Ο υπουργός του κυβερνώντος κόμματος κάνει περιοδεία.
Επισκέπτεται ένα σχολικό συγκρότημα και ακούει τα παράπονα των δασκάλων
και των μαθητών:
– Κύριε υπουργέ, δεν έχουμε πετρέλαιο για θέρμανση και έρχεται βαρύς
χειμώνας…
– Κύριε υπουργέ, δεν μας χωράνε οι αίθουσες, τα μισά θρανία είναι
χαλασμένα, τα περισσότερα τζάμια είναι σπασμένα…
Αφού ακούει διάφορα τέτοια … τους λέει:
– Μήν ανησυχείτε όλα θα γίνουν το συντομότερο δυνατόν.
Μπαίνει στην μερσεντές και πάει στον επόμενο σταθμό, στις τοπικές φυλακές.
Ακούει και εκεί πολλά παράπονα.
– Κύριε υπουργέ, θέλουμε καλύτερο φαγητό, περισσότερα κλινοσκεπάσματα, πιο
πολύ προσωπικό γιατί δεν επαρκούμε…
– Θα γίνουν όλα όσα ζητάτε, μην ανησυχείτε.
Μπαίνει στην Μερσεντές και καθώς φεύγουν αρχίζει να δίνει οδηγίες στον
γραμματέα του.
– Λοιπόν, Κωστάκη. Στο σχολείο στείλε ένα συνεργείο να μπαλώσει μερικές
τρύπες, και να βάλει μερικά τζάμια, αλλά τίποτε άλλο. Μετά στείλε ένα
συνεργείο στις φυλακές να φτιάξει: πισίνα, χαμάμ, τζακούζι, σάουνα, αίθουσα
για διασκέδαση με 50άρα τηλεόραση, φλίπερ…
Μένει κάγκελο ο γραμματέας.
– Μα κύριε υπουργέ, τί είναι αυτά που λέτε;
Και απαντά ο υπουργός:
– Κοίτα Κωστάκη. Σχολείο πήγαμε και δεν θα ξαναπάμε. Στην φυλακή όμως δεν
ξέρεις πότε θα μπούμε… Κατάλαβες;
(Σχόλιο ιστολογίου: Ευχόμαστε το ανέκδοτο να είναι προφητικό…)
