Ἀπρίλιος τοῦ 1941. Οἱ Γερμανικὲς δυνάμεις ἔχουν εἰσβάλει στὴν Πατρίδα μας. Σὲ λίγο θὰ ἐλέγχουν τὰ πάντα. Τὸ πολυθρύλητο θωρηκτὸ τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ «Γ. Ἀβέρωφ», ποὺ εἶχε κατατροπώσει τὸν τουρκικὸ στόλο στὸν Α’ Βαλκανικὸ πόλεμο, βρίσκεται τώρα ἀραγμένο στὰ νερὰ τῆς Ἐλευσίνας, περιτριγυρισμένο ἀπὸ συρματοπλέγματα, γιὰ νὰ ἀσφαλισθεῖ ἀπὸ τὶς τορπίλες τῶν ἐχθρικῶν ὑποβρυχίων. Ἡ διαταγὴ τοῦ Γ.Ε.Ν. (Γενικοῦ Ἐπιτελείου Ναυτικοῦ) ἀπόλυτα αὐστηρή. Ἀπαγορεύεται ὁ ἀπόπλους του. Ὅμως, ἡ δόξα τῶν Ἑλληνικῶν θαλασσῶν κινδυνεύει ἀπὸ κατάληψη τῶν ἐχθρῶν ἢ αὐτοβύθιση…
Τότε ἦταν ποὺ ὁ φλογερὸς στρατιωτικὸς ἱερέας τοῦ «Ἀβέρωφ», ὁ Ἀρχιμανδρίτης Διονύσιος Παπανικολόπουλος, πῆρε τὴ δυναμικὴ πρωτοβουλία καὶ ὕψωσε φωνὴ διαμαρτυρίας. Ἦταν Μεγάλη Πέμπτη καὶ λίγο πρὶν τελέσει τὴν Ἀκολουθία τῶν Παθῶν στὸ ἐκκλησάκι τοῦ πλοίου, κάλεσε ἐπειγόντως τὸ πλήρωμα τοῦ ὑπερήφανου καραβιοῦ καὶ μὲ βουρκωμένα μάτια τους εἶπε:
«Παιδιά μου, θέλουν νὰ μᾶς βουλιάξουν τὸ θρυλικό μας καράβι. Τὸ βαστάει αὐτὸ ἡ ψυχή σας; Τέτοιο ἄδοξο τέλος θὰ ἔχει τὸ πιὸ δοξασμένο καράβι μας, τὸ «Ἀβέρωφ»; Θὰ μᾶς καταριῶνται ἀπὸ τὸν οὐρανὸ οἱ ψυχὲς τῶν ἡρώων μας ναυτικῶν, τοῦ Μιαούλη, τοῦ Κανάρη, τοῦ Κουντουριώτη, τῆς Μπουμπουλίνας. Δέστε μὲ τὰ ψυχικά σας μάτια, παιδιά μου, τὸν Ναύαρχό μας Παῦλο Κουντουριώτη στὸν οὐρανό. Κλαίει, καὶ μᾶς ἐξορκίζει νὰ μὴ δώσουμε τέτοιο τέλος στὸ καράβι, ἀλλὰ τέλος ἀνάλογο μὲ τὴ δόξα του. Τί λέτε, παιδιά μου;».
Τότε ὅλοι οἱ ναῦτες καὶ οἱ ἀξιωματικοὶ εἶπαν: «Παπᾶ, θὰ κάνουμε ὅ,τι μᾶς πεῖς».
Καὶ συνέχισε ὁ π. Διονύσιος:
«Πρέπει νὰ πάρουμε τὸ «Ἀβέρωφ» καὶ νὰ φύγουμε. Πρέπει νὰ σώσουμε τὴν τιμή του».
Τὸ πλήρωμα συμφώνησε ἀπόλυτα. Ὅμως, συνέχισε ὁ ἱερέας:
«Μά, πρέπει νὰ εἴμαστε καὶ ἐξηγημένοι. Θὰ λάβετε ὑπ’ ὄψιν σας ὅτι πεντακόσια τὰ ἑκατὸ ἔχουμε νὰ βουλιάξουμε περνῶντας τὸ ναρκοπέδιο. Ἂν ὁ Θεὸς μᾶς περάσει ἀπὸ κεῖ χωρὶς νὰ πάθουμε κακό, ἔχουμε τριακόσια τὰ ἑκατὸ (πιθανότητα) νὰ βουλιάξουμε στὸ φράγμα της Ψυττάλειας. Ἂν κι ἐκεῖνο μᾶς βοηθήσει ὁ Θεὸς νὰ περάσουμε, ἔχουμε διακόσια τὰ ἑκατὸ νὰ βουλιάξουμε στὸ δρόμο ἀπὸ τὶς βόμβες τῶν ἀεροπλάνων. Ἂν καὶ αὐτὸ τὸν κίνδυνο περάσουμε, τότε θὰ σώσουμε τὴν τιμὴ τοῦ «Ἀβέρωφ» καὶ τοῦ Ναυτικοῦ μας. Ἄν –Θεὸς φυλάξοι– βουλιάξουμε, τότε ἐμεῖς μὲν θὰ πᾶμε ὅλοι δοξασμένοι στὸν οὐρανὸ νὰ βροῦμε αἰώνια ἀνάπαυση, ἡ τιμὴ δὲ τοῦ Ναυτικοῦ μας θὰ μείνει πάντα στὴν ἑλληνικὴ ἱστορία ἕνας θρῦλος. Τί λέτε, ἔπειτα ἀπὸ αὐτά, παιδιά μου;».
Καὶ ὅλοι μὲ δάκρυα φώναξαν: «Θὰ φύγουμε, Παπᾶ, μὲ τὸ «Ἀβέρωφ» καὶ ὅ,τι πεῖ ὁ Θεὸς ἂς γίνει».
Ὁ ἱερέας ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ λέγοντας «Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς» καὶ συνέχισε: «Σήμερα εἶδα σὲ ὅραμα τὸν Ἅγιο Νικόλαο καὶ μοῦ εἶπε: Μὴ φοβόσαστε. Θὰ φθάσετε ἐκεῖ ποὺ θέλετε. Ὁ Θεὸς εἶναι μαζί σας».
Καὶ ἐνῷ οἱ ναῦτες ἑτοίμαζαν τὸ καράβι, ὁ π. Διονύσιος ἄρχισε τὴν ἀκολουθία τῶν Ἁγίων Παθῶν. Ἀργὰ τὴ νύχτα περιέφερε τὸν Ἐσταυρωμένο σὲ ὅλα τὰ διαμερίσματα τοῦ πλοίου, στὰ κανόνια, στὴν ἀποθήκη τῶν πυρομαχικῶν καὶ τέλος Τὸν στερέωσε στὸν Πύργο τῆς πρώρας καὶ φώναξε: «Παιδιά μου, ἔχουμε κυβερνήτη τὸν Χριστό. Μὴ φοβᾶσθε. Θὰ νικήσουμε…».
Σὲ λίγο ἄνοιγαν δίοδο στὰ συρματοπλέγματα. Τὸ καράβι πέρασε τὸ ναρκοπέδιο χωρὶς νὰ ἀγγίξει τὶς νάρκες. Στὴν Ψυττάλεια ἔκοψαν τὸ φράγμα μὲ τὸ πρῶτο κτύπημα σὰν νά ᾽ταν κλωστή. Μετὰ ἀνέπτυξαν ταχύτητα πρὸς τὴν Τσακωνιά. Καὶ τὰ ξημερώματα τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς βρέθηκαν στὰ ἥσυχα νερά της Κυνουρίας. Καὶ ἀσφαλίσθηκαν στὶς ἀκτές της κάτω ἀπὸ τὶς σκιὲς τῶν πανύψηλων βουνῶν της. Κανένα βομβαρδιστικὸ τῶν Γερμανῶν δὲν ἀντιλήφθηκε τὸ κρυμμένο αὐτὸ δοξασμένο καράβι!
Μὲ τὰ φῶτα σβησμένα μόλις νύκτωσε, τὸ «Ἀβέρωφ» κατευθύνθηκε μὲ τὴν πιὸ δυνατὴ ταχύτητα πρὸς τὴν Κρήτη. Καὶ ἐνῷ διέσχιζε ἀτρόμητα τὰ νερὰ τοῦ Αἰγαίου, ὁ π. Διονύσιος εἶχε βγάλει τὸν Ἐπιτάφιο καὶ ἔψελναν ὅλοι μαζὶ τὰ Ἐγκώμια μέσα σὲ ἀτμόσφαιρα οὐράνιας μυσταγωγίας.
Πρωὶ πρωὶ ἔφθασαν στὴ Σούδα. Καὶ ἀπὸ ἐκεῖ μετὰ λίγες μέρες τὸ θωρηκτό μας μὲ τὸ πιστό του πλήρωμα καὶ ἐμψυχωτῆ τὸν ἱερέα του Διονύσιο Παπανικολόπουλο ἔφθανε στὴν Ἀλεξάνδρεια!
Σήμερα τὸ δοξασμένο θωρηκτὸ «Ἀβέρωφ» ἀναπαύεται στὶς ἀκτὲς τοῦ Παλαιοῦ Φαλήρου. Μέσα του κρύβει ἱστορία ἔπους καὶ μεγαλείου. Ἂν βρεθεῖς μὲ τοὺς γονεῖς σου ἢ μὲ τοὺς φίλους σου ἐκεῖ, μὴν ξεχάσεις νὰ τὸ ἐπισκεφθεῖς. Θὰ νιώσεις μέσα σου ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια, γιατί γεννήθηκες σὲ μιὰ πατρίδα ζυμωμένη μὲ αἷμα ἡρώων καὶ μαρτύρων.
More Read
Ἐλπιδοφόρος.
Βοηθήματα:
-Ἄρχιμ. Μελετίου Π. Κουράκλη, Ἡ ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΙΕΡΕΩΝ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, Τρίπολη 2000, σελ. 15-20.
-Παντελεήμονος Φωστίνη, Μητροπολίτου Χίου, «Ἀγῶνες γιὰ τὴν πατρίδα στὴν ξενητεία», Πειραιᾶς 1988, σελ. 137-141.
-Νίκου Α. Σταθάκη, Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ», Χρονικὸ τοῦ θωρηκτοῦ τῆς νίκης, ἔκδοση Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ, 1987, σελ. 211-213.
«Πρὸς τὴ ΝΙΚΗ», Ὀκτώβριος 2015.
Ἀπὸ Facebook: Μέγας Κωνσταντίνος – ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
