Τον καλοπροαίρετο άνθρωπο, ο Θεός τον φωτίζει κατ΄αναλογία της καρδιάς του, για πράγματα παράξενα, που δεν τα ξέρουν ούτε αυτοί οι μορφωμένοι ακόμη. Χαριτώνονται και γίνονται θεοδίδακτοι και ας είναι αγράμματοι..
Άμα υπάρχει καλή προαίρεση μέσα στον άνθρωπο, δεν δυσκολεύεται ο Θεός, να τον βγάλει με Τον τρόπο Του από το σκοτάδι στο φως. Δεν δυσκολεύεται ο Θεός από τις αμαρτίες μας, απλά ζητάει, να του επιτρέψουμε να μας λύσει τα χέρια..
Ακούω πολλούς να λένε ότι, να εγώ δεν πειράζω κανέναν, με τέτοιο τρόπο, λες και θα πρέπει να τους συγχαρούμε γι΄αυτό. Είναι σαν να συγχαρούμε το πρόβατο που είναι καλό. Μα είναι καλό εκ φύσεως και όχι εκ προαιρέσεως.
Δεν χειροκροτούμε την πορτοκαλιά που κάνει πορτοκάλια, γιατί η φύση της πορτοκαλιάς είναι να κάνει πορτοκάλια.
Αυτό που βραβεύεται είναι η προαίρεση και όχι κάτι το οποίο είναι κατά φύση.
Το ίδιο πράγμα ισχύει και στον άνθρωπο.
Θα τον συγχαρούμε, όχι επειδή δεν πειράζει κανέναν, αφού η φύση του είναι πλασμένη να μην βλάπτει κανέναν, αλλά διότι αγαπάει τους εχθρούς του.
Αυτή η προαίρεσή του αμοίβεται.
Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +
===================================
Όσο περισσότερο προοδεύει κάποιος στα πνευματικά, τόσο περισσότερο θα πολεμηθεί με τα όπλα του εχθρού. Είναι πνευματικός νόμος!
Εκείνοι που δεν αγωνίζονται πνευματικά και αμαρτάνουν, δεν πολεμούνται καθόλου, διότι μόνοι του πολεμούν τον εαυτόν τους.
Ο αγωνιζόμενος πιστός πράττοντας την αρετή, αυτή η ίδια αρετή, έχει μια αυθυπάρχουσα Χάρη και ενέργεια, η οποία σπεύδει σαν φωτιά και κατακαίει τον διάβολο.
Ο διάβολος στη συνέχεια, επειδή κατακαίγεται σαν τοξότης, ρίχνει τα πεπυρωμένα βέλη του και πολεμάει τον πιστό..
Ο κόπος που κάνουμε για το Θεό, ως Μύρο λογίζεται. Τώρα αυτοί που εργάζονται και κοπιάζουν στη δουλειά τους, δεν αμοίβονται από το Θεό.
Κοπιάζουν για τον εαυτόν τους και αμοίβονται από τους ανθρώπους.
Η δουλειά είναι κοσμικός κόπος και δεν βοηθάει στη σωτηρία του ανθρώπου, απλά βοηθάει στο να επιβιώσει ο άνθρωπος.
Αυτά που θα πάρουμε μαζί μας στον άλλο κόσμο, είναι ο πνευματικός κόπος και προηγείται, από όλους τους κόπους..
Θα πρέπει ο άνθρωπος στη ζωή του να προοδεύει και να εξελίσσεται στα πνευματικά, διότι άμα μείνει στάσιμος, τότε όχι μόνο βλάπτεται, αλλά και θα κολαστεί.
Αυτός που σταματά τον πνευματικό του αγώνα, είναι σαν να παραδίσει τα όπλα και είναι δειλός.
Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα, Άγιον Όρος +
=======================================
Ο Α.Μ., πατέρας της νυν Ηγουμένης Α. της Ι. Μονής Κορωνάτου από το Νεοχώριον Πάλλης στην νεανική του ηλικία ήταν ατίθασος και νευρικός.
Μια μέρα η μητέρα του του έκανε μια παρατήρηση. Ο νέος οργίστηκε, μίλησε άπρεπα στην μητέρα του και από τον θυμό του παρασύρθηκε και άπλωσε το χέρι του και την έδειρε άσχημα. Η μητέρα του πόνεσε και κλαίοντας του είπε «την κατάρα μου να έχεις»!
Ο Ανδρέας μετά το γεγονός ντύνεται και με το άλογό του ξεκίνησε για τη χώρα (το Ληξούρι). Ενώ πλησίαζε στο Ληξούρι συναντά τον Παπά-Μπασιά [Άγιος Παναγής Μπασιάς], και κατά την συνήθειαν κατέβηκε από το άλογό του και έσκυψε να προσκυνήσει τον ιερέα λέγοντας «προσκυνώ άγιε Δέσποτα».
Και ο Άγιος Παναγής δεν δέχθηκε το προσκύνημα του Ανδρέα αλλά με έντονο τόνο του λέγει:
– Την μάνα σου, την μάνα σου! Επικατάρατο το χέρι που κτυπά τους γονείς του. Γύρισε πίσω και όταν σε συγχωρήσει η μάνα σου έλα στο Ληξούρι».
Τάχασε ο Ανδρέας. Κανείς δεν ήξερε το γεγονός πώς το έμαθε ο Άγιος ιερεύς; Ήταν δε ο τόνος τέτοιος του Ιερέα που δεν έπαιρνε αντίρρηση.
Ο Ανδρέας επέστρεψε στο χωριό του και διηγήθηκε στην μητέρα του το περιστατικό και κλαίοντας ζητούσε συγγνώμη.
Και η μητέρα του πονεμένη του έλεγε «καλά σου έκανε ο Παπά-Μπασιάς· όχι δεν σε συγχωρώ»!
Αναγκάστηκε και έμεινε στο χωριό.
Μετά από τρεις μέρες η μητέρα του τον συγχώρεσε, του έδωσε την ευχή της και ξεκίνησε για το Ληξούρι αλλά με φόβο.
Στον δρόμο τον συναντά και πάλιν ο Παπα-Μπασιάς και προσκυνώντας του λέγει:
Συγχώρα με Άγιε Δέσποτα!
Ο Άγιος τον ευλόγησε και του λέει:
Ευλογητός ο Θεός· και άλλην φορά την μάνα σου μην την πειράξεις!