Ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος σὲ μία ὁμιλία του στὸ Τορόντο τὸ 1994, διηγήθηκε τὴν ἑξῆς ἐμπειρία, ποὺ εἶχε σὲ ναὸ τῶν Ἀθηνῶν.
«Στὴν Ἀθήνα, σ’ ἕνα ναό, ἕνας ἱερομόναχος (πρόκειται γιὰ τὸν Ἱ. Ναὸ Ἁγ. Γεωργίου Καρέα καὶ γιὰ τὸν Κύπριο ἀρχιμανδρίτη π. Σάββα Ἀχιλλέως) ἀγαπάει πολὺ τοὺς πονεμένους καὶ μάλιστα τοὺς δαιμονισμένους ἀνθρώπους καὶ ἀπὸ τὸ πρωΐ μέχρι τὴ νύχτα προσεύχεται γι’ αὐτοὺς, νηστεύει καὶ διαβάζει εὐχές – πηγαίνουν πολλοί δαιμονισμένοι γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὰ δαιμόνια – μεταξὺ αὐτῶν γνωρίζω μία πολύ δραματική περίπτωσι.
Εἶναι μία κοπέλλα δαιμονισμένη. Ἀγράμματη. Ήταν άθεη, κομμουνίστρια. Δὲν εἶχε καμμία σχέσι μὲ τὸν Θεὸ καὶ μὲ τὴν Ἐκκλησία. Παρουσίασε ἀνώμαλο ψυχικό βίο. Οἱ οἰκεῖοι, οἱ συγγενεῖς της προσέφυγαν σε ψυχιάτρους και ψυχαναλυτές. Καὶ ἀντί νὰ κάνουν οἱ ψυχίατροι καὶ οἱ ψυχαναλυτές ψυχανάλυση στην κοπέλλα, ἔκανε ἡ κοπέλλα στοὺς γιατρούς! “Γιατρέ μου, παρουσιάζεις αὐτὸ κι αὐτὸ τὸ πρόβλημα”. Ἀνέφερε δὲ ὁλόκληρες θεωρίες ἡ ἁγράμματη αὐτὴ κοπέλλα μεγάλων ψυχαναλυτῶν καὶ ψυχολόγων, τοῦ Φρόϋντ, τοῦ Γιούνγκ καί ἄλλων ἀπ᾿ ἔξω! Καὶ οἱ ἀνόητοι οἱ γιατροὶ ἔλεγαν “παιδί θαῦμα”! Τί παιδί θαύμα; Ἕνα ἀγράμματο κορίτσι μπορεῖ νὰ μᾶς ἀναφέρῃ θεωρίες τοῦ Φρόϋντ καὶ τῶν ἄλλων ψυχολόγων καὶ ψυχαναλυτῶν κατὰ τρόπο φυσικό; Δὲν προβληματίζονται μερικοὶ ἄνθρωποι, καὶ ἐπιστήμονες ἀκόμη εἶναι ἐπιπόλαιοι;
Δὲν εἶναι δυνατὸν μὲ φυσικό τρόπο νὰ γνώριζε ἡ κοπέλλα τὶς θεωρίες τοῦ Φρόϋντ, ἀλλὰ ὁ διάβολος, ποὺ ἦταν μέσα της, τὶς γνώριζε καὶ μὲ τὸ στόμα τῆς δαιμονισμένης κοπέλλας τις ἀνέφερε.
Ὅταν πῆγε στὸ ναό, ποὺ πῆγαν καὶ ἄλλοι δαιμονισμένοι, καὶ ἄρχισε ό ἱερομόναχος νὰ τὴ διαβάζῃ, τιναζόταν στὸν ἀέρα, αἰσχρολογοῦσε, βωμολοχούσε, βλασφημούσε! Όταν τελείωναν οἱ ἐξορκισμοὶ ἠρεμοῦσε. Ἑλένη ἦταν τὸ ὄνομά της. “Ελένη, τί ἦταν αὐτὰ τὰ πράγματα, ποὺ ἔκανες;” “Τί ἔκανα;”, ἔλεγε. Δὲν εἶχε καμμιὰ συνείδησι τῶν ὅσων ἔκανε τὴν ὥρα τῶν ἐξορκισμῶν.
»Αὐτὴ ἡ Ἑλένη, στὸν κύκλο ἐκεῖ τοῦ ναοῦ, ποὺ γνωρίζουν τὴν περίπτωσί της, ὠνομαζόταν Φρόϋντ, ἐπειδὴ ἔλεγε τὶς θεωρίες τοῦ Φρόϋντ ἀπ᾿ ἔξω!
» Μιὰ μέρα, ποὺ πῆγα σ’ αὐτὸ τὸ ναὸ νὰ κηρύξω, μετὰ τὸ κήρυγμα ἔξω ἀπὸ τὸ ναὸ εἶδα αὐτὴ τὴν Ἑλένη, τὸν Φρόϋντ, ποὺ ἔτρωγε μιὰ σοκολάτα, ἀκουμπισμένη σ’ ἕναν τοῖχο. Σὲ μιὰ στιγμὴ ἔκοψε ἕνα κομμάτι ἀπὸ τὴ σοκολάτα καὶ ἦλθε νὰ μοῦ τὸ προσφέρῃ. “Σοῦ προσφέρω αὐτὴ τὴ σοκολάτα”. Τὴν πῆρα καὶ εἶπα: “Εὐχαριστῶ, Ἑλένη”. “Δὲν εἶμαι ἡ Ἑλένη”. Τῆς λέω: “Ποιὰ εἶσαι; Σὲ ξέρω, ή Ἑλένη εἶσαι”. “Σοῦ εἶπα, δὲν εἶμαι ἡ Ἑλένη”. Λέω “ποιὰ εἶσαι;” “ Αὐτός, που εἶναι μέσα στὴν Ἑλένη”. “Πάρε πίσω τὴ σοκολάτα”, λέγω, “διάβολε, προσφορὲς ἀπὸ σένα δὲν δέχομαι”. Πῆρε τὴ σοκολάτα, ἀκούμπησε πάλι στὸν τοῖχο καὶ ἔπειτα ἀπὸ λίγο φώναξε τρεῖς φορές: “Σωτηρόπουλε, Σωτηρόπουλε, Σωτηρόπουλε”. “Λέγε, Ελένη”. “Σοῦ εἶπα, δὲν εἶμαι ἡ Ἑλένη”. “Ποιὰ εἶσαι;”. “Ο δαίμονας, ποὺ εἶναι μέσα στὴν Ἑλένη”. “Τί θέλεις, διάβολε;”. “Θὰ μοῦ κάνῃς μιὰ χάρι;” Λέω “γιὰ ν᾿ ἀκούσω” (στιχομυθία μὲ τὸν σατανᾶ!).
“Εὰν μοῦ κάνῃς αὐτὴ τὴ χάρι θὰ σοῦ κάνω ὅ,τι καλό θέλεις”. Έχει ὁ διάβολος τὴν ἰδέα, ὅτι μπορεῖ νὰ κάνῃ καὶ καλό! “Ν᾿ ἀκούσω, διάβολε”. “Θὰ σταματήσῃς τὰ κηρύγματα;” “Αὐτὸ δὲν γίνεται, διάβολε”.
Μιὰ ἄλλη μέρα, ποὺ πῆγα στὸ ναό, μοῦ εἶπε πάλι τὰ ἴδια λόγια. Μετὰ τοὺς ἐξορκισμοὺς ὁ Φρόϋντ, ἡ Ἑλένη, σχεδὸν ἔχει ἀπαλλαγῆ ἀπὸ τὴ δαιμονικὴ ἐπήρεια. Έχει μερικὰ ὑπολείμματα ἀκόμη τοῦ δαιμονισμού».
Πηγή: «Νικόλαος Σωτηρόπουλος. Ὁ Θεολόγος καὶ Ὁμολογητής», Χρήστου Κων. Λιβανοῦ, Ἀθήνα 2020, ἐκδ. Σαΐτης, σέλ.389-391
