Συνέβη τον Σεπτέμβριο του 1988, την ημέρα που ξεκινούσε η σχολική χρονιά. Για την οικογένειά μας ήταν μια δύσκολη χρονιά. Ο πατέρας μου αναγκάστηκε να φύγει στο εξωτερικό για να εργαστεί, καθώς η οικονομική κρίση στην περιοχή μας είχε φτάσει πολύ νωρίτερα…
Εγώ και τα τρία μικρότερα αδέρφια μου, παραμείναμε με τη μητέρα μας στο χωριό. Τότε είχαμε μια μικρή κτηνοτροφική μονάδα με 20 αγελάδες.
Ο στάβλος βρισκόταν στην άκρη του χωριού. Τα καλοκαίρια βοηθούσαμε κι εμείς τους γονείς μας στις διάφορες αγροτικές ασχολίες αλλά, αφού θα έφευγε ο πατέρας και εμείς θα ξεκινούσαμε πάλι το σχολείο, όλες οι φροντίδες θα έπεφταν στη μητέρα μας.
Κανονίστηκε το ταξίδι και τελικά η ημερομηνία αναχώρησης του πατέρα συνέπεσε με την ημέρα που άνοιξαν τα σχολεία.
Εκείνη την ημέρα, αφού ξεκίνησε ο πατέρας για το ταξίδι του και αφού φύγαμε κι εμείς για τον Αγιασμό, η μάνα πήγε στον στάβλο για να φροντίσει τα ζωντανά.
Κάποια στιγμή άκουσε ένα φοβερό βουητό που δεν ήταν αέρας. Είχε πιάσει φωτιά στα ανατολικά του χωριού, η οποία όλο και δυνάμωνε.
Καθώς ο αέρας έπνεε προς το χωριό, οι φλόγες κατάκαιγαν με ταχύτητα ότι έβρισκαν μπροστά τους.
Τα ζώα αναστατώθηκαν, κατάλαβαν τον κίνδυνο, πανικός…
Κάποιοι συγχωριανοί που είχαν δει την πυρκαγιά ειδοποίησαν την Πυροσβεστική. Μέχρι να φτάσει το πυροσβεστικό όχημα στο χωριό, η φωτιά είχε πλησιάσει επικίνδυνα προς το στάβλο μας.
More Read
Τι θα προλάβαιναν να κάνουν οι πυροσβέστες; Πού να τρέξουν πρώτα;
Η μητέρα μου ήταν σε απόγνωση.
Μόνο ο Θεός μπορούσε να μας γλυτώσει από αυτή την καταστροφή.
Ζήτησε βοήθεια από την Παναγία:
– “Παναγία μου κάνε κάτι, θα καούν τα ζωντανά!”.
Και ξαφνικά άρχισε να βρέχει.
Όχι παντού, μόνο πάνω από το στάβλο μας.
More Read
Για λίγα λεπτά, όσο χρειάστηκε για να βραχούν τα ξερά χόρτα και τα δέντρα γύρω από το στάβλο. Και δεν πιάσαμε φωτιά…
Η μητέρα μου έκπληκτη έβλεπε τη φωτιά να αλλάζει πορεία και να πηγαίνει προς τα βόρεια, λες και την εμπόδιζε ένας αόρατος γιγάντιος τοίχος, λες και κάποια δύναμη πιο δυνατή από τον αέρα άλλαξε την πορεία της.
Αυτό ήταν ένα από τα πολλά θαύματα της Παναγίας στην οικογένειά μας. Να είναι δοξασμένο το όνομά Της.
Και τώρα ακόμα αν τη ρωτήσουμε τη μανούλα μου τι γνώμη της για όσα συμβαίνουν και για τους κινδύνους που μας απειλούν, ένα έχει να πει:
“Να κρατηθούμε γερά από το φουστάνι της Παναγίας παιδιά μου!”
Και σε μεσίτριαν έχω…
Ας Την παρακαλούμε να προστατεύει την Πατρίδα μας. Ας παρηγορεί τους αδελφούς μας που δοκιμάζονται και αυτό το καλοκαίρι από την πύρινη λαίλαπα. Ένας συνάνθρωπός μας, εθελοντής δασοπυροσβέστης έχασε τη ζωή του, πολλοί συνάνθρωποί μας έχουν χάσει τα σπίτια τους, το βιός τους και ακόμα οι φωτιές μαίνονται σε πολλές περιοχές.
Ας ενισχύει η γλυκιά μας Παναγιά και τους ήρωες που παλεύουν μέρα – νύχτα με τις φλόγες.
Είναι η Βοήθειά μας, η Μεσίτριά μας. Εκείνη που μπορεί να ζητήσει από τον Υιό της και Θεό μας να μας συγχωρέσει για την αποστασία μας, να μη πάρει τη Χάρη Του από πάνω μας και να μας χαρίσει το άπειρο έλεός Του. Αμήν.
Μαρία Κοσμίδου
ΠΡΟΣΕΥΧΉ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΊΑ ΜΑΣ
“Η Ικεσία των Χαμένων”
Τρυφερή Μητέρα του Θεού και των ανθρώπων
ικέτευσε για μας, τους χαμένους στα πάθη μας.
Οι διψασμένες φτωχές μας ψυχές καίγονται , σε σένα κραυγάζουνε.
Σπλαχνίσου τους χαμένους της γης.
Είσαι ανάμεσά μας, δίπλα εδώ πάντα, Κόρη του Ευαγγελισμού.
Σε έχουμε ανάγκη αγνή μας ΜΗΤΕΡΑ.
Εσύ ακούς την κάθε αγωνιώδη και πονεμένη φωνή.
Εσύ μας γνωρίζεις με τη Χάρη Του Υιού σου.
Μας αγαπάς!
Σπλαχνίσου τους αγνοούμενους στα κρύφια της γης.
Σπλαχνίσου τους χαμένους στην απόγνωση.
Ικέτευσε,
για τους ξεχασμένους στα μνήματα,
για τις αβάπτιστες αθώες ψυχές των παιδιών,
για τις αιχμάλωτες ψυχές πίσω από τα σίδερα,
για τους αρρώστους στο κρεβάτι του πόνου.
Εσύ είσαι η θεϊκή περίθαλψη κάθε πάσχοντος.
Μεσίτευσε, Παρθένα μου, στον Υιόν σου και Θεό μας,
για τα ορφανά των πολέμων
και για τα χαμένα παιδιά των ουσιών.
Μετανιωμένοι, εμείς οι Ιούδες, σε ικετεύουμε.
Δακρύζεις, που διεφθαρμένοι κι άσωτοι είμαστε,
χαμένοι μέσ΄την ύλη.
Δώσε μας τα νικητήρια στην καθημερινή πάλη.
Ξέρεις πολύ καλά ότι όποιος θέλει βοήθεια, εσένα ποθεί, γιατί είσαι η βοήθεια του κόσμου όλου!
Έχουμε μόνιμα την ανάγκη σου, ακόμα κι αυτοί που δεν το νιώθουν.
Εσύ η αγία γλυκύτητα της Αγάπης, η βέβαιη ελπίδα!
Ρίξε μας μια ματιά, με το δακρυσμένο βλέμμα σου.
Χωρίς Χριστόν χαμένοι είμαστε.
Ουράνιε Ναέ, Ειρήνη της Ιερουσαλήμ!
Γίνε η αιώνια οδηγός μας προς την Ανω πατρίδα μας.
Σώσε μας. Είμαστε προσκυνητές της Χάρης του Χριστού μας.
Ικέτευσε για τις χαμένες ψυχές της άγνοιας των άθεων,
των βλάσφημων, από τις φυλακές του θανάτου.
Μητέρα Θεού ολοφώτεινη, ουράνια, παγκόσμια!
Αστείρευτη χαρά και ευτυχία των Αγγέλων είναι η δόξα σου!
Πρέσβευε για όλους εμάς.
Εκείνον θέλουμε, τον Ιησούν τον Αναστάντα.
Η καρδιά μας είναι ανήσυχη έως ότου αναπαυθεί κοντά Του!
Μη μας εγκαταλείψεις ποτέ, Θεοτόκε,
εσύ που είσαι η Ικεσία των Χαμένων από το δρόμο τον θεικό!
Μείνε εδώ, μη φύγεις ποτέ!
(π.Ιγνάτιος Καζάκος Ποιμενίτης)
Η Αγάπη είναι παντού Πολυξ.Ρέρρα
