– Να αγαπάς τον Χριστό πιο πολύ κι από εμένα.
Η μικρή του έλεγε:
– Μπαμπά, δεν γίνεται! Εσένα σε βλέπω, εσένα σε νιώθω!
Κι εκείνος απαντούσε:
– Μα… μόνο αν Τον αγαπήσεις πιο πολύ, θα με αγαπάς αληθινά.
Τα χρόνια πέρασαν. Η κόρη σπούδασε, άλλαξε, απομακρύνθηκε. Δεν ήθελε πια “Θεούς και Εκκλησίες”. Κάποια μέρα του έθεσε έναν όρο:
– Αν με αγαπάς, σταμάτα να μιλάς για Χριστό. Μπροστά στους φίλους μου είναι ντροπή. Αν ξαναπείς “Κύριος”, “Προσευχή”, “Ανάσταση”… δεν θα με ξαναδείς.
Ο Γεώργιος λύγισε. Έκλεισε τα μάτια του και είπε:
– Σου ζητώ συγγνώμη αν σε πλήγωσα…
αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να αγαπώ Αυτόν που με δίδαξε να αγαπώ εσένα.
More Read
Η κόρη έφυγε. Τον έσβησε από τη ζωή της. Και εκείνος… δεν της έστειλε άλλο γράμμα. Της έστελνε προσευχές.
Τρία χρόνια αργότερα, εκείνη χτυπήθηκε από βαριά αρρώστια. Μόνη, σε ένα νοσοκομείο, με δάκρυα. Και τότε θυμήθηκε τον πατέρα της. Τις λέξεις του. Το φως του προσώπου του.
Τον κάλεσε. Εκείνος έτρεξε. Πήγε και δεν της είπε ούτε “στο είπα”, ούτε “με πλήγωσες”.
More Read
Της κράτησε το χέρι και της ψιθύρισε:
– Παιδί μου, δεν σε διάλεξα αντί του Χριστού.
Σε κράτησα μέσα στον Χριστό.
Και τώρα… μαζί Του, θα σωθούμε κι οι δυο.
—
✨ Δίδαγμα:
> Η αγάπη που αρνείται τον Χριστό, είναι συναίσθημα.
Η αγάπη που μένει στον Χριστό, είναι σωτηρία.
