Στη Χανιώτη Χαλκιδικής, σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα, μητέρα κατήγγειλε θρησκευτικό κήρυγμα ορθόδοξου ιερομονάχου κατά του Halloween σε δημοτικό σχολείο, υποστηρίζοντας ότι το παιδί της φοβήθηκε και ξυπνούσε τη νύχτα με εφιάλτες.
Και κάπου εδώ γεννάται ένα ερώτημα που συμπυκνώνει ολόκληρη την αντίφαση της εποχής μας. Το Halloween, με τις νεκροκεφαλές, τα δαιμονικά προσωπεία, τις σκοτεινές φιγούρες και την εμπορευματοποιημένη κουλτούρα του τρόμου, δεν φόβισε το παιδί; Οι νουθεσίες, όμως, ενός ορθόδοξου μοναχού, ο οποίος το προειδοποίησε για όσα θεωρεί πνευματικά επιζήμια, φέρεται να το φόβισαν;
Αυτός είναι ο κόσμος ανάποδα στον οποίο ζούμε! Ένας κόσμος που συχνά υποδέχεται με ενθουσιασμό τα ξενόφερτα, αλλά αντιμετωπίζει με καχυποψία τα δικά του, που βαφτίζει την άκριτη μίμηση «πρόοδο» και αντιμετωπίζει την υπεράσπιση της πνευματικής μας παράδοσης ως κάτι ύποπτο, ενοχλητικό ή αναχρονιστικό.
Πότε ακριβώς η ξενομανία μας έφτασε σε τέτοιο σημείο, ώστε να θεωρούμε αυτονόητη την εισαγωγή κάθε ξενόφερτου εθίμου, αλλά αμφισβητήσιμη ακόμη και την ελευθερία ενός ορθόδοξου κληρικού να εκφράσει τη θρησκευτική του άποψη; Από πότε η πολιτισμική αυτοπεποίθηση έγινε μειονέκτημα και η αποκοπή από τις ρίζες μας προϋπόθεση για να θεωρηθούμε σύγχρονοι;
Ας αναρωτηθούμε τι ακριβώς προσφέρει στα παιδιά μας η εξοικείωση με μια κουλτούρα που εμπορεύεται τον τρόμο, το μακάβριο και τη σκοτεινή εικονογραφία; Επίσης γιατί η προειδοποίηση ενός μοναχού για την πνευματική διάσταση τέτοιων συμβόλων προκαλεί αντιδράσεις που αξίζουν τουλάχιστον έναν σοβαρό προβληματισμό;
Ασφαλώς, τα παιδιά χρειάζονται αγάπη, ασφάλεια και παιδαγωγική διάκριση. Κάθε σχολική επίσκεψη οφείλει να σέβεται τις προβλεπόμενες διαδικασίες και κάθε λόγος προς μικρές ηλικίες να είναι ανάλογος της ωριμότητάς τους. Η πίστη δεν έχει ανάγκη να τρομοκρατεί για να πείσει. Έχει την αλήθεια, την αγάπη, την ελευθερία και το προσωπικό παράδειγμα. Άλλο, όμως, η απαίτηση για υπεύθυνη παιδαγωγική συμπεριφορά και άλλο η αντιμετώπιση της ίδιας της ορθόδοξης νουθεσίας ως κάτι που πρέπει να απομακρυνθεί από τη δημόσια ζωή.
More Read
Η Ελλάδα όσο και να το θέλουν κάποιοι δεν είναι ένας πολιτισμικός κενός χώρος, έτοιμος να γεμίσει με ό,τι υπαγορεύει κάθε φορά η μόδα. Είναι ένας τόπος με ιστορική μνήμη, αγίους, μάρτυρες, παραδόσεις και μια Ορθοδοξία που σμίλεψε την ταυτότητά του επί αιώνες.
Πόσο ακόμη θα ντρεπόμαστε για τις ρίζες μας, για να μη δυσαρεστήσουμε μια εποχή που συγχέει την ελευθερία με την απουσία κάθε ορίου και την πρόοδο με την αποκοπή από κάθε πνευματική κληρονομιά; Πόσο ακόμη θα αφήνουμε την ξενομανία να υποκαθιστά την αυτογνωσία μας;
Ένας λαός που χάνει την ικανότητα να διακρίνει τι αξίζει να κρατήσει και τι οφείλει να απορρίψει, κινδυνεύει να καταντήσει καταναλωτής ξένων συνηθειών, χωρίς δική του πυξίδα. Και τότε το πρόβλημα δεν θα είναι αν γιορτάζει ή όχι το Halloween. Θα είναι ότι, στην προσπάθειά του να γίνει κάτι άλλο, θα έχει ξεχάσει ποιος είναι.
More Read
Η παράδοση δεν είναι αλυσίδα που μας κρατά στο παρελθόν. Είναι η ρίζα που μας επιτρέπει να στεκόμαστε όρθιοι στο παρόν, χωρίς να χάνουμε τον προσανατολισμό μας προς το μέλλον.
Γιατί, τελικά, αυτό που πρέπει να μας απασχολεί δεν είναι αν θα φοβηθούν τα παιδιά από έναν μοναχό που τα προειδοποιεί. Το βαθύτερο ερώτημα είναι αν θα τους μάθουμε να ξεχωρίζουν το φως από το σκοτάδι ή αν θα τα μεγαλώσουμε σε μια κοινωνία όπου το σκοτάδι γίνεται μόδα και το φως καλείται να απολογηθεί επειδή τόλμησε να μιλήσει.
Στυλ. Καβάζης
Εδώ βλέπετε το τρομερό «εκφοβιστικό» φυλλάδιο που μοίρασε ο μοναχός στα παιδιά, εξηγώντας τους με απλό και κατανοητό τρόπο τι είναι το Halloween και γιατί ένας ορθόδοξος χριστιανός πρέπει να το αντιμετωπίζει με επιφύλαξη. Τόσο τρομακτικό, που μπροστά του οι νεκροκεφαλές, τα δαιμονικά προσωπεία και η εμπορευματοποιημένη κουλτούρα του τρόμου μοιάζουν μάλλον με αθώο παιδικό παιχνίδι
