Μία εὐσεβής κυρία, γνωστή στήν Γερόντισσα Πελαγία τῆς Καλύμνου, ἐπρόκειτο νά μεταφέρη στήν Ἀμερική μία εἰκόνα τοῦ ἁγίου Δημητρίου γιά νά τήν πωλήση.
Τῆς εἶπε ἡ Γερόντισσα νά τήν πωλήση σ’ αὐτήν, διότι στήν Ἀμερική Καθολικοί καί Προτεστάντες δέν εὐλαβοῦνται καί δέν προσκυνοῦν τίς εἰκόνες τῶν Ἁγίων μας.
Ἐκείνη δέχθηκε. Τήν ἀγόρασε ἡ Γερόντισσα καί τήν τοποθέτησε στό προσκυνητάριο τοῦ ναΐσκου τοῦ ἁγίου Δημητρίου, πού βρίσκεται στόν χῶρο τῆς Μονῆς της.
Ἡ ἐκκλησούλα αὐτή κτίσθηκε μέ ὑλικά πού τά μετέφερε ὅλα στήν πλάτη της ἡ Γερόντισσα Πελαγία, ὅταν ἦτο νεώτερη μοναχή. Τόσο πολύ εὐχαριστήθηκε ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Δημήτριος, ὥστε τήν νύκτα ἐκείνη ἦλθε στόν ὕπνο της καί τῆς εἶπε:
–Μέ ὑποχρέωσες πάρα πολύ μ’ αὐτό πού ἔκανες. Ὅταν πρόκειται νά φύγη ἡ ψυχή σου, ἐγώ θὰ ἔλθω νά τὴν παραλάβω κι ἐγώ θά τήν παραδώσω ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί θά Τόν παρακαλέσω ἐκ μέσης καρδίας νά σέ βάλη στόν καλλίτερο τόπο.
[(Θαυμαστές διηγήσεις του Μοναχού Θεοδόσιου Διονυσιάτη, περί της συγχρόνου Γερόντισσας Πελαγίας της Καλυμνίας (Τρουμουλιάρη, †1986)]
Η Αγάπη είναι παντού Πολυξ.Ρέρρα
