Ό Νεομάρτυρας Ευγένιος Ροντιόνωφ γεννήθηκε στίς 23 Μαΐου τού 1977, κοντά στήν Μόσχα καί συγκεκριμένα στό χωριό Κουρίλοβο τού Παντόλσκ. Ήταν τό μοναδικό παιδί τής οικογένειας καί βαπτίστηκε Ορθόδοξος Χριστιανός, κατά τήν παιδική του ηλικία. Τό 1989, ή γιαγιά του, πήρε τόν μικρό Ευγένιο καί τόν πήγε στήν Εκκλησία, προκειμένου να εξομολογηθεί γιά πρώτη φορά καί νά μεταλάβει τών Αχράντων Μυστηρίων.
Εκεί, ό ιερέας παρατήρησε ότι τό παιδί δέν φορούσε Σταυρό καί κατά τή διάρκεια τής εξομολόγησης, τού φόρεσε έναν Σταυρό, τόν οποίο ό Ευγένιος δέν τόν έβγαλε ποτέ από πάνω του.
Ή μητέρα του, όταν είδε ότι φορούσε Σταυρό, τόν προέτρεψε νά τόν βγάλει, διότι, όπως ή ίδια είπε, θά τόν περιγελάσουν οί φίλοι του.
Ό Ευγένιος δέν απάντησε, αλλά καί δέν υπάκουσε. Στίς 25 Ιουνίου τού 1995 παρουσιάστηκε στόν στρατό καί μετά τή βασική του εκπαίδευση, στίς 13 Ιανουαρίου τού 1996, τοποθετήθηκε στά συνοριακά φυλάκια Τσετσενίας-Ηγκουερίνας. Ακριβώς ένα μήνα μετά, στίς 13 Φεβρουαρίου τού 1996, αιχμαλωτίστηκε από Τσετσένους αντάρτες.
Από τήν πρώτη ημέρα τής αιχμαλωσίας τού Ευγενίου, πού διήρκεσε 100 ημέρες, οί αντάρτες, επειδή είδαν ότι φοράει Σταυρό, προσπάθησαν να τόν κάμψουν ψυχικά, ώστε νά “καταφέρουν” – άν ήταν δυνατό – νά τόν αναγκάσουν νά αρνηθεί τήν Πίστη του, νά αφαιρέσει τόν Σταυρό, νά γίνει μουσουλμάνος καί νά τόν κάνουν δήμιο καί φονιά τών άλλων Ρώσων αιχμαλώτων.
Ό Ευγένιος, βέβαια, αρνήθηκε όλες τίς προτάσεις καί, παρά τούς συνεχείς ξυλοδαρμούς, τά πάμπολλα βασανιστήρια, καθώς καί τίς υποσχέσεις ότι θά ζήσει εάν βγάλει τόν Σταυρό του, δέν μπόρεσαν νά τόν κάμψουν.
Στίς 23 Μαΐου τού 1996, δηλαδή τήν ημέρα τών γενεθλίων του, πήραν 4 αιχμαλώτους στρατιώτες, μεταξύ τών οποίων καί τόν Ευγένιο, γιά νά τούς σκοτώσουν.
Έπειτα, πρότειναν γιά τελευταία φορά στόν Ευγένιο νά αφαιρέσει τόν Σταυρό του, λέγοντας ότι «ορκιζόμαστε στόν Αλλάχ ότι θά ζήσεις».
Ό Ευγένιος καί πάλι αρνήθηκε καί τότε υπέστη τό φρικτό του μαρτύριο. Τόν έσφαξαν μέ μαχαίρι, κόβοντας τό κεφάλι του, αλλά δέν τόλμησαν νά βγάλουν τόν Σταυρό από τό λαιμό του.
Τελικά, ή μητέρα του βρήκε τόν Ευγένιο μετά από εννέα μήνες. Οί Τσετσένοι αντάρτες απαίτησαν λύτρα γιά νά τής δώσουν τό λείψανο. Τής έδωσαν οί ίδιοι καί βιντεοκασέτα μέ τό μαρτύριο τού γιου της καί τής διηγήθηκαν τήν πορεία τής αιχμαλωσίας του καί τά βασανιστήρια.
Η μητέρα τού Ευγένιου πούλησε τό διαμέρισμά της καί ότι άλλο μπορούσε – μέχρι καί ρούχα – γιά νά μπορέσει νά δώσει τά λύτρα, αλλά καί γιά νά ανταπεξέλθει στά έξοδα εκταφής, ειδικού φερέτρου καί μεταφοράς, τά οποία δέν ήταν καί λίγα.
Τελικά, στίς 20 Νοεμβρίου τού 1996, μετέφερε τό λείψανο στό χωριό τους καί τό έθαψε στό κοιμητήριο.
Λίγες ημέρες μετά, ό πατέρας του Ευγένιου πέθανε δίπλα στό μνήμα από τή λύπη του. Αμέσως, σέ διάφορες περιοχές τής Ρωσίας, ό Άγιος Μάρτυρας Ευγένιος άρχισε νά εμφανίζεται καί νά κάνει θαύματα. Καθ’ όλη τή διάρκεια τού χρόνου, αλλά περισσότερο τήν ημέρα τού Μαρτυρίου του, στίς 23 Μαΐου, έρχονται γιά προσκύνημα στον τάφο του πολλοί πιστοί καί αναφέρονται πολλά θαύματα.
