Η στιγμή που η Μητέρα του Θεού άπλωσε το Σκέπασμά Της πάνω από τους πιστούς
Ήταν νύχτα στις Εκκλησία των Βλαχερνών.
Οι πιστοί είχαν συγκεντρωθεί στον ναό και προσεύχονταν με φόβο και αγωνία. Και τότε, μέσα στην κατανυκτική ατμόσφαιρα της αγρυπνίας, συνέβη ένα γεγονός που η ορθόδοξη παράδοση διέσωσε ως ένα από τα πιο συγκλονιστικά οράματα της Θεοτόκου.
Ο Άγιος Ανδρέας ο διά Χριστόν Σαλός, μαζί με τον μαθητή του, τον Άγιο Επιφάνιο, είδαν την Υπεραγία Θεοτόκο να εισέρχεται στον ναό.
Η Παναγία προχώρησε προς το Άγιο Βήμα, γονάτισε και προσευχήθηκε με δάκρυα για τον κόσμο.
Και τότε έγινε κάτι που έμεινε βαθιά χαραγμένο στην εκκλησιαστική μνήμη:
σήκωσε το Ωμοφόριό Της και το άπλωσε πάνω από τον λαό.
Σαν να έλεγε χωρίς λόγια:
«Μη φοβάστε. Είμαι εδώ.
Σας σκεπάζω με τη μητρική μου προστασία.»
Δεν ήταν ένα απλό ύφασμα.
Ήταν η εικόνα μιας Μητέρας που στέκεται ανάμεσα στον ουρανό και στα παιδιά Της.
Κάτω από το Σκέπασμά Της βρίσκονταν οι άνθρωποι που προσεύχονταν. Άνθρωποι αδύναμοι, φοβισμένοι, πληγωμένοι, αμαρτωλοί — όπως όλοι μας.
Και η Παναγία δεν στάθηκε μακριά τους.
Στάθηκε επάνω τους.
Τους σκέπασε.
Τους προστάτευσε.
Τους παρέδωσε στην αγάπη και το έλεος του Υιού Της.
Γι’ αυτό και η εορτή της Αγίας Σκέπης δεν είναι απλώς μια ανάμνηση ενός θαυμαστού γεγονότος.
Είναι μια πρόσκληση να μάθουμε πού να καταφεύγουμε όταν η ζωή σκοτεινιάζει.
Όταν φοβάσαι… κάτω από το Σκέπασμα της Παναγίας.
Όταν πονάς… κάτω από το Σκέπασμά Της.
Όταν δεν ξέρεις ποιον δρόμο να πάρεις… σήκωσε τα μάτια σου προς Εκείνη.
Και όταν η καρδιά σου δεν βρίσκει λόγια για προσευχή, αρκεί ίσως μια μικρή κραυγή:
«Παναγία μου, σκέπασόν με.
Μη με αφήσεις μόνο μου.»
Γιατί η Εκκλησία δεν μας διδάσκει να φοβόμαστε τη θύελλα.
Μας θυμίζει πού βρίσκεται το καταφύγιο.
Και το καταφύγιο είναι πάντοτε ο Χριστός.
Και η Παναγία, η Μητέρα Του, στέκεται πάντοτε ως μητέρα δίπλα στα παιδιά που προστρέχουν με πίστη σε Εκείνον.
✥ Υπεραγία Θεοτόκε, σκέπε, φύλαττε και πρέσβευε υπέρ ημών. ✥
Δόξα σοι τῷ δείξαντι τὸ φῶς.
Ιερεας Γκελιας Αρσενιος
