Ὅτὰν ὁ Αὐτοκράτορας Μιχαὴλ Η΄ Παλαιολόγος καὶ ὁ Πατριάρχης Ἰὠάννης Βέκκος ἐπισκέφθηκαν τὸ Ἅγιον Ὅρὸς γιὰ νὰ ἐπιβάλουν τὴν Ἕνωση τῆς Λυῶν (συνοδευόμενοι μάλιστα καὶ ἀπὸ Λατίνους/Παπικοὺς ἀντιπροσώπους), στὴ Μεγίστη Λαύρα ἔγιναν δεκτοὶ μὲ κωδωνοκρουσίες.
Κατὰ τὴ Θεία Λειτουργία πὸὺ τελέστηκε τότε:
Εἰσήχθη στὰ Δίπτυχα τῆς Μονῆς καὶ μνημονεύθηκε τὸ ὄνομα τοῦ Πάπα Ρώμης (ὡς προϋπόθεση τῆς Ἕνωσης).
Μνημονεύθηκε κανονικὰ ὁ Ἰωάννης Βέκκος ὡς ὁ προεξάρχων ἢ ἀναγνωρισμένος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως πὸὺ τελοῦσε σὲ πλήρη ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τὴ Ρώμη.
Ἡ Μαρτυρία τῆς Παράδοσης
Ἡ ἴδια ἡ διήγηση γιὰ τὴ «Θεία Δίκη» ποὺ ἀκολούθησε ἀναφέρει χαρακτηριστικὰ ὅτι οἱ μοναχοὶ ἐκεῖνοι «συλλειτούργησαν μετά του Λατινόφρονος Βέκκου καὶ τῶν συντρόφων του» ἀποδεχόμενοι πλήρως τὶς παπικὲς ἀξιώσεις.
Ἡ παράδοση διασώζει μάλιστα ὅτι ὁ Λαυριώτης ἱεροδιάκονος πὸὺ ἐκφώνησε τὰ ὀνόματα τοῦ Πάπα καὶ τοῦ Βέκκου κατὰ τὴ διάρκεια ἐκείνης τῆς Λειτουργίας, «κατελήφθη ἀπὸ θεήλατο ὀργὴ» καὶ ἔχασε ἀκαριαία τὴ ζωή του.
Ακόμη καὶ ἂν οἱ μοναχοὶ μνημόνευαν μόνο τὸν Ἰωάννη Βέκκο (χωρὶς νὰ προφέρουν τὸ ὄνομα τοῦ Πάπα), ἡ πνευματικὴ καὶ δογματική τους ἔκπτωση θὰ ἦταν ἐξίσου πλήρης.
Αὐτὸ θεμελιώνεται στὴν ἀπαράβατη ἐκκλησιολογικὴ ἀρχή: «Ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτῳ, ἀκοινώνητος ἔστω» (Ὅποιος κοινωνεῖ μὲ ἀφορισμένο/αἱρετικό, γίνεται καὶ ὁ ἴδιος ἀφορισμένος/αἱρετικός).
Ἡ ταύτιση αὐτὴ στηρίζεται σὲ τρεῖς βασικοὺς θεολογικοὺς ἄξονες:
Ἡ «Ἁλυσίδα» τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Κοινωνίας
Στὴ Θεία Λειτουργία, ἡ μνημόνευση τοῦ Ἐπισκόπου ἢ τοῦ Πατριάρχη δὲν εἶναι μιὰ ἁπλῆ ἀναφορὰ σὲ ἕνα πρόσωπο, ἀλλὰ ὑπογραφὴ ταύτισης μὲ τὴν πίστη του.
Ὁ Βέκκος εἶχε ἐπίσημα ἀποδεχθεῖ τὶς λατινικὲς κακοδοξίες καὶ κοινωνοῦσε μὲ τὸν Πάπα.
Μνημονεύοντας τὸν Βέκκο, οἱ μοναχοὶ αὐτόματα εἰσέρχονταν στὴν ἴδια ἁλυσίδα κοινωνίας.
Μέσῳ τοῦ Βέκκου, γίνονταν κοινωνοὶ καὶ τοῦ Πάπα, ἔστω κι ἂν δὲν πρόφεραν τὸ ὄνομά του. Ἡ αἵρεση μεταδίδεται μέσῳ τῆς μυστηριακῆς κοινωνίας.
More Read
Ἡ Θεολογία τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου του Στουδίτη
Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ἀναφερόμενος σὲ παρόμοιες περιόδους εἰκονομαχικῶν ἢ ἄλλων αἱρέσεων, εἶναι κατηγορηματικός:
«Ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ εἶναι καὶ ἐκεῖνος ποὺ κοινωνεῖ μὲ τὸν αἱρετικό, ἔστω κι ἂν ὁ ἴδιος δὲν κακοδοξεί».
Ἂν ἕνας πιστὸς μνημονεύει ἕναν ἐπίσκοπο ποὺ βρίσκεται σὲ αἵρεση, μολύνεται ὁλόκληρη ἡ τοπικὴ Ἐκκλησία, διότι ἡ Θεία Εὐχαριστία ἀπαιτεῖ ἀπόλυτη ἑνότητα στὴν ἀληθινὴ πίστη.
Ἡ Στάση τῶν Ἁγιορειτῶν Μαρτύρων
Αὐτὸς ἀκριβῶς ἦταν ὁ λόγος ποὺ οἱ ὑπόλοιποι Ἁγιορεῖτες (ὅπως οἱ 26 Προκριθέντες Μάρτυρες τῆς Μονῆς Ζωγράφου, οἱ μοναχοί του Βατοπαιδίου καὶ τῶν Ἰβήρων) προτίμησαν τὸ μαρτύριο καὶ τὸν θάνατο.
Γνώριζαν καλὰ ὅτι ὁ συμβιβασμὸς μὲ τὸν Λατινόφρονα Πατριάρχη σήμαινε αὐτόματα συμβιβασμὸ μὲ τὴν ἴδια τήν αἵρεση.
More Read
Συνεπῶς, εἴτε ἀκούστηκε τὸ ὄνομα τοῦ Πάπα στὴ Λαύρα εἴτε μόνο του Βέκκου, ἡ οὐσία δὲν ἀλλάζει: ἡ μνημόνευση ἑνὸς αἱρετικοῦ ἀρχιερέα ἀποτελεῖ προδοσία τῆς Ὀρθόδοξης ὁμολογίας, καὶ γι’ αὐτὸ ἡ ἁγιορείτικη παράδοση συνέδεσε τὴν πράξη αὐτὴ μὲ τὸ τρομακτικὸ σημεῖο τῶν «ἄλυτων σωμάτων».
