”Ά­μα πε­θά­νει κα­νείς… άμα κλεί­σει, τα μά­τια του… πάει… όλα τε­λεί­ω­σαν. Ποιός γύ­ρι­σε από τον άλλο κό­σμο να μας πει, αν εί­ναι τί­πο­τε;…

mike
By
14 Views
4 Min Read

Δεν βα­ριέ­σαι… Εδώ εί­ναι ο πα­ρά­δει­σος και η κό­λα­ση.”

Λό­για γνω­στά. Χι­λιο­ει­πω­μέ­να. «Τρο­πά­ριο»! Τα λένε συ­νε­χώς πολ­λοί που δεν πι­στεύ­ουν, ότι υπάρ­χει ζωή μετά το θά­να­το. Με… πολ­λή σο­βα­ρό­τη­τα. Με την πε­ποί­θη­ση ότι εί­ναι μία σοφή δια­πί­στω­ση, με τε­τρα­γω­νι­κή λο­γι­κή! Αλλά δεν εί­ναι έτσι! Εί­ναι φτη­νές ανο­η­σί­ες, αφέ­λειες, απε­ρι­σκε­ψί­ες, επι­πό­λαια λό­για. Θέ­λε­τε να το δια­πι­στώ­σε­τε; Ρω­τή­στε τους!

Μόνο τού­το: ”Πώς το κα­τα­λά­βα­τε; Πώς φθά­σα­τε σ’ αυτή τη δια­πί­στω­ση; Τί έρευ­να κά­να­τε;”. Δεν έχουν τί να απαν­τή­σουν! Όμως έρ­χον­ται τα γε­γο­νό­τα, που φα­νε­ρώ­νουν, πόσο εκτός πραγ­μα­τι­κό­τη­τας εί­ναι κάτι τέ­τοιες «δια­πι­στώ­σεις»! Και δεί­χνουν ότι αυ­τοί που τα λένε δεν έχουν επα­φή με την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα· ζουν στον κό­σμο τους!

Γε­γο­νό­τα εί­ναι οι συ­νε­χείς και αδιά­κο­πες εμ­φα­νί­σεις και πα­ρεμ­βά­σεις των Αγί­ων στην ζωή μας. Το θαυ­μα­στό εί­ναι ότι για την με­τα­θα­νά­τια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, μας την απο­κα­λύ­πτουν όχι μόνο Άγιοι, αλλά και αμαρ­τω­λοί. Ιδού ένα πα­ρά­δειγ­μα μιας με­σή­λι­κης κυ­ρί­ας. Δι­η­γεί­ται η ίδια: ”Με­ρι­κά χρό­νια πριν, όταν έχα­σα τον άν­δρα μου, ήμουν φο­βε­ρά λυ­πη­μέ­νη. Η ζωή είχε χά­σει για μένα κάθε εν­δια­φέ­ρον· και η σκέ­ψη για αυ­το­κτο­νία ερ­χό­ταν στο νου μου όλο και πιο συ­χνά. Ποτέ δεν θα ξε­χά­σω την πα­ρα­μο­νή του Πά­σχα εκεί­νης της τρα­γι­κής για μένα χρο­νιάς. Με την φρον­τί­δα της μη­τέ­ρας, όλα ήταν έτοι­μα για τον με­γά­λο εορ­τα­σμό· και το σπί­τι μας είχε πά­ρει την πα­νη­γυ­ρι­κή του όψη. Μόνο που στην ψυχή μου δεν είχα Πά­σχα! Αν­τί­θε­τα μά­λι­στα, κυ­ριαρ­χού­σε εκεί το ζο­φε­ρό σκο­τά­δι της απο­γο­ή­τευ­σης. Η μη­τέ­ρα μου όμως, που ήξε­ρε τη βα­ρειά μου ψυ­χι­κή κα­τά­στα­ση, δεν με άφη­νε ούτε βήμα να κάνω από κον­τά της, χω­ρίς να με πα­ρα­κο­λου­θεί. Και τότε εγώ, σαν χρό­νο κα­τάλ­λη­λο να φέρω σε πέ­ρας το λο­γι­σμό μου, να θέσω τέρ­μα με την αυ­το­κτο­νία στη ζωή μου, διά­λε­ξα τη νύ­χτα του Πά­σχα!

Έτσι δεν θα ήταν στο σπί­τι, σκε­φτό­μουν, κα­νέ­νας -εκτός από την κο­ρού­λα μου- να με εμ­πο­δί­σει! Είπα λοι­πόν στην μη­τέ­ρα μου, πως εγώ θα αρ­γού­σα λίγο, για­τί με πο­νού­σε τάχα το κε­φά­λι. «Καλά τότε, ξά­πλω­σε λίγο -με συμ­βού­λευ­σε η μη­τέ­ρα- και, αφού σου πε­ρά­σει το κε­φά­λι, θα πάμε μαζί στην Εκ­κλη­σία». Για να απο­φύ­γω την κου­βέν­τα της ξά­πλω­σα. Και χω­ρίς να το κα­τα­λά­βω απο­κοι­μή­θη­κα… Και ξαφ­νι­κά βλέ­πω ένα πα­ρά­ξε­νο όνει­ρο. Ευ­ρί­σκο­μαι σε κά­ποιο σκο­τει­νό και τρο­μα­κτι­κό υπό­γειο. Μα­κριά, βλέ­πω τε­ρά­στιες φλό­γες. Και από το κάτω μέ­ρος του υπο­γεί­ου αυ­τού χώ­ρου, κα­τα­καμ­μέ­νη, φρι­κια­στι­κή, μ’ ένα σχοι­νί στο λαι­μό, τρέ­χει προς το μέ­ρος μου μια πα­λιά μου συμ­μα­θή­τρια. ”Όλ­γα, Όλγα, τί κά­νεις εδώ;”, της φώ­να­ξα.

”Δύ­στυ­χη και εσύ θέ­λεις να έρ­θεις εδώ; μου σκού­ζει εκεί­νη”. Και αμέ­σως αν­τη­χεί ο γλυ­κύς ήχος της με­γά­λης μας καμ­πά­να… Ήταν η καμ­πά­να της Εκ­κλη­σί­ας, που χτυ­πού­σε για την Ακο­λου­θία της Ανα­στά­σε­ως. Η Όλγα με το σχοι­νί στο λαι­μό, που είχε φα­νεί μέσα σ’ εκεί­νη τη φρι­κτή κα­τά­στα­ση, είχε αυ­το­κτο­νή­σει πριν ένα χρό­νο. Το γε­γο­νός αυτό συ­νέ­τι­σε την απελ­πι­σμέ­νη γυ­ναί­κα. Την έβγα­λε από το τέλ­μα της από­γνω­σης, που εί­ναι η χει­ρό­τε­ρη πα­γί­δα του δια­βό­λου.

Και εμάς, μας δι­δά­σκει ότι: 1) Ναι! Έχουν έρ­θει και έρ­χον­ται και θα έρ­χον­ται από τον «άλλο κό­σμο» πολ­λοί και άγιοι και αμαρ­τω­λοί· και μας το λένε κα­θα­ρά, ότι ο θά­να­τος δεν εί­ναι ΤΕ­ΛΟΣ και ότι μετά τον θά­να­το ακο­λου­θεί η ΑΙΩ­ΝΙΑ ΖΩΗ, ή η ΑΙΩ­ΝΙΑ ΚΟ­ΛΑ­ΣΗ και

2) Δεν υπάρ­χει για τον άν­θρω­πο, με­γα­λύ­τε­ρο λά­θος, από το να μην προσ­δο­κά «Ανά­στα­ση νε­κρών και ζωήν του μέλ­λον­τος αιώ­νος».

(Αρχιμ Σάββα Δημητρέα, «Κατεύθυνον τα διαβήματά μου», εκδ. Ι.Μ.Προφ. Ηλιού, Πρέβεζα 2012)

Πηγή: «Θεομήτορος» Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμάκι

Λόγοι Γερόντων και Αγίων της Ορθοδοξίας

add
TAGGED:
Share This Article