Ἡ πληρέστερη καί πιό ἐντυπωσιακή ἐμπειρία Παραδείσου πού ἔχει καταχωρηθεῖ στήν Χριστιανική γραμματεία:

mike
By
1 View
7 Min Read

Ἡ πληρέστερη καί πιό ἐντυπωσιακή ἐμπειρία Παραδείσου πού ἔχει καταχωρηθεῖ στήν Χριστιανική γραμματεία εἶναι αὐτή τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα ἐκ Κωνσταντινουπόλεως, τοῦ διά Χριστόν Σαλοῦ, ὁ ὁποῖος ἔζησε τόν 9ο αἰῶνα..

Ἐδῶ θά παραθέσουμε μόνο μερικά ἀποσπάσματα ἀπό τήν ἐμπειρία αὐτή, τήν ὁποία κατέγραψε ὁ φίλος του Νικηφόρος ἔτσι ὅπως τοῦ τή διηγήθηκε ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος:

“Κάποτε, κατά τή διάρκεια ἑνός φοβεροῦ χειμώνα ὅταν ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας κειτόταν παγωμένος σέ κάποιο δρόμο τῆς πόλης, τῆς Κωνσταντινούπολης…”.

Ζοῦσε σάν τόν σκύλο, πάρα πολύ φτωχικά, ἔκανε τόν τρελό… Δέν ἦταν τρελός, ἔκανε τόν τρελό ἐπίτηδες – εἶχε αὐτή τήν εὐλογία ἀπό τόν πνευματικό του – γιά μεγαλύτερη ταπείνωση. Τόν χλεύαζαν, τόν κορόιδευαν, τόν χτυποῦσαν κ.λπ. οἱ ἄνθρωποι καί αὐτός προσευχόταν γι’ αὐτούς χωρίς ἴχνος κακίας μέσα στήν ψυχή του. Εἶναι ἕνα πολύ μεγάλο ἀγώνισμα καί πολύ ὑψηλό γιά μία ἄκρα ταπείνωση.

“Κειτόταν”, λοιπόν, “παγωμένος σέ κάποιο δρόμο τῆς πόλης κοντεύοντας νά πεθάνει. Ἔνιωσε ξαφνικά μία θέρμη μέσα του καί εἶδε ἕνα ἐκθαμβωτικό νέο μέ πρόσωπο πού ἔλαμπε σάν τόν ἥλιο, ὁ ὁποῖος τόν ὁδήγησε στόν παράδεισο καί στόν τρίτο οὐρανό”.

Κοιτάξτε μία γνήσια ἐμπειρία Παραδείσου.

“Μέ τή θέληση τοῦ Θεοῦ βυθίστηκα γιά δυό ἑβδομάδες – γιά δύο ἑβδομάδες γιά σκεφτεῖτε! – σέ ἕνα τερπνό ὅραμα εἶδα ὅτι βρισκόμουν μέσα σέ ἕνα θαυμάσιο καί μεγαλοπρεπή Παράδεισο. Ὁ νοῦς καί ἡ καρδιά μου εἶχαν συγκλονιστεῖ ἀπό τήν ἀνείπωτη ὀμορφιά τοῦ Θεϊκοῦ Παραδείσου, καί ἔνιωθα μιά γλυκιά ἀπόλαυση περπατώντας μέσα σέ αὐτόν.

Ὑπῆρχαν πολλοί κῆποι, γεμάτοι μέ ψηλά δένδρα, τά κλαδιά τους ἀνέδιδαν μία ὑπέροχη εὐωδία καί τά μάτια μου ἀγαλλίαζαν βλέποντας τίς ἄκρες τους νά λικνίζονται. Κανένα δένδρο στή γῆ δέν εἶναι τόσο ὄμορφο ὅσο αὐτά τά δένδρα. Στούς κήπους ὑπῆρχαν ἐπίσης ἀμέτρητα πουλιά μέ φτερά χρυσά, χιονάτα ἤ πολύχρωμα. Κάθονταν πάνω στά κλαδιά τῶν δένδρων τοῦ Παραδείσου, καί τό μαγευτικό τους κελάηδημα μέ εἶχε συνεπάρει.

Μπροστά μου περπατοῦσε ἕνας νέος, μέ πρόσωπο λαμπρό σάν τόν ἥλιο καί ντυμένος μέ μανδύα πορφυρό. Ἀκολουθώντας τον εἶδα ἕνα μεγάλο ὑπέροχο Σταυρό, σάν φωτεινή νεφέλη, πού γύρω του στέκονταν μελωδιστές -ψάλτες θά λέγαμε- μέ μάτια πού ἄστραφταν σάν πύρινες ἀκτίνες, πού ἔψαλλαν θεσπέσιους ὕμνους, δοξάζοντας τόν Σταυρωθέντα Κύριο”.

Βλέπετε; Ἡ δόξα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ Σταυρός. Καί βασιλεύει καί στόν Παράδεισο ὁ Σταυρός.

“Ὁ νέος πού μέ ὁδηγοῦσε, περνώντας μπροστά ἀπό τόν Σταυρό, τόν ἀσπάσθηκε καί μοῦ ἔνευσε νά τόν ἀσπασθῶ κι ἐγώ. Καθώς τόν ἀσπαζόμουν πλημμύρισα ἀπό ἄφατη”, ἀνείπωτη δηλαδή, “πνευματική γλυκύτητα καί μία εὐωδία πού ὄμοιά της οὔτε στόν Παράδεισο δέν εἶχα ὀσφρανθεῖ. Προχωρώντας μπροστά ἀπό τόν Σταυρό, κοίταξα κάτω καί ἀντίκρισα ἄβυσσο θαλάσσης.

Τότε ὁ ὁδηγός μου, γυρνώντας πρός τό μέρος μου, μοῦ εἶπε:

– Μή φοβᾶσαι, χρειάζεται νά ἀνεβοῦμε ἀκόμα ψηλότερα.

Καί μοῦ ἔδωσε τό χέρι. Καί τότε βρεθήκαμε ἀμέσως στό δεύτερο στερέωμα”, στόν δεύτερο οὐρανό θά λέγαμε.

“Ἐκεῖ εἶδα ὡραιότατους ἀνθρώπους σέ μία τέτοια ἀνάπαυση καί ἀγαλλίαση πού δέν μπορεῖ νά ἐκφράσει ἡ ἀνθρώπινη γλώσσα”.

Βλέπουμε καί ἐπίπεδα – θά λέγαμε – Παραδείσου.

“Καί νά, μετά ἀνεβήκαμε στό τρίτο στερέωμα, ὅπου πλῆθος οὐράνιες δυνάμεις ὑμνοῦσαν καί δοξολογοῦσαν τόν Θεό. Φτάσαμε σέ ἕνα ὑπέρλαμπρο παραπέτασμα, μπροστά ἀπό τό ὁποῖο στέκονταν μεγαλόσωμοι καί φοβεροί νέοι, πού ἔμοιαζαν μέ πύρινες φλόγες. Ὁ νέος πού μέ ὁδηγοῦσε μοῦ εἶπε:

– Ὅταν σηκωθεῖ τό παραπέτασμα, θά δεῖς τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό.

Ἔφθασε μπροστά στόν Χριστό.

– Ὑποκλίσου βαθιά ἐνώπιον τοῦ θρόνου τῆς δόξης Του!

Ἀκούγοντάς τον, ἔνιωσα ἀνείπωτη ἀγαλλίαση, ἀλλά καί τρόμο μπροστά στόν Θεό!

Καί τότε, ἕνα πύρινο χέρι σήκωσε τό παραπέτασμα, καί ὅπως ὁ Προφήτης Ἡσαΐας, “εἶδον τόν Κύριον καθήμενον ἐπί θρόνου ὑψηλοῦ καί ἐπῃρμένου, καί πλήρης ὁ οἶκος τῆς δόξης αὐτοῦ. καί Σεραφίμ εἱστήκεισαν κύκλῳ αὐτοῦ”.

Εἶχε ἐμπειρία παρόμοια μέ τοῦ Προφήτη Ἡσαΐα ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας, τόν Κύριο νά κάθεται πάνω σ’ ἕναν ψηλό θρόνο, μετέωρο καί νά εἶναι γεμάτος ἀπό ἀπερίγραπτη δόξα ὁ ναός Του καί γύρω ἀπό αὐτόν τόν ἔνδοξο θρόνο στεκόντουσαν τά Σεραφείμ, τά ἀγγελικά τάγματα.

“Ὁ Κύριος φοροῦσε μανδύα πορφυρό, τό πρόσωπό Του ἦταν ἀπίστευτα λαμπρό καί τά μάτια Του μέ κοίταζαν μέ ἀγάπη. Ἔπεσα καί Τόν προσκύνησα ἐνώπιον τοῦ ὁλόλαμπρου καί φοβεροῦ θρόνου τῆς δόξας Του. Ἡ χαρά πού μέ κατέκλυσε ὅταν ἀντίκρισα τό πρόσωπό Του δέν μπορεῖ νά ἐκφραστεῖ μέ λόγια. Ἀκόμα καί τώρα, φέρνοντας στό μυαλό μου ἐκεῖνο τό ὅραμα, ἡ ἴδια ἄφατη χαρά μέ κυριεύει”.

Τί φοβερή δωρεά τοῦ ἔκανε ὁ Θεός γιά τήν ἄκρα του ταπείνωση!

“Τρέμοντας, ἔμεινα πεσμένος ἐνώπιόν Του. Τότε, οἱ στρατιές τῶν ἀγγέλων ἄρχισαν νά ψάλλουν ἕναν ἐξαίσιο, ἀπερίγραπτο ὕμνο καί τή στιγμή ἐκείνη, ἐγώ ὁ ἴδιος, δέν ξέρω πῶς, βρέθηκα πάλι νά περπατῶ μέσα στόν Παράδεισο”.

“Ὅταν ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας συλλογίστηκε ὅτι δέν εἶχε δεῖ τήν Παναγία στόν οὐρανό ἕνας ἄγγελος τοῦ εἶπε:

– Εὐχήθηκες νά δεῖς ἐδῶ τή Βασίλισσα, ἡ Ὁποία εἶναι λαμπρότερη κι ἀπ’ αὐτές τίς ἐπουράνιες δυνάμεις;

Ἔπιασε ὁ ἄγγελος τόν λογισμό του.

– Δέν εἶναι ἐδῶ, ἐπισκέπτεται τόν ἐπίγειο κόσμο πού βρίσκεται σέ μεγάλα δεινά, γιά νά βοηθήσει τούς ἀνθρώπους καί νά ἀνακουφίσει τή θλίψη τους.

Βλέπετε ἡ Παναγία μας δέν εἶναι στόν οὐρανό, τρέχει ἐδῶ στή γῆ γιά νά μᾶς βοηθήσει.

– Θά σοῦ ἔδειχνα τήν οὐράνια κατοικία Της, λέει ὁ ἄγγελος, τώρα ὅμως δέν ἔχουμε χρόνο, ἀφοῦ πρέπει καί πάλι νά γυρίσεις στή γῆ.

Ἐδῶ καί πάλι ἐπιβεβαιώνεται ὅτι οἱ ἄγγελοι καί οἱ ἅγιοι μποροῦν νά βρίσκονται σέ ἕνα μόνο τόπο κάθε φορά”. Δέν εἶναι πανταχοῦ παρόντες καί ὁ ἄγγελος αὐτός τοῦ λέει, πρέπει νά σέ γυρίσω στή γῆ, δέν ἔχουμε χρόνο. Αὐτή εἶναι ἡ πιό συγκλονιστική ἐμπειρία Παραδείσου.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

vatatzis.com

add
TAGGED:
Share This Article