παρακαλώ προσπεράστε..
