Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Παπαδοπούλου
Συνεχίζοντας ἀπὸ τὸ προηγούμενο ἄρθρο γιὰ τὴν θεολογία τῆς Θεοσοφίας θὰ πρέπει στὸ παρὸν νὰ διευκρινίσω πὼς πρόκειται γιὰ μία ἀνάμειξη τριῶν διαφορετικῶν θρησκευτικῶν ρευμάτων. Ἡ μίξη αὐτὴ θὰ χρησιμοποιηθεῖ ὡς συνταγὴ καὶ γιὰ τὴ μέλλουσα παγκοσμιοποιητικὴ θρησκεία καθὼς διατηρήθηκε ἴδια καὶ ἀπαράλλακτη στὶς ἑκατοντάδες μεταγενέστερες νεοεποχίτικες κινήσεις καὶ σέκτες ποὺ ἄντλησαν οὐσιαστικὰ ἔμπνευση ἀπὸ τὴ Θεοσοφία. Θὰ δοῦμε σὲ μελλοντικὰ ἄρθρα τὴν ὑποστήριξη αὐτῶν τῶν σεκτῶν ὄχι μόνο ἀπὸ ἐπώνυμους Παγκοσμιοποιητὲς, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ κορυφαίους παγκοσμιοποιητικοὺς θεσμοὺς, ὅπως ὁ ΟΗΕ.
Ἂς καταγράψουμε ὅμως τὰ θρησκευτικὰ ρεύματα ποὺ ἀνακατεύτηκαν σὲ αὐτὸ τὸ ἐξωτικὸ κοκτέιλ. Τὸ πρῶτο εἶναι ὁ Γνωστικισμὸς, ἀλλὰ στὴ μορφὴ τοῦ Νεογνωστικισμοῦ, δηλαδὴ μὲ ὑπεράσπιση τοῦ Ἑωσφόρου καὶ τῶν Πεπτωκότων Ἀγγέλων, ὅπως εἴδαμε στὸ προηγούμενο ἄρθρο. Τὸ δεύτερο ἀφορᾶ τὸν δυτικὸ ἐσωτερισμό, δηλαδὴ τὶς παραδόσεις μυστικῶν μυητικῶν ὀργανώσεων, ὅπως ἡ Μασoνία καὶ ὁ Ροδοσταυρισμός, μαζὶ μὲ τὸν δυτικὸ ἀποκρυφισμὸ καὶ εἰδικὰ τὸν πνευματισμό. Τὸ τρίτο εἶναι οἱ ἀνατολικὲς θρησκεῖες, ὅπως ὁ Βουδισμὸς καὶ ὁ Ἰνδουισμὸς καὶ ἡ προβολὴ τῶν δογμάτων τους μὲ ὑποβάθμιση τῶν χριστιανικῶν. Οἱ Θεοσοφιστὲς ἔχουν σὰν κεντρικὸ δόγμα τὴν μετενσάρκωση τῶν Βουδιστῶν καὶ ὄχι τὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν ποὺ ἐπαγγέλλονται οἱ Χριστιανοί. Ἐπίσης μαζὶ μὲ τοὺς νεοεποχίτες ποὺ τοὺς διαδέχθηκαν προτιμοῦν τὸν διαλογισμὸ ἀπὸ τὴν προσευχή, τοὺς γκουροὺ ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς πατέρες καὶ τοὺς Βουδιστὲς μοναχοὺς ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς.
Πρέπει νὰ τονιστεῖ ὅμως καὶ ἡ ἀντιχριστιανικὴ πολεμική τῆς Θεοσοφίας καὶ θεωρῶ σκόπιμο νὰ δοῦμε τὴν ἔντασή της μέσα ἀπὸ κείμενα καὶ διακηρύξεις τῶν ἴδιων τῶν Θεοσοφιστῶν καὶ ἰδιαίτερα τῆς Ἕλενας Μπλαβάτσκυ ποὺ ὑπῆρξε ἡ κεντρικὴ φιγούρα τῆς ψευδοθρησκείας των. Θὰ ξεκινήσω δείχνοντας τὴν ὑποβάθμιση στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ποὺ ἐπιχειροῦσε συστηματικὰ ἡ μαντὰμ Μπλαβάτσκυ. Γι’ αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς δὲν ἦταν ὁ ἐνσαρκωθείς Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς μύστες ποὺ ὑποτίθεται πὼς γνώρισε στὴν ἐξέλιξή της ἡ ἀνθρωπότητα, οἱ ὁποῖοι ἀνέλαβαν ρόλο πνευματικῶν διδασκάλων καὶ ἔγιναν ἀφορμὴ νὰ ἀναπτυχθοῦν οἱ ἱστορικὲς θρησκεῖες.
«Ὁ Κρίσνα ἦταν ἕνας τέτοιος Δάσκαλος· τὸ ἴδιο ἦταν καὶ ὁ Ζωροάστρης· τὸ ἴδιο ἦταν καὶ ὁ Βούδας καὶ ὁ Σανκαρατσάρυα, ὁ μεγάλος σοφός τῆς Νότιας Ἰνδίας. Τὸ ἴδιο ἦταν καὶ ὁ Ναζαρηνὸς [δηλαδὴ ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ]». Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο «Συνάντηση μὲ τὴν Ε.Π.Μ.» τοῦ Τσάρλς Τζόνστον.
More Read
Πῶς προσπάθησε νὰ ἀποδείξει ἡ Μπλαβάτσκυ τοὺς ἰσχυρισμούς της γιὰ τὸν Χριστό; Διηγούμενη τὴν πιὸ ἀπίθανη καὶ εὐφάνταστη ἱστορία ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ διανοηθεῖ κανείς.
«Ἔχουν οἱ μύστες κάποια μυστικὰ ἀρχεῖα τῆς ζωῆς του;»
«Πρέπει νὰ ἔχουν», ἀπάντησε ἡ Μπλαβάτσκυ, «γιατί ἔχουν ἀρχεῖα γιὰ τὴ ζωὴ ὅλων τῶν Μυημένων. Κάποτε βρισκόμουν σὲ μία μεγάλη σπηλιὰ-ναὸ στὰ Ἰμαλάια, μὲ τὸν Διδάσκαλό μου (σσ: ὑποτίθεται κάποιον Διδάσκαλο Μορύα). Ὑπῆρχαν πολλὰ ἀγάλματα μυστῶν ἐκεῖ. Δείχνοντας ἕνα ἀπὸ αὐτά, εἶπε: «Αὐτὸν ὀνομάζετε Ἰησοῦ. Τὸν θεωροῦμε ἕνα ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ἀνάμεσά μας». Ἀπὸ τὸ ὡς ἄνω βιβλίο.
Ἂς δοῦμε ὅμως τὴ συνέχεια τῆς κωμικῆς αὐτῆς ἱστορίας, γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε τὸ πόσο ἀφελεῖς ἦταν αὐτοὶ ποὺ ἔδιναν βάση στὶς μεγαλομανεῖς φαντασιώσεις της.
«Κάποτε (ἡ Μπλαβάτσκυ) εἶχε περάσει ἑπτὰ ἑβδομάδες σὲ ἕνα δάσος ὄχι μακριὰ ἀπὸ τὰ βουνὰ Καρακοροὺμ (σσ: ὀροσειρὰ βορείως τῶν Ἰμαλαΐων), ὅπου εἶχε ἀπομονωθεῖ ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ ὅπου μόνο ὁ διδάσκαλός της τὴν ἐπισκεπτόταν καθημερινά, εἴτε ἀστρικὰ εἴτε μὲ ἄλλο τρόπο… Ἀλλὰ ἐνῶ βρισκόταν ἐκεῖ, τῆς εἶχαν δείξει σὲ ἕνα σπήλαιο-ναὸ μία σειρὰ ἀπὸ ἀγάλματα ποὺ ἀντιπροσώπευαν τοὺς μεγάλους διδασκάλους τοῦ κόσμου, μεταξὺ ἄλλων:
«Ἕνα τεράστιο ἄγαλμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἀπεικονίζεται τὴ στιγμὴ τῆς συγχώρεσης τῆς Μαρίας Μαγδαληνῆς. Ὁ Γκαουτάμα Βούδας προσφέρει νερὸ στὴν παλάμη τοῦ χεριοῦ του σὲ ἕνα ζητιάνο, καὶ ὁ Ἀνάντα ἀπεικονίζεται νὰ πίνει ἀπὸ τὰ χέρια μίας πόρνης ποὺ ἀνῆκε στὴν κάστα τῶν Παρίων.»» Ἐπιστολὲς τῆς Χ. Π. Μπλαβάτσκι». Μέρος II, συγκεντρώθηκε καὶ δημοσιεύτηκε ἀπὸ τὸν William Q. Judge, «Τὸ Μονοπάτι» Ἰανουάριος 1895.
Παραθέτω τώρα χαρακτηριστικὸ ἀπόσπασμα μὲ ἐπίθεσή της στὴν Ἐκκλησία.
«Οἱ Θεοσοφιστές, …, θεωροῦν τὸν Ἰησοῦ ὡς Μυημένο. Δὲν διαμαρτύρονται, ἑπομένως, ἐνάντια στὸν «φέροντα» αὐτό τό ὄνομα – στὸν ὁποῖο βλέπουν ἕνα ἀπὸ τοὺς Διδασκάλους τῆς Σοφίας – ἀλλὰ ἐνάντια σὲ αὐτὸ τὸ ὄνομα ὡς παραποιημένο ἀπὸ ψευδοχριστιανικὴ φαντασία καὶ ντυμένο μὲ παγανιστικὲς στολὲς δανεισμένες ἀπὸ εἰδωλολατρικοὺς θεούς, ποὺ ἔχουν ἀφιερώσει τὶς καρδιές τους. Εἶναι αὐτοὶ οἱ «ἱερεῖς» ποὺ ὁ σεβαστός μας ἀνταποκριτὴς καταγγέλλει ὡς «δολοφόνους» καὶ «διαβόλους»… ἐναντίον τῶν ὁποίων κάθε ἀληθινὸς θεοσοφιστὴς θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι πάντα ἕτοιμος νὰ ἐξεγερθεῖ». (Ἕλενα Πέτροβνα Μπλαβάτσκυ, «Διάφορες σημειώσεις» ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «Lucifer», Αὔγουστος 1888).
Ἡ μαντὰμ αὐτὴ βέβαια, ὅταν ἐκστόμιζε τὶς ὕβρεις κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τῶν λειτουργῶν του βολικὰ λησμονοῦσε νὰ ἀναφέρει ὅτι ἡ χριστιανικὴ Ἐκκλησία ἄνθησε καὶ καρποφόρησε ἀπὸ τὸ αἷμα καὶ τὶς θυσίες ἁγίων καὶ μαρτύρων. Καὶ πὼς οἱ διωγμοί της δὲν τελείωσαν ἐπὶ Ρώμης, ἀλλὰ τοὺς ξανάζησαν οἱ Χριστιανοὶ καὶ ἐπὶ Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας καὶ ἐπὶ Γαλλικῆς Ἐπανάστασης καὶ σὲ ἀρκετὰ κομμουνιστικὰ καθεστῶτα χωρὶς ὅμως νὰ καμφθεῖ ἡ πίστη τους. Δὲν τὴν σύμφερε νὰ κάνει τὴ σύγκριση μὲ τοὺς Θεοσοφιστὲς ποὺ διακήρυτταν ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς τὶς δοξασίες τους ἀπὸ τοὺς ἀναπαυτικοὺς καναπέδες τῶν σαλονιῶν τῆς Ἐλὶτ, ὅπου συχνὰ ἦταν προσκεκλημένοι γιὰ τσάι καὶ πνευματιστικὲς σεὰνς σὲ τραπεζάκια.
More Read
Σὲ πολλὲς δημοσιεύσεις της ἡ Μπλαβάτσκυ ἀρνήθηκε τὴν ἴδια τὴν ἱστορικότητα τοῦ Ἰησοῦ τῶν Εὐαγγελίων ὑποστηρίζοντας πὼς ὁ πραγματικὸς Ἰησοῦς ἔζησε 100 χρόνια πρίν, ἦταν γιὸς ἑνὸς Ρωμαίου στρατιώτη ποὺ λεγόταν Παντίρας καὶ πὼς ἔκανε θαύματα μὲ τὴ χρήση τῆς μαγείας ποὺ σπούδασε στὴν Αἴγυπτο! Σὰν πηγὴ της χρησιμοποιεῖ ἕνα βιβλίο τοῦ Ταλμούδ, ποὺ ὅμως ξέρουμε πὼς γράφτηκε σὰν πολεμικὸς λίβελλος ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους τῆς Ἀλεξάνδρειας κατὰ τῶν Χριστιανῶν μὲ στόχο νὰ γελοιοποιήσουν τὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ διασπείροντας τερατώδη ψεύδη.
«Μερικοὶ ἀπὸ ἐμᾶς, …, ἀρνούμαστε μόνο τὸν Ἰησοῦ τοῦ Εὐαγγελίου – ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι ἱστορικὸ πρόσωπο -… [ἀλλὰ] πιστεύουμε σὲ ἕνα ἰδανικὸ Χριστό. Ἄλλοι τείνουν νὰ βλέπουν τὸν πραγματικὸ Ἰησοῦ στὸν μύστη ποὺ ἀναφέρεται στὰ παλαιότερα Ταλμουδικά, καθὼς καὶ σὲ ὁρισμένα χριστιανικὰ βιβλία, καὶ εἶναι γνωστὸς ὡς Γεσοὺ μπὲν Παντίρα (σσ: Ἰησοῦς γιὸς τοῦ Παντίρα)». Ἕλενα Πέτροβνα Μπλαβάτσκυ, «Μία Λέξη μὲ «Μηδέν».
Ὡστόσο ἀρκετοὶ Θεοσοφιστὲς σήμερα ὑποχρεώνονται πλέον νὰ ἀποδεχθοῦν τὴν ἱστορικότητα τοῦ Ἰησοῦ τῶν Εὐαγγελίων, καθὼς ἡ ἱστορικὴ ἔρευνα τελεσίδικα ἔχει ἀποφανθεῖ ὑπέρ της. Παραθέτω ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν παρακάτω θεοσοφικὴ ἱστοσελίδα.blavatskytheosophy.com
«Οἱ σύγχρονοι ἱστορικοὶ καὶ ἐρευνητὲς τῆς ἱστορικότητας τοῦ Ἰησοῦ – καὶ οἱ ὁποῖοι στὸ σύνολό τους δὲν εἶναι Χριστιανοὶ καὶ ἑπομένως δὲν ἔχουν τίποτα νὰ κερδίσουν ἰδεολογικὰ – θεωροῦν ὅτι ὑπάρχουν πολὺ ἐπαρκῆ στοιχεῖα, ἂν καὶ κυρίως συμπερασματικὰ στοιχεῖα, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἔζησε περίπου τὴν χρονικὴ περίοδο ποὺ τοῦ εἶχε δοθεῖ στὸν Χριστιανισμό, δηλαδὴ τὶς πρῶτες δεκαετίες μ.Χ. Ἡ ἰδέα ὅτι μπορεῖ νὰ γεννήθηκε ἕνα αἰώνα πρὶν ἀπὸ αὐτὴν δὲν ἔχει ἀπολύτως καμία βαρύτητα γι’ αὐτοὺς καὶ εἶναι ἀντίθετη μὲ τὰ πολλὰ στοιχεῖα ποὺ ἔχουν ἔρθει στὸ φῶς ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Ἕλενας Μπλαβάτσκυ…
Ἡ γραφὴ ἢ τὸ κείμενο ποὺ εἶναι γνωστὸ ὡς Sefer Toledot Yeshu (σσ: τὸ ταλμουδικὸ κείμενο ποὺ χρησιμοποίησε σὰν πηγὴ ἡ Μπλαβάτσκυ) ἔχει πολὺ κακὴ φήμη, ὄχι ἁπλῶς ἐπειδὴ παρουσιάζει μία ἐκδοχὴ τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἰησοῦ ποὺ ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς ἀφηγήσεις τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἀλλὰ λόγῳ τοῦ τρόπου μὲ τὸν ὁποῖο τὸ κάνει αὐτό. Ἂν καὶ ἡ Μπλαβάτσκυ μιλάει γιὰ αὐτὸ τὸ βιβλίο ὡς τὴ Ραββινικὴ παράδοση καὶ ὑπονοεῖ ὅτι ἀποτελεῖ οὐσιαστικὸ μέρος τοῦ Ἑβραϊκοῦ Κανόνα, στὴν πραγματικότητα δὲν εἶναι τίποτα ἀπὸ τὰ δύο, καὶ αὐτὸ ἔχει ἀποδειχθεῖ σαφῶς καὶ ἐπανειλημμένα ἀπὸ πολλοὺς ἱστορικοὺς καὶ ἀκαδημαϊκοὺς ἐρευνητές, τόσο Ἑβραίους ὅσο καὶ μὴ Ἑβραίους. Ἀναγνωρίζεται ὅτι χρησιμοποιεῖ χλευασμὸ καὶ καυστικότητα πρὸς τὸν Ἰησοῦ σὲ ὅλη τὴ διάρκειά του, καθὼς καὶ ἄσεμνες καὶ χοντροκομμένες περιγραφές».
Σημειωτέον ὅτι τὸ ἴδιο ταλμουδικὸ κείμενο χρησιμοποιοῦσαν τακτικὰ καὶ οἱ Ἕλληνες νεοεθνικοὶ, γιὰ νὰ ἀπορρίψουν τὴν ἱστορικότητα τοῦ Ἰησοῦ τῶν Εὐαγγελίων παρότι ἀπὸ δεκαετίες ἔχει ἀποδομηθεῖ ὡς ἀναξιόπιστος λίβελλος καὶ ἀπὸ τοὺς ἴδιους τούς Ἑβραίους. Θὰ συνεχίσουμε ὅμως μὲ τὴ Θεοσοφία καὶ στὸ ἑπόμενο ἄρθρο.
