«Μανώλη, θέλω τη βοήθειά σου!»
Ὁ δάσκαλος ἀπόρησε με το έμπιστευτικὸ ὕφος τοῦ πνευματικού του, τοῦ παπα-Δημήτρη Γκαγκαστάθη, σὰν τὸν κάλεσε.
«Παιδάκι μου, ξέρεις πόση αγάπη ἔχω στούς Ταξιάρχες. Ὄχι μόνο μὲ βοήθησαν πάρα πολλές φορές στη ζωή μου, ἀλλὰ καὶ τὸ ὅτι ζῶ τὸ ὀφείλω σὲ αὐτούς. Θα ἤθελα κι ἐγὼ ἀπὸ μεριᾶς μου να κάνω κάτι, γιὰ νὰ τοὺς πῶ “εὐχαριστῶ”. Εἶπα νὰ κάμω μια καμπάνα, να χτυπά καὶ νὰ μαζεύονται οἱ ἄνθρωποι στο ξωκκλήσι τους. Τὰ χρήματα τὰ ἔχω, ἀλλὰ δὲν θέλω να μάθει κανείς ὅσο ζῶ γιὰ αὐτό».
Ὁ δάσκαλος κατάλαβε τί ἤθελε ὁ παπα-Δημήτρης καὶ χωρὶς νὰ περιμένει τοῦ εἶπε: «Δέχομαι!»
Φωτίστηκε τὸ πρόσωπο τοῦ ἀγαθοῦ λευίτη. «Τὸ λοιπόν, ἐσὺ θὰ γίνεις ὁ νουνός, ἐγὼ θὰ βάλω τοὺς παράδες. Θὰ τὴν ἀγοράσω στὸ ὄνομά σου, ἀλλὰ θὰ τὴν πληρώσω εγώ».
«Ἀπὸ δῶ εἶναι ὁ δωρητής μας, ό κ. Μανώλης» εἶπε στὸν τεχνίτη τοῦ χαλκουργείου καὶ πλήρωσε τὴν παραγγελία.
«Γέροντα» τοῦ εἶπε παράμερα ὁ Μανώλης. «Μιᾶς καὶ μὲ ἔκανες συνεργάτη στη δωρεά, ἂς δώσω κι ἐγὼ κάτι μικρό γιὰ τὴν καμπάνα. Ἔτσι, νὰ μὴ νιώθω τελείως ἀμέτοχος». Το δέχθηκε ό παπα-Δημήτρης μὲ χαρά.
More Read
Ἦταν Κυριακή τῶν Βαΐων ὅταν πρωτοχτύπησε ή καμπάνα τῶν Ταξιαρχῶν. Ὁ παπα-Δημήτρης εἶχε κρεμαστεῖ ἀπὸ τὴν καμπάνα καὶ τὴ χτυποῦσε μὲ τόση χαρὰ καὶ τόση ἔνταση, λὲς καὶ θά ‘ρχόταν ὁ Πατριάρχης.
Σε λίγο φάνηκε κι ὁ Μανώλης. «Εἶδες τί ὡραία χτυπά ή καμπάνα σου;» τοῦ εἶπε χαρούμενος. Κι οἱ Ἀρχάγγελοι χάρηκαν μαζί τους, μὲ τὸ μυστικό ποὺ ἔκρυβε ή καμπάνα τῆς ἐκκλησιᾶς τους.
Πηγή: «Γεροντικὸ Σύγχρονων Ἁγίων», Συγγραφέας Νίκη Κατσιάπη, Ἐπιμέλεια Χριστιανικὴ Φοιτητικὴ Δράση, Ἐκδόσεις Ἔαρ, 2026, σέλ.126-127
