Μόλις όπου εβγήκε η Ψυχή πλέον από το σώμα,
ο μαύρος με παράλαβε και με ρίξε στην μπόχα.
Σταύρωσε την διάνοια να ρθει το περιστέρι, να
κατεβάσει σου χαρά από του Ουρανού τα μέρη.
Είναι εκείνο πρόσχαρο να δίνει σου ειδήσεις,
κεκοιμησμένων την φωνή δικές μου Απαντήσεις.
Να λέει σου γλυκόλογα με τον στυλό να γράφεις,
προγράμματα της Πίστεως να τα μεταβιβάζεις.
Να βρίσκουν ανακούφιση να παίρνουνε δυνάμεις,
από εμένα από την Παναγιά το άνθος της Αγάπης.
Όπου και μεταδίδω σας από του Ουρανού τα κάλλη.
Για να σας μεταδίδω την χαρά την πίκρα και τον πόνο, όπου
και αντικρίζουνε οι Ψυχές εις στου Ουρανού τον θρόνο.
Μα εκείνες όπου είναι έτοιμες καλώς ετοιμασμένες, έρχε-
ται και απολαμβάνουνε οι ! του Ουρανού τους Αστέρες,
και κάθονται Αιώνια και ζουν ευτυχισμένες.
Μα είναι και άλλες σκοτεινές που έρχονται επάνω,
και συναντούνε τον εχθρό και το δικό του ναύλο.
Και κλαίνε μετανιώνουνε αυτοστιγμής παιδιά μου, μα
ωσάν αντικρίσουν τον εχθρό την σκοτεινιά του Άδου.
Κλαίνε ζητούν βοήθεια μα ποιος θα τους την δώσει,
όπου είναι μαύρη η Ψυχή και έχει χαθεί στην πτώση.
Εκεί τα πάντα σκοτεινά Ήλιος δεν ανατέλλει, μες
στο βαρύ τον σκοτισμό στου Αντίχριστου τα μέρη.
Παγίδα είναι ατέλειωτη και η Ψυχή να κλαίει, και ανα-
στενάζει δεν την αντέχει την φωτιά του πονηρού τα βέλη.
Όπου τώρα είναι ποια αργά μετάνοια να προσφέρει.
Μόνο όσο υπάρχεις μες στην Γης και κλάψεις και θρη-
νήσεις, για τις αμαρτίες σου πιστά μετανοήσεις, και
βγεις καθάριος στον ΘΕΟ τότε θα ευτυχήσεις.
ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΤΑΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΑΤΑΙΟΤΗΣ, ΕΑΝ
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΕΟΣ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ ΣΕ ΑΠΟ ΤΑ ΣΚΟΤΗ.
Και ετούτη η δόλια η Ψυχή Ελβίρα το όνομα της.
Θα σου την φέρω την Ψυχή μήνυμα να σου στείλει,
το πως περνά και θλίβεται μέσα στην καταδίκη.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΨΥΧΗΣ
Σαράντα μέρες πέρασαν όπου έφυγα από τον κόσμο, και
βρίσκομαι στην σκοτεινιά και στου εχθρού τον τρόμο.
Αυτός με εξαπάτησε Ζωή να τερματίσω, για να
με πάρει σκοτεινιά στον μπάτο της αβύσσου.
Πόσο λυπάμαι και πονώ μετάνιωσα αμέσως, να
δώσω την ψυχούλα μου στου Σατανά το πένθος.
Βαριά πληγή και αγιάτρευτη ετούτο όπου και μου συνέβη,
να δώσω την Ψυχούλα μου στου Σατανά τα βέλη.
Πως ; θα αντέξω η άμοιρη και πως θα το βαστάξω,
ετούτο το άγριο θεριό όπου με χτυπά στο βάθος.
Ήμαρτον λέω με λυγμούς κλαίω και υποφέρω,
μα δεν υπάρχει γιατρειά εις στου εχθρού το βέλος.
Καμιά Ψυχή να μην βρεθεί μα ωσάν και την δική
μου, να την πλανέψει ο εχθρός και να την βασανίζει,
μέσα εις τα Τάρταρα του Άδου το καμίνι.
ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΨΥΧΕΣ ΚΛΑΙΝΕ ΚΑΙ ΥΠΟΦΕΡΟΥΝ, ΣΤΟΥ
ΑΔΟΥ ΤΟΥΣ ΑΝΑΣΤΕΝΑΓΜΟΥΣ ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΝΤΕΧΟΥΝ.
Μετάνοια δεν εισχωρεί μα ωσάν φύγεις πικραμένη, και
να την δωρίσεις την Ψυχή εις στου εχθρού τα βέλη.
Αιώνια ο στεναγμός η πίκρα το μαράζι, χαρά
δεν ξαναβλέπεις ποια μόνο αναστενάζεις.
Οι πόνοι είναι αβάσταχτοι και αυτή η δυστυχία, ποτέ
και να μην είχα γεννηθεί σε αυτή την κοινωνία.
Μόλις όπου εβγήκε η Ψυχή πλέον από το σώμα,
ο μαύρος με παράλαβε και με ρίξε στην μπόχα.
Γιατί τονέ υπάκουσα και του έκανα το χατίρι,
για να με πάρει σκοτεινιά και να με διευθύνει.
Μόνο με τα μνημόσυνα και ελεημοσύνη, ανα-
κουφίζεται λιγάκι η Ψυχή από την μαύρη οδύνη.
Διά να βγω από εδώ ποτέ δεν το προβλέπω, γιατί εγώ η ίδια
του δώρισα η ! την ψυχούλα μου να μου την καταστρέψει.
Μεγάλο σφάλμα έκανα μα κιαν το μετάνιωσα, συ-
γχώρηση από τον ΧΡΙΣΤΟ δεν πήρα και έχω πόνο.
Νάταν να ξαναγύριζα στου κόσμου την πορεία,
να κάνα πάντα το καλό ποτέ την αμαρτία.
Να δόξαζα τον Κύριο και την γλυκιά Παρθένα, και
όταν θα έφευγα από την ζωή να βλέπα τα Αστέρια.
Αυτά όπου θα φέγγουνε Αιώνες των Αιώνων, και οι τυ-
χεροί όπου θα τα κερδίσουνε χωρίς να νιώθουν πόνο.
Μέσα εις στον Παράδεισο όπου δεν υπάρχει η πίκρα,
μόνο χαρά Αιώνια και αυτή είναι η αλήθεια.
Η ΜΑΝΑ με κατέβασε για να σε συναντήσω, να δώσω σου
επιταγή του Άδη τα στοιχεία, να γράψεις και από εμένανε δικιά
μου ιστορία, του Άδου του αναστεναγμούς όπου δεν υπάρχει χρεία.
Μα όσο και αν κλάψω τώρα εγώ και όσο και αν μετανιώσω, το σφά-
-λμα δεν διορθώνετε γιατί εκαταπάτησα η ! του Χριστού τον νόμο.
Γιατί εγώ ετερμάτισα ετούτην την ζωή μου, με
πλάνεψε ο πονηρός και έχασα την Ψυχή μου.
Και τηνέ κέρδισε αυτός στον πάτο της αβύσσου.
Πως να περνάει ο καιρός με ετούτο το σκοτάδι,
χωρίς να ξαναδώ το Φως και νάχω πάντα βράδυ.
Μην δείτε μην ακούσετε τιούτη τραγωδία, όπου πέ-
-φτουνε οι αμαρτωλές Ψυχές και χάνουν τον Σωτήρα.
Γιατί ; να κάνω έγκλημα εγώ στον εαυτό μου, να
διώξω τον Σωτήρα μου να ακούσω τον εχθρό μου.
Η μοίρα με έριξε σε τέτοιο μεγάλο δράμα, να
κλαίω ημερονυχτώς μες στου εχθρού την λαύρα.
Συγχώριο θέλω συνεχώς ποτέ μην με ξεχνάτε, λίγο
να ανακουφίζομαι και εγώ από του εχθρού το πάθος.
Μόνο αυτή η αλάφρωση υπάρχει στους Αιθέρες, μα
όταν την ρίξεις την Ψυχή στου Σατανά τις σφαίρες.
Γι’ αυτό εσείς προσέξετε ετούτην την Ψυχή σας,
μα όσο να ζείτε μες στην Γης υπάρχει η Σωτηρία.
Γιατί αν έχεις στίγματα και αμαρτωλή μισέψεις,
σε αναλαμβάνει το Θεριό και Αιώνια σε παιδεύει.
Που να το ήξερα και εγώ που να βάζε ο νους μου,
το πως θα δίκαζα Ψυχή στον μπάτο της αβύσσου.
Πικρό μαράζι αγιάτρευτο εις στου εχθρού τα δίχτυα,
όπου όλους μας εξαπατά και μας σε δίνει πίκρα.
Είναι αυτός ο Αντίχριστος του Άδου το Θερίο,
όπου κερδίζει τις Ψυχές και δέρνει τις αγρίως.
Προσέξετε την δράση του και μην του εμπιστευτείτε,
ότι έχετε πολύτιμο μες στην Ζωή όπου ζείτε.
Είναι η Ψυχή Αθάνατη και ζει και αναπνέει, όπου
την στείλεις θα αναπαυτεί για θα γελά για θα κλαίει.
Αυτό είναι το δώρο σου και εσύ το διευθύνεις, να στεί-
-λεις καθάρια την Ψυχή μες στου Ουρανού την Πύλη.
Μόνο για τον Παράδεισο αξίζει να δουλέψεις, όσο
υπάρχεις μες στην Γη και μην το αμελήσεις, τα
λόγια όπου στέλνω σου πρέπει για να τιμήσεις.
Γιατί είναι από άνωθεν ετούτο το μεγάλο θαύμα,
να σας μιλάνε οι Ψυχές από του Άδου τα σκοτάδια.
Εσύ όπου γράφεις σήμερα η ! το δικό μου δράμα,
ποτέ δεν σε συνάντησα ούτε και εσύ με είδες.
Μα όταν εζούσα μες στην Γης και να εγνώριζα και εγώ της
Παναγιάς τα φώτα, ετούτο το Σχολείο της την Άγια της χάρη,
More Read
όπου σου έχει χαρίσει μες στην Γη χρυσό μαργαριτάρι.
Εκείνη μου διόρισε τα λόγια να σου δώσω,
να σου μιλήσω νοερώς και να σε ενημερώσω.
Το πως εγελάστηκα και έπεσα στο σκοτάδι, και
διάβαζε το δράμα μου να παίρνεις Θεία χάρη.
ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΚΥΡΙΕ ΔΟΞΑ ΣΟΙ !
