Δεν άναβε κερί, δεν γονάτιζε, απλώς στεκόταν μπροστά στο ιερό και έφευγε.
Ο νεωκόρος, περίεργος, τον σταμάτησε και τον ρώτησε τι κάνει. Εκείνος απάντησε:
— «Δεν ξέρω να προσεύχομαι καλά. Απλώς μπαίνω και λέω: “Γεια σου Χριστούλη μου ο Μιχαλάκης είμαι”. Ήθελα απλώς να περάσω να Σου πω ότι είμαι φίλος Σου».
Χρόνια μετά, όταν ο Μιχάλης ήταν στο νοσοκομείο, οι νοσοκόμες παρατήρησαν ότι ήταν ο πιο χαρούμενος ασθενής, παρόλο που δεν τον επισκεπτόταν κανείς. Τον ρώτησαν πώς αντέχει τη μοναξιά. Εκείνος χαμογέλασε και είπε:
«Δεν είμαι μόνος. Κάθε μεσημέρι, στις 12 ακριβώς, κάποιος στέκεται στην άκρη του κρεβατιού μου και μου λέει: “Γεια σου Μιχάλη μου, ο Χριστός είμαι”». Πέρασα να σου πω ότι είμαι φίλος Σου.
Ιερεας Γκελιας Αρσενιος
