Ἦταν καλοκαίρι τοῦ 1947 καὶ ὁ ἀρχιμανδρίτης Κλεόπας ἔφυγε γιὰ τὸ Βουκουρέστι νὰ προμηθευτεῖ ἐκκλησιαστικὰ εἴδη γιὰ τὸ νέο παρεκκλήσι. Φτάνοντας στὴν πρωτεύουσα, οἱ πατέρες τοῦ Πατριαρχείου τὸν προσκάλεσαν σὲ μιὰ συνάντηση στὸ σπίτι τοῦ πανεπιστημιακοῦ καθηγητῆ Ἀλεξάνδρου Μιρονέσκου, ὅπου βρίσκονταν ἤδη μαζεμένοι ἀρκετοὶ ἱερεῖς, καθηγητὲς καὶ πιστοί.
Μεταξὺ αὐτῶν ἦταν οἱ ἀρχιμανδρῖτες Βενέδικτος Γκιούς, Δοσοφτέϊ Μοράριου, Γερόντιος Γκενόϊου, ὁ καθηγητὴς καὶ ἱερέας Δημήτριος Στανιλοάε καὶ πολλοὶ ἄλλοι διανοούμενοι. Τοὺς ἔθεταν διάφορες ρωτήσεις καὶ ἐκεῖνοι ἔδιναν τὶς ἀντίστοιχες πνευματικὲς ἀπαντήσεις. Ὅταν ὁ π. Κλεόπας μπῆκε στὴν αἴθουσα, ὅλοι οἱ καλεσμένοι σηκώθηκαν ὄρθιοι, ζήτησαν τὴν εὐλογία του, περιμένοντας νὰ τοὺς πεῖ μιὰ χρήσιμη συμβουλή.
Κατόπιν πολλῶν παρακλήσεων, ὁ π. Κλεόπας ἄρχισε νὰ λέει ἕναν λόγο ἐμπνευσμένο ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας σχετικὰ μὲ τὴν εὐσέβεια ἀπέναντι στὴν Παναγία. Καὶ καθὼς μιλοῦσε, συνέβη ξαφνικὰ ἕνα θαῦμα!
Ἡ μεγάλη εἰκόνα τῆς Παναγίας ποὺ βρισκόταν κρεμασμένη στὸν τοῖχο, καὶ στὴν ὁποία ἀπεικονιζόταν καὶ ὁ Προφήτης Δαυίδ, ἄρχισε νὰ κουνιέται δυνατὰ γιὰ λίγα λεπτὰ καὶ νὰ βγάζει ἕναν ἦχο σὰν ἅρπα.
Οἱ πατέρες καὶ οἱ πιστοὶ ποὺ ἦταν μέσα στὴν αἴθουσα, γεμᾶτοι συγκίνηση, δὲν μποροῦσαν νὰ καταλάβουν τί θαῦμα ἦταν αὐτὸ ποὺ ἔβλεπαν. Μερικοὶ φώναζαν, ἄλλοι ἔκαναν τὸν σταυρό τους, ἄλλοι προσκυνοῦσαν τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας, ἐνῷ ἄλλοι προσεύχονταν δακρυσμένοι. Ὁ ἀρχιμανδρίτης Βενέδικτος Γκιούς, ὁ ὁποῖος ἦταν ὁ περισσότερο συγκινημένος ἀπὸ ὅλους ἐκεῖ μέσα, ἐπαναλάμβανε: «Θεοτόκε… Θεοτόκε… Θαῦμα… Θαῦμα».
Μετὰ ἀπὸ λίγα λεπτὰ ἡ εἰκόνα σταμάτησε τὴν ταλάντωση καὶ ὅλοι προσευχήθηκαν στὴ Θεοτόκο νὰ προστατέψει τὴ χώρα καὶ τὸν ρουμάνικο λαό. Αὐτὸ τὸ θαῦμα τῆς Παναγίας μὲ τὸ βρέφος στὴν ἀγκαλιά Της ἐνίσχυσε τὴν πίστη ὅλων ὅσων ἦταν παρόντες καὶ ἀνακούφισε τὴν ψυχή τους.
More Read
Ἀφοῦ ὁ π. Κλεόπας τελείωσε τὸν λόγο του, ἔψαλαν ὅλοι τὸ Ἄξιον Ἐστὶ καὶ ἔπειτα ἀποσύρθηκαν, ἔχοντας τὸ θαῦμα στὸ μυαλό τους. Οἱ περισσότεροι ἔνιωσαν ὅτι μέσῳ αὐτοῦ τοῦ θαύματος ἡ Παναγία εἶχε δείξει ἕνα σημάδι ἀγάπης καὶ παρηγοριᾶς γιὰ τοὺς εὐλογημένους χριστιανούς, σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ἄρχιζαν σκληρότατες δοκιμασίες γιὰ τὴ χώρα μας.
Πηγή: «Γέρων Κλεόπας – Ὁ βίος, οἱ δοκιμασίες καὶ ἡ διδασκαλία τοῦ μεγάλου Ρουμάνου ἀσκητῆ», π. Ἰὠαννίκιος Μπαλάν, ἐκδ. Ἐν πλῷ, σέλ.104-106
