Δικαστής εγκρίνει μετάγγιση αίματος για ένα παιδί Μάρτυρα του Ιεχωβά.

(Δημοσιεύτηκε στις 6 Ιουλίου 2026 στη σελίδα της UNADFI).

Το Ανώτατο Δικαστήριο του Κεμπέκ εξουσιοδότησε γιατρούς στο CHU de Québec-Université Laval να πραγματοποιήσουν μεταγγίσεις αίματος, εάν κριθεί απαραίτητο, σε ένα παιδί που γεννήθηκε στις 26 εβδομάδες κύησης, παρά την αντίθεση των γονιών του, οι οποίοι είναι Μάρτυρες του Ιεχωβά.

Γεννημένη εξαιρετικά πρόωρα, διασωληνωμένη και με καρδιακή πάθηση, το βρέφος  διέτρεχε υψηλό κίνδυνο σοβαρής αναιμίας. Σύμφωνα με τους γιατρούς, η έλλειψη μετάγγισης θα οδηγούσε σε μη αναστρέψιμη βλάβη, εγκεφαλικές ή πνευμονικές αιμορραγίες ή ακόμα και στον θάνατό της.

Οι γονείς αρνήθηκαν αυτή τη θεραπεία λόγω των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων, καθώς οι Μάρτυρες του Ιεχωβά παραδοσιακά απορρίπτουν τις μεταγγίσεις αίματος.

Η δικαστής Ιζαμπέλ Μπρετόν, η οποία ασχολήθηκε με το θέμα ως επείγον ζήτημα, έκρινε ότι η προστασία της ζωής και της υγείας του παιδιού πρέπει να υπερισχύει της θρησκευτικής ελευθερίας των γονέων. Βασιζόμενη στη νομολογία μιας απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου του 1995, επανέλαβε ότι οι γονείς δεν μπορούν να αρνηθούν την απαραίτητη ιατρική περίθαλψη όταν δεν υπάρχει εναλλακτική λύση.

Η δικαστική εντολή επέτρεψε τις μεταγγίσεις για τέσσερις μήνες και ήταν άμεσα εκτελεστή, προκειμένου να διασφαλιστεί η ταχεία παρέμβαση εάν η κατάσταση της υγείας του παιδιού το απαιτεί.
(La Presse, 29 Ιουνίου 2026)

Επί τη ευκαιρία, να θυμίσουμε ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά πλανώνται στο θέμα της μετάγγισης αίματος.

Από την ορθόδοξη θεολογική και βιβλική άποψη, η απαγόρευση των μεταγγίσεων αίματος θεωρείται εσφαλμένη ερμηνεία των σχετικών βιβλικών χωρίων.

Κι αυτό γιατί στηρίζουν την απαγόρευση μετάγγισης στα χωρία Γένεσις θ, 4, Λευιτικό ιζ, 10-14 και Πράξεις ιε, 28-29, όπου γίνεται λόγος για αποχή από το αίμα αλλά γιά διαφορετικούς λόγους.

Το βασικό επιχείρημα της ορθόδοξης κριτικής είναι ότι η βιβλική εντολή «ἀπέχεσθαι… τοῦ αἵματος» αφορά την κατανάλωση/βρώση αίματος και το τελετουργικό-θρησκευτικό πλαίσιο της εποχής.

Η μετάγγιση αίματος δεν είναι βρώση αίματος. Το αίμα χορηγείται στον οργανισμό ως θεραπευτική ιατρική πράξη.

Στην Καινή Διαθήκη ο Χριστός θέτει ως ανώτερη αρχή την αγάπη και τη σωτηρία του ανθρώπου, ενώ η διατήρηση της ανθρώπινης ζωής έχει ιδιαίτερη αξία.

Δεν υπάρχει, άλλωστε, στην Αγία Γραφή εντολή που να λέει ότι ένας άνθρωπος πρέπει να αρνηθεί μια ιατρικά αναγκαία μετάγγιση, ακόμη και αν κινδυνεύει η ζωή του.

Επομένως, είναι σημαντικό να ξεχωρίζουμε δύο πράγματα: άλλο η βιβλική απαγόρευση της κατανάλωσης αίματος και άλλο η σύγχρονη ιατρική μετάγγιση.

Τι λένε οι Μάρτυρες του Ιεχωβά;
Βασίζονται κυρίως στις Πράξεις ιε, 28-29:

«…ἀπέχεσθαι εἰδωλοθύτων καὶ αἵματος καὶ πνικτοῦ καὶ πορνείας».

Υποστηρίζουν ότι η εντολή «να απέχετε από αίμα» είναι διαχρονική και επομένως απαγορεύει όχι μόνο την κατανάλωση αίματος αλλά και την εισαγωγή αίματος στον οργανισμό μέσω μετάγγισης.

Όμως εδώ υπάρχει ένα σημαντικό ερμηνευτικό πρόβλημα.

Τι ακριβώς συζητούσαν οι Απόστολοι στις Πράξεις ιε’ 28-29;
Το θέμα της Αποστολικής Συνόδου ήταν εάν οι εθνικοί χριστιανοί έπρεπε να τηρούν τις διατάξεις του Μωσαϊκού Νόμου.

Οι Απόστολοι αποφάσισαν να μην επιβάλουν στους εθνικούς ολόκληρο τον Μωσαϊκό Νόμο. Δίνουν όμως ορισμένες συγκεκριμένες απαγορεύσεις, μεταξύ των οποίων και η αποχή από το αίμα.

Το πλαίσιο είναι επομένως διατροφικό και θρησκευτικό, όχι ιατρικό.

Η λέξη «αἷμα» στο συγκεκριμένο πλαίσιο συνδέεται με την κατανάλωση αίματος, όπως ακριβώς και το «πνικτό» — ζώο που δεν είχε στραγγιστεί από το αίμα του.

Η μετάγγιση είναι «βρώση» αίματος;
Εδώ βρίσκεται ένα από τα ισχυρότερα επιχειρήματα εναντίον της ερμηνείας των Μαρτύρων.

Όταν ένας ασθενής λαμβάνει αίμα, δεν το τρώει, δεν το πίνει και δεν το χρησιμοποιεί ως τροφή.

Το αίμα χορηγείται ενδοφλεβίως ως θεραπευτικό μέσο.

Το να πούμε ότι η μετάγγιση ισοδυναμεί με «βρώση αίματος» απαιτεί ένα επιπλέον ερμηνευτικό βήμα που δεν υπάρχει στο βιβλικό κείμενο.

Ένα πολύ ενδιαφέρον σημείο από την ίδια τη Γραφή είναι αυτό στο οποίο ο Ιησούς Χριστός λέει:

«Τὸ Σάββατον διὰ τὸν ἄνθρωπον ἐγένετο, οὐχ ὁ ἄνθρωπος διὰ τὸ Σάββατον”.
(Μάρκος β’ 27)

Και επίσης:
«Ἔλεος θέλω καὶ οὐ θυσίαν.»
(Ματθαίος θ’ 13)

Η γενικότερη αρχή της Καινής Διαθήκης είναι ότι οι θρησκευτικές διατάξεις δεν πρέπει να ερμηνεύονται κατά τρόπο που οδηγεί στην καταστροφή της ανθρώπινης ζωής, όταν πρόκειται για κάτι που δεν αποτελεί πραγματική εντολή του Θεού.

Δηλαδή η διατήρηση και θεραπεία της ανθρώπινης ζωής τονίζεται ιδιαιτέρως στο ιερό Ευαγγέλιο. Γι’ αυτό η Ορθόδοξη προσέγγιση δεν μπορεί εύκολα να δεχθεί ότι μια ιατρική θεραπεία που σώζει τη ζωή απαγορεύεται από μια εντολή η οποία αφορούσε την κατανάλωση αίματος και παρερμηνεύθηκε.

Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον σημείο είναι το γεγονός ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν απαγορεύουν κάθε μορφή θεραπείας που σχετίζεται με το αίμα. Η διδασκαλία τους έχει κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε ολικό αίμα, κύρια συστατικά και διάφορα κλάσματα όπως θα δούμε παρακάτω.

Εάν, όμως, η εντολή των Πράξεων ιε’ 28-29 απαγόρευε απολύτως την είσοδο αίματος στο σώμα, γιατί επιτρέπονται ορισμένα παράγωγα ή κλάσματα αίματος;

Αυτό δείχνει ότι η σύγχρονη θέση τους δεν είναι απλώς μια αυτονόητη ανάγνωση του βιβλικού κειμένου, αλλά αποτελεί δογματική ερμηνεία που αναπτύχθηκε από την οργάνωσή τους.

Πότε ακριβώς θεσπίστηκε η απαγόρευση της μετάγγισης, τι πίστευαν οι Μάρτυρες πριν από αυτήν και πώς άλλαξε η επίσημη διδασκαλία τους;

Η εξέλιξη της διδασκαλίας.

Πριν από το 1944–1945 δεν υπήρχε η σημερινή, συγκεκριμένη απαγόρευση των μεταγγίσεων. Η ίδια η οργάνωση αναφέρει ότι το ζήτημα άρχισε να διατυπώνεται στις εκδόσεις της στις αρχές της δεκαετίας του 1940.

1944. Η Watchtower άρχισε να υποστηρίζει ότι η μετάγγιση αποτελεί ουσιαστικά έναν τρόπο «λήψης/βρώσης» αίματος.

1945. Δημοσιεύθηκε το άρθρο που καθόρισε με σαφέστερο τρόπο την επίσημη θέση: η απαγόρευση του αίματος, όπως ερμηνεύθηκε από την οργάνωση, εφαρμόζεται και στη μετάγγιση.

1951. Η θέση έγινε ακόμη πιο συγκεκριμένη. Σε ερώτηση της Watchtower αναφέρεται ότι, παρότι οι μεταγγίσεις δεν υπήρχαν στην αποστολική εποχή, το αποστολικό διάταγμα των Πράξεων 15 «περιλαμβάνει» και τη σύγχρονη μετάγγιση.

1961. Έγινε το πιο αυστηρό βήμα. Η αποδοχή μετάγγισης μπορούσε να οδηγήσει σε αποκοπή εάν το άτομο θεωρούνταν αμετανόητο. Η ίδια η οργάνωση το επιβεβαιώνει ιστορικά.

Δηλαδή δεν έχουμε μια διδασκαλία που οι Μάρτυρες υποστήριζαν από την εποχή του ιδρυτή τους με την ίδια μορφή, αλλά
μια δογματική ερμηνεία που διαμορφώθηκε σταδιακά τον 20ό αιώνα.

Και μάλιστα η ίδια η ιστορική εξέλιξη δείχνει ότι αυτή η σύνδεση δεν ήταν εξαρχής δεδομένη μέσα στην ίδια την οργάνωση.

Ας δούμε λίγο πιό αναλυτικά τα βιβλικά χωρία στα οποία στηρίζουν την εσφαλμένη ερμηνεία τους πλην αυτό των Πράξεων που αναφέρθηκε παραπάνω.

1. Γένεσις θ’ 4 .
Το χωρίο λέει:
«πλὴν κρέας ἐν αἵματι ψυχῆς οὐ φάγεσθε».

Το εβραϊκό κείμενο συνδέει ρητά την απαγόρευση με το φαγητό. Δεν πρέπει να τρώγεται κρέας μαζί με το αίμα του. Το αίμα παρουσιάζεται ως φορέας της ζωής του ζώου.

Άρα το επιχείρημα των Μαρτύρων ότι «αφού απαγορεύεται να βάλεις αίμα μέσα σου, απαγορεύεται και η μετάγγιση» δεν προκύπτει από τη διατύπωση. Το ρήμα είναι «φάγεσθε» — «θα φάτε» — και το αντικείμενο είναι το κρέας με το αίμα του.

2. Λευϊτικό ιζ’ 10-14.
Εδώ η εικόνα γίνεται ακόμη πιο καθαρή.

Το κείμενο επαναλαμβάνει:
“πᾶσα ψυχὴ… ἥτις φάγεται αἷμα…” και

“οὐ φάγεσθε αἷμα παντὸς κρέατος”.

Και στο εδάφιο 13 δίνεται συγκεκριμένη πρακτική οδηγία στον κυνηγό: όταν σκοτώσει ζώο ή πτηνό για τροφή, πρέπει να χύσει το αίμα και να το καλύψει με χώμα.

Επομένως, το άμεσο αντικείμενο της απαγόρευσης είναι η κατανάλωση αίματος ζώων ως τροφής. Το Λευιτικό εξηγεί γιατί απαγορεύεται.

«ἡ γὰρ ψυχὴ πάσης σαρκὸς τὸ αἷμά ἐστιν».

Το αίμα συμβολίζει και αντιπροσωπεύει τη ζωή και γι’ αυτό έχει ιδιαίτερη ιερότητα. Μάλιστα, το αίμα έχει δοθεί στο θυσιαστήριο για εξιλέωση.

Δεν υπάρχει όμως αναφορά σε ιατρική χρήση του αίματος.

Ένα πολύ κρίσιμο ερώτημα προς τους Μαρτυρες αφορά και πάλι στον στίχο των Πράξεων (ιε’ 28-29) όπου επισημαίνεται ότι «κανένα αίμα δεν επιτρέπεται να εισέλθει στον οργανισμό».
Τότε θα έπρεπε να εξηγηθεί γιατί η ίδια η οργάνωση των Μαρτύρων έχει ιστορικά κάνει διακρίσεις μεταξύ ολικού αίματος, κύριων συστατικών του και επιμέρους κλασμάτων.

Δηλαδή η ίδια η πρακτική τους δείχνει ότι δεν εφαρμόζουν κυριολεκτικά την αρχή:

«κάθε είσοδος οποιουδήποτε συστατικού που προέρχεται από αίμα απαγορεύεται».

Τι απαγορεύουν απολύτως οι ΜτΙ;

Οι Μάρτυρες θεωρούν μη αποδεκτά για τη μετάγγιση το ολικό αίμα, τα ερυθρά και λευκά αιμοσφαίρια, τα αιμοπετάλια και το πλάσμα.

Αυτά τα τέσσερα τα αποκαλούν «κύρια συστατικά» του αίματος. Η επίσημη θέση τους είναι ότι δεν δέχονται μετάγγιση ούτε ολικού αίματος ούτε οποιουδήποτε από αυτά τα τέσσερα συστατικά.

Τι γίνεται όμως με τα «παράγωγα»;
Εδώ βρίσκεται η πολύ σημαντική διαφοροποίηση.

Τα τέσσερα κύρια συστατικά μπορούν να υποστούν περαιτέρω επεξεργασία και να διαχωριστούν σε μικρότερα κλάσματα και
γι αυτά δεν υπάρχει απόλυτη απαγόρευση.

Η επίσημη διδασκαλία λέει ότι κάθε Μάρτυρας αποφασίζει προσωπικά, σύμφωνα με τη συνείδησή του, αν θα δεχθεί συγκεκριμένο κλάσμα αίματος.

Παραδείγματα κλασμάτων που αναφέρουν οι ίδιοι ως δυνητικά αποδεκτά είναι:

αλβουμίνη, ανοσοσφαιρίνες, παράγοντες πήξης, ινωδογόνο, ορισμένα κλάσματα από ερυθρά, λευκά και αιμοπετάλια,
αιμοσφαιρίνη και παράγωγά της.

Και το δικό τους αίμα;

Εδώ υπάρχει άλλη μία σημαντική διαφοροποίηση.
Ορισμένες διαδικασίες που χρησιμοποιούν το αίμα του ίδιου του ασθενούς μπορούν να είναι αποδεκτές, όπως: η αιμοδιάλυση (hemodilution), η επαναχρησιμοποίηση αίματος κατά την επέμβαση, η καρδιοπνευμονική παράκαμψη και ορισμένες μορφές επεξεργασίας του αίματος κατά τη διάρκεια της επέμβασης.

Η προϋπόθεση είναι, μεταξύ άλλων, να μην έχει αποθηκευτεί προηγουμένως το αίμα για μεταγενέστερη επανέγχυση. Και πάλι, η τελική απόφαση μπορεί να είναι θέμα προσωπικής συνείδησης.

Από τα παραπάνω προκύπτει ένα μεγάλο κοινωνικό , ηθικό, ιατρικό πρόβλημα που δημιουργείται λόγω της στρεβλής κατά την ορθόδοξη πίστη και ζωή ερμηνείας από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά , η οποία έχει οδηγήσει πολλούς γιατρούς και.δικαστικούς σε κρίση συνείδησης και σύγκρουση καθηκόντων.

Πολλά τα γεγονότα που έχουν φτάσει σε δικαστικές αίθουσες αλλά και στα κοιμητήρια και μάλιστα σε παγκόσμια κλίμακα.

Στην προκειμένη περίπτωση ένας δικαστής αποφάσισε εναντίον αυτής της στρεβλής ερμηνείας των βιβλικών και αποστολικών αυτών αληθειών και ελπίζουμε να το δουν με διάθεση καταλλαγής και επανερμηνείας αυτών των χωρίων για να μη θέτουν την πολύτιμη ζωή των ανθρώπων και μάλιστα παιδιών σε άμεσο κίνδυνο.

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός ας τους φωτίσει!
Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Ι.Ν. Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας.