Θα μπορούμε άραγε να κοιτάξουμε πίσω στη ζωή μας και να πούμε με το χέρι στην καρδιά πως ζήσαμε όπως πραγματικά θέλαμε;
Ή μήπως θα ανακαλύψουμε πως περάσαμε τα περισσότερα χρόνια μας προσπαθώντας να ικανοποιήσουμε τους άλλους, ξεχνώντας τον ίδιο μας τον εαυτό;
Πόσες φορές δεν αναβάλαμε τη χαρά μας για ένα αύριο που θεωρούσαμε δεδομένο;
Πόσες φορές δεν είπαμε «δεν πειράζει, έχουμε καιρό»;
Πόσες αγκαλιές αφήσαμε για αργότερα; Πόσα «σ’ αγαπώ» κρατήσαμε μέσα μας; Πόσες συγγνώμες δεν ζητήσαμε από εγωισμό;
Πόσους ανθρώπους χάσαμε χωρίς να τους έχουμε πει όσα αισθανόμασταν;
Και πόσες φορές δεν θυσιάσαμε την ηρεμία της ψυχής μας για πράγματα που σήμερα δεν έχουν καμία απολύτως αξία;
Αγαπητοί μου αδελφοί, η ζωή είναι ένα πολύτιμο δώρο του Θεού. Δεν είναι όμως ένα δώρο χωρίς τέλος.
More Read
Κανείς μας δεν γνωρίζει πόσες ανατολές θα αντικρίσει ακόμη, πόσες Κυριακές θα ξημερώσουν στη ζωή του, πόσες φορές θα έχει την ευλογία να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τους αγαπημένους του.
Κι όμως, συμπεριφερόμαστε πολλές φορές σαν να είμαστε αιώνιοι πάνω σε αυτή τη γη.
Τρέχουμε να αποκτήσουμε περισσότερα, να αποδείξουμε την αξία μας, να εξασφαλίσουμε το μέλλον μας. Και μέσα σε αυτό το αδιάκοπο τρέξιμο ξεχνάμε να ζήσουμε το παρόν.
Ξεχνάμε να χαμογελάσουμε. Να ευχαριστήσουμε τον Θεό. Να χαρούμε τα παιδιά μας. Να ακούσουμε τους γονείς μας όσο βρίσκονται ακόμη κοντά μας. Να σταθούμε δίπλα σε έναν άνθρωπο που μας έχει ανάγκη.
Και κάποτε, όταν τα μαλλιά μας ασπρίσουν, όταν τα βήματά μας γίνουν αργά και τα χέρια μας αρχίσουν να τρέμουν, ίσως καταλάβουμε κάτι πολύ σπουδαίο:
Δεν θα μας πονέσουν τόσο όσα δεν αποκτήσαμε, όσο όσα δεν ζήσαμε.
More Read
Δεν θα μας λείψουν τόσο τα χρήματα που δεν κερδίσαμε, όσο οι στιγμές που δεν μοιραστήκαμε.
Δεν θα θυμόμαστε τις μικρές διαφωνίες και τους εγωισμούς μας, αλλά εκείνους τους ανθρώπους που αγαπήσαμε και ίσως δεν τους το δείξαμε όσο έπρεπε.
Και τότε μπορεί να ευχηθούμε να γυρίσει ο χρόνος πίσω. Όχι για να γίνουμε πλουσιότεροι ή σπουδαιότεροι, αλλά για να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι.
Να αγαπήσουμε πιο πολύ. Να συγχωρήσουμε πιο εύκολα. Να προσευχηθούμε πιο συχνά. Να ζήσουμε πιο απλά και πιο αληθινά.
Όμως ο χρόνος, αγαπημένοι μου, δεν γυρίζει πίσω.
Γι’ αυτό μην περιμένετε τα γηρατειά για να καταλάβετε την αξία της ζωής.
Ζήστε από σήμερα με ευγνωμοσύνη. Μην αναβάλλετε την αγάπη. Μη δίνετε τόση σημασία στα λόγια του κόσμου. Μη χαραμίζετε τα χρόνια σας κρατώντας κακίες, ζήλιες και πικρίες.
Και πάνω απ’ όλα, μη λησμονείτε τον Θεό. Γιατί δεν έχει σημασία μόνο αν ζήσαμε όπως εμείς θέλαμε, αλλά και αν η ζωή μας είχε αγάπη, αλήθεια, πίστη και νόημα.
Ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε μόνο για να εργάζεται, να αποκτά και να αγωνιά. Γεννήθηκε για να αγαπά, να προσφέρει, να αγιάζεται και να πορεύεται προς την αιωνιότητα.
Μακάρι, λοιπόν, αν ο Θεός μάς χαρίσει τα γηρατειά, να μη μετράμε μόνο τα χρόνια που πέρασαν, αλλά τις καρδιές που ζεστάναμε, τα δάκρυα που σκουπίσαμε, τις συγγνώμες που δώσαμε και την αγάπη που αφήσαμε πίσω μας.
Και αν κάποτε καθίσουμε σε μια γωνιά του σπιτιού μας, με τα μαλλιά λευκά και το σώμα κουρασμένο, να μπορούμε να χαμογελάσουμε και να πούμε:
«Κύριέ μου, δεν τα έκανα όλα σωστά. Έκανα λάθη, πόνεσα, έκλαψα, δοκιμάστηκα. Όμως προσπάθησα να αγαπήσω, να συγχωρήσω, να μη χάσω την ανθρωπιά μου και να κρατήσω Εσένα μέσα στην καρδιά μου».
Γιατί τελικά, ευλογημένη ζωή δεν είναι εκείνη που είχε πολλά χρόνια, αλλά εκείνη που γέμισε τα χρόνια της με αγάπη.
Ας μη μας βρει το αύριο με την πικρία όσων αναβάλαμε να ζήσουμε σήμερα.
Με πατρική αγάπη και ευχές,
π. Δημήτριος Αργύρης
Πρωτοπρεσβύτερος
