Αύριο χαράματα, εσύ κι εγώ έχουμε μία δουλειά.

mike
By
10 Views
2 Min Read

Κάποια φορά, αργά τή νύχτα επισκέφθηκε
ό Παπά-Φώτης ένα από τά σπίτια τής πόλης μας στό οποίο βρήκε κατάλυμα.
Πρίν κοιμηθεί, έδωσε τήν εξής εντολή στόν οικοδεσπότη:

Αύριο χαράματα, εσύ κι εγώ έχουμε μία δουλειά.

Ξύπνησαν, έφυγαν από τή Μυτιλήνη, πήγαν στό Ησυχαστήριό του.

Πήρε γρήγορα- γρήγορα Ίερά σκεύη καί τήν Ίερατική του στολή καί κατευθύνθηκαν στό Γραφικό ξωκλήσι τής Παναγίας τής Γαλατούσας στό κάστρο τής πόλης μας.

Λειτούργησε. Πήρε τό Άγιο Ποτήριο καί τή λαβίδα καί έτσι όπως ήταν μέ τά Άμφιά του, κατ’ ευθύνθηκε σ’ έναν από τούς Οίκους Άνοχής , πού υπήρχαν τότε σέ αυτήν τήν περιοχή.

Εκεί Κοινώνησε μία Έτοιμοθάνατη Πόρνη, τήν Εύλαμπία, ή οποία μάλιστα αμέσως μετά τή Θεία Κοινωνία Άναπαύθηκε «έν Κυρίω”, πέθανε. Τήν είχε προηγουμένως έξομολογήσει!

Όταν τόν ρώτησα αργότερα σχετικά μ’ αυτό τό θέμα, μού είπε:
Αυτό έχει γίνει πολλές φορές. Μία γυναίκα κοντά στήν Έκκλησία τού Αγίου Συμεών μού έλεγε τέτοιες περιπτώσεις κι εγώ πήγαινα σ’ αυτές τίς ψυχές στούς Οίκους Άνοχής.

Μέ αποδέχονταν. Τούς μιλούσα γιά τή Μετάνοια γιά τή Σωτηρία τής ψυχής, γιά τήν άλλη ζωή…

Ποτέ δέν τούς μιλούσα άσχημα, αλλά μέ Άγάπη τούς έλεγα νά μετανοήσουν καί θά φροντίσει γι’ αυτές ό Θεός, θά τίς Άποκαταστήσει στήν καρδιά Του.

Πολλές ψυχές μετανοούσαν…

Μέ ρώτησες άν φοβόμουν.

Τί νά φοβηθώ;

Δέν φοβάμαι κανέναν.

Μόνο τό Θεό φοβόμαστε, όταν άμαρτάνουμε. Δέν μέ ένοιαζε τί θά έλεγε ό κόσμος, εγώ γιά τό Χριστό ενεργούσα.

Από τό βιβλίο τού π. Αθανασίου Γιουσμά,

“παπά-Φώτης ό ‘διά Χριστόν σαλός’

Ιερεας Γκελιας Αρσενιος

add
Share This Article